Chora babcia została zrzucona na łaskę wnuka. A gdy dowiedzieli się, że leży u notariusza rwali włosy z głowy.
Dzień dobry, kochanie skrzywiła się Lila, słysząc w słuchawce głos teściowej, Marii Kazimierskiej. Jeśli ta dzwoniła, oznaczało to, że zamierzała zepsuć ten właśnie dzień.
Lila ledwie znosiła Marię Kazimierską. Zresztą, było to uczucie wzajemne. Nie dlatego, że synowa była złą osobą. Po prostu została żoną jej nielubianego starszego syna, Krzysztofa, i automatycznie trafiła do kategorii niechcianych osób.
Mam dla pani świetną wiadomość ciągnęła zjadliwie Maria Kazimierska. Moja teściowa, Jadwiga Stanisławówna, będzie teraz mieszkać z wami. Trzeba odrobić tę niezasłużoną mieszkaniową wygraną.
Lila odetchnęła z ulgą to wcale nie była zła wiadomość. Zwykle teściowa wymyślała dla niej znacznie gorsze psikusy. Początkowo młoda kobieta zastanawiała się, czym tak bardzo naraziła się matce męża, aż ten opowiedział jej całą historię.
Krzysztof był najstarszym z trojga dzieci Marii Kazimierskiej. Urodziła go bez męża, jeszcze jako panna, i bardzo wstydziła się jego obecności w swoim życiu. Mimo to udało się jej uwieść statecznego i zamożnego wdowca, Bogusława Janowicza, i w prawowitym małżeństwie doczekali się dwojga dzieci chłopca i dziewczynki.
Ojczym Krzysztofa był człowiekiem bystrym i przedsiębiorczym. Dorobił się jeszcze w latach 80., zakładając spółdzielnię. Potem przetrwał burzliwe lata 90., a w 2000-nych poszybował w górę. Dzieci nigdy nie dzielił na swoje i obce zawsze sprawiedliwie kupował wszystkim zabawki, ubrania, jedzenie. Ale i pasem mógł sprawiedliwie wymierzyć każdemu, jeśli było za co.
Maria Kazimierska jednak wyraźnie faworyzowała własne dzieci. Między szturchańcami i szczypaniami często syczała do Krzysztofa:
Po co cię w ogóle urodziłam, ciemnowłosy? Cały w tego nieudacznika ojca, jak wrona wśród gołębi przekpiwała, wskazując na swoich jasnowłosych potomków.
Nieszczęsny chłopiec nie był niczemu winny. Przecież nie prosił się na świat, a to właśnie dzięki niemu matka znalazła męża. Bogusław Janowicz, widząc zapłakanego w parku chłopca po kolejnej awanturze z matką, podszedł go pocieszyć. Tak poznał złośliwą kobietę.
Jako mąż i ojciec okazał się wspaniały żonę rozpieszczał, na dzieciach nie oszczędzał. Pieniędzy i uwagi starczało mu dla wszystkich, a Krzysztof nigdy nie czuł się obcy. Za to młodsze rodzeństwo, podpuszczane przez matkę, ciągle próbowało mu pokazać, gdzie jego miejsce.
Ty nam nie jesteś nikim, my dla ciebie nie jesteśmy rodziną. Nasz tata cię żywi i poi słyszał często podczas kłótni.
Siostra Kinga i brat Dominik podkreślali swoją wyższość, ile tylko mogli.
Wydaje mi się, że ojczym jest jedyną bliską mi osobą w tej rodzinie tłumaczył Lilie stosunki z teściową w pierwszych miesiącach małżeństwa.
Młoda żona szybko zrozumiała, że lepiej trzymać się od matki męża z daleka, by nie psuć sobie humoru.
Lila doskonale pamiętała, jak przyszła teściowa skrzywiła się na jej widok podczas pierwszego spotkania.
O, Boże, narzeczona. No cóż, czego jeszcze można się spodziewać po tym durniu? syknęła. Żyjcie, jak chcecie, skoro się zeszliście. Ale u mnie w domu wam nie będzie miejsca.
I tak z Krzysztofem zaczęli żyć na swoim najpierw w kącie, potem w wynajmowanym mieszkaniu. Nie prosili o pomoc, nie nachodzili. Może i nie żyli bogato, ale byli wolni. Jedyny w całej rodzinie, Bogusław Janowicz, czasem ich odwiedzał, żartując, że trzeba się spieszyć z wnukami, bo stęsknił się za dziecięcym śmiechem.
Rok po ślubie odszedł. Pogrzeb, stypa Krzysztofa ogarnęła żałoba, jakby stracił własnego ojca. Przy odczycie testamentu u notariusza zebrała się cała rodzina. Kinga i Dominik ze zdziwieniem zer
