— O, Ewa, witaj! Kiedy przyjechałaś do mamy? — zawołała sąsiadka z balkonu.
— Dzień dobry, pani Halino. Tak, do mamy.
— Może byś z nią porozmawiała? — westchnęła kobieta. — Biedaczka po rozwodzie zupełnie się zmieniła.
— Co pani ma na myśl? — Ewa zesztywniała.
— Tak się składa, że często budzę się wcześnie. Wczoraj, koło piątej rano, patrzę przez okno, a tu taksówka podjeżdża i wysiada twoja matka. Wyglądała… cóż, delikatnie, inaczej niż zwykle. I wyraźnie podchmielona. Sąsiedzi już plotkują. W jej wieku! Po co właściwie wyrzuciła twojego ojca? Każdy może się potknąć, prawda? Tyle lat razem w małżeństwie, a teraz rozwód, w jej wieku to niedorzeczność.
— Dziękuję, pani Halino — powiedziałam, przełykając ślinę. — Porozmawiam z nią.
Poszła szybko do domu. Jej matka rzeczywiście pół roku temu wyrzuciła ojca, gdy przyłapała go na zdradzie. Ewa prosiła, by się nie spieszyła — ludzie popełniają błędy. Ale mama była nieugięta. Co dziwne, zamiast zapaść w depresję, zaczęła żyć pełnią życia. Nowe ubrania, tańce, bary, przyjaciółki — wszystko, co wcześniej było dla niej obce.
Ewie było trudno to zaakceptować. Sama niedługo wychodzi za mąż, planują dzieci. A jej mama imprezuje do rana? Jaka z niej babcia? Jak przedstawić ją przyszłej teściowej, skoro jedna szydełkuje, a druga tańczy w klubach?
Gdy Ewa weszła do mieszkania, mama powitała ją z czajnikiem w ręku i szerokim uśmiechem. Zamiast znoszonego szlafroka miała elegancki beżowy krawat, manicure, pedicure, widać było, że cieszy się życiem.
— No i jak, jak tam Andrzej? — zapytała, stawiając filiżanki na stole.
— Wszystko w porządku — odparła Ewa, powstrzymując emocje. — A u ciebie?
— Świetnie! Wczoraj do rana byłyśmy z dziewczynami w barze. Najpierw tańce, potem karaoke. Cudowna noc!
— Pani Halina już mi wszystko opowiedziała — wtrąciła Ewa ponuro. — Że wróciłaś o piątej rano i najwyraźniej byłaś pijana.
Mama roześmiała się.
— A co, myślałaś, że w barze pijemy herbatę?
Ewa już nie wytrzymała.
— Mamo, nie uważasz, że trochę przesadzasz?
— W czym dokładnie?
— No, delikatnie, nie masz osiemnastu lat. Jakie bary, jakie kluby? Ty powinnaś dawać przykład! Przecież wkrótce zostaniesz babcią!
— Jestem kobietą, która wreszcie jest wolna. I nie zamierzam żyć według cudzych scenariuszy.
— Ale spędziłaś z tatą tyle lat! Jak można to tak łatwo przekreślić?
Mama zamilkła, po czym spokojnie, ale stanowczo powiedziała:
— Twój ojciec mnie zdradził. To nie był błąd, tylko świadomy wybór. A ja nie chcę już być tylko obsługą domową. Chcę żyć. Dla siebie. Całe życie poświęciłam rodzinie. Teraz nikt mi nie będzie dyktować, co mam robić.
— Ale masz prawie pięćdziesiąt lat!
— I co z tego? Nie muszę starzeć się na czyjeś życzenie.
Ewa poczuła, że posunęła.
— Przepraszam, nie chciałam cię urazić. Po prostu się martwię.
— Jeśli wstydzisz się za mnie, nie zapraszaj mnie na ślub. Ale wiedz jedno: nie zamierzam chować siwych włosów pod chustą ani nosić workowatych sukienek. Będę tańczyć, a może nawet flirtować. Czuję się szczęśliwa.
— Nie, mamo, chcę, żebyś była. Tylko…
— Tylko ciotka Halina będzie oburzać? Niech się oburza. Ja wreszcie żyję.
Gdy Ewa wróciła do domu, opowiedziała o wszystkim Andrzejowi.
— Nie wiem, jak mam to odbierać.
On tylko się roześmiał:
— Moim zdaniem, twoja mama jest super. Nie załamała się, tylko wybrała życie. To żaden grzech być szczęśliwą.
W weekend Ewa zadzwoniła.
— Mamo, może pójdziemy do SPA, a potem do baru z muzyką na żywo?
— Nie będzie ci za mnie wstyd?
— Powiem, że jesteś moją starszą siostrą — zaśmiała się Ewa.
— Zgoda. Ale z góry mówię — nie wracamy wcześnie.
Ten dzień stał się przełomieniem. Ewa po raz pierwszy zrozumiała, jaką siłę ma w sobie jej matka. I że może warto wziąć z niej przykład — być sobą i żyć nie „jak trzeba”, ale jak się chce. Bo szczęście nie ma terminu ważności.
