Chcę rozwodu szepnęła, odwracając wzrok.
Wieczór w Warszawie był zimny, gdy Kasia cicho wyrzuciła z siebie te słowa, unikając spojrzenia męża, Tomasza.
Twarz mężczyzny zbladła w sekundę. W powietrzu zawisło niemal namacalne pytanie.
Oddaję cię kobiecie, którą naprawdę kochasz ciągnęła Kasia, czując, jak gardło ściska się jej boleśnie. Nie chcę dłużej grać drugich skrzypiec.
Łzy, zdradzieckie i gorące, zaczęły spływać po jej policzkach. Latami tłumiony żal i rozczarowanie wylały się nagle, dławiąc ją od środka.
O czym ty mówisz? Jakiej innej kobiecie? Tomasz patrzył na nią oszołomiony.
Rozmawialiśmy o tym tyle razy. Od ślubu twoja mama wysysa z nas pieniądze, czas i emocje. A ty na wszystko przytakujesz, bo jej zupa jest bardziej kwaśna, a placki puchate. Już nie wytrzymuję.
Głos Kasi załamał się, a łzy zalewały jej spieczone policzki. Żałowała marzeń, które kiedyś wydawały się tak bliskie. Obiecujący narzeczony, szanowana praca w redakcji, życie w centrum Warszawy wszystko to zamieniło się w nieustanną walkę o odrobinę szczęścia.
Pięć lat wcześniej Kasia nieśmiało przekroczyła próg dużego salonu w ich mieszkaniu. Meble, zastawa, dekoracje dla dziewczyny, która większość życia spędziła w wynajętych pokojach i akademiku, wszystko wydawało się drogie i kruche.
Jak mogłam mieć takie szczęście, żeby związać się z facetem, który ma własne mieszkanie? zażartowała wtedy, kładąc dłonie na ramionach Tomasza.
Poczekaj, aż zacznę rozrzucać skarpety po całym domu. Wtedy zobaczysz, jak bardzo jestem imponujący.
Kasia wprowadziła się do niego szybko po poznaniu. Ich romans rozkwitał, jakby sam domagał się kontynuacji.
Wtedy kończyła ostatni rok dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim, podczas gdy Tomasz, pięć lat starszy, pracował jako kierownik sprzedaży z solidną pensją.
Rok po zamieszkaniu wzięli ślub.
Niedługo pokój gościnny zmienimy na kot
