Dzisiaj znów miałam tę samą sytuację.
— Halina Stanisławowna, mówię po raz ostatni! Albo pani zabierze te swoje graty z klatki schodowej, albo sama wyniosę wszystko na śmietnik! — krzyczała Zofia Kazimierzówna, wymachując rękami przed drzwiami sąsiadki. — Co to za bałagan? Jakaś stara wózek, pudła pełne rupieci, a teraz jeszcze rower się znalazł!
— Zośka, uspokój się wreszcie! — odpowiedziała Halina, wychylając się zza drzwi. — Wózek jest wnuczce potrzebny, wybiera się na działkę. A rower należy do Wojtka, on przecież uprawia sport!
— Jaki Wojtek? Twój wnuk ma już trzydzieści lat! I kiedy ostatnio na tym rowerze jeździł?
— A tobie co do tego? Nikomu nie przeszkadzamy!
— Jak nie przeszkadzacie? Wczoraj potknęłam się o ten rower, mało nie upadłam! Noga mnie do dziś boli!
Halina westchnęła i zamknęła drzwi. Wiedziała, że Zośka tak łatwo nie odpuści. Sąsiadka była z tych, co uważają za swój obowiązek pilnować porządku w całym bloku, pouczać innych, jak mają żyć, i w ogóle wtrącać się w nie swoje sprawy.
A zaczęło się pół roku temu, gdy Halina przeprowadziła się do córki do miasta. Mieszkanie dostała po teściowej – niewielkie, ale przytulne. Córka Agnieszka namawiała ją, by sprzedała dom na wsi i zamieszkała bliżej.
— Mamo, no co ty tam sama siedzisz? — przekonywała. — I do sklepu daleko, i do lekarza, a jeśli coś się stanie? Tu masz wszystko pod ręką, a ja też będę częściej wpadać.
Halina długo się opierała. Dom był jej gniazdkiem, w którym żyła z mężem prawie czterdzieści lat. Każdy kąt był przesiąknięty wspomnieniami. Ale zdrowie zaczęło szwankować, więc w końcu się zgodziła.
Przeprowadzka była kłopotliwa. Tyle rzeczy nazbierało się przez lata! Halina nie mogła się zmusić, by wyrzucić coś, co jeszcze mogło się przydać. Wózek dziecięcy, w którym woziła wnuki, półki na książki, które mąż sam robił, stare fotografie w ramkach.
— Mamo, no gdzie ty to wszystko będziesz trzymać? — irytowała się Agnieszka. — Masz przecież małe mieszkanie!
— Znajdę miejsce — upierała się Halina. — To przecież pamiątki!
I rzeczywiście, część rzeczy musiała zostawić na klatce schodowej. Tymczasowo, oczywiście. Zawsze miała zamiar to posortować, część oddać, część wyrzucić, ale jakoś się nie zebrała.
Zofia od razu zaczęła wyrażać niezadowolenie. Najpierw delikatnie, potem wprost.
— Halina Stanisławowna, długo jeszcze będzie tu u was muzeum? — pytała, wskazując na wózek.
— Już niedługo to ogarnę — odpowiadała Halina. — Po prostu brakuje czasu.
— Czasu każdy ma tyle samo — sucho komentowała Zofia.
Halina nie lubiła konfliktów. Zawsze starała się żyć w zgodzie, nie kłócić się z sąsiadami. Na wsi wszyscy się znali, pomagali sobie, odwiedzali. Tutaj było inaczej. Ludzie żyli jak za kamiennymi murami, na klatce się witaSiedząc wieczorem przy herbatce, Halina pomyślała, że czasem wystarczy odrobina dobrej woli, by nawet największe nieporozumienia zamienić w coś pięknego, a sąsiedzi w prawdziwych przyjaciół.
