— Dzień dobry — mruknęła Danuta, wchodząc do biura i ciężko opadając na swój fotel. Włączyła komputer, spojrzała w okno, gdzie niskie chmury zlewały się z mokrym niebem, nawet nie zerkając na koleżanki.
— Dzień dobry — odpowiedziały Wanda i Jolanta, wymieniając spojrzenia i wzruszając ramionami. Zwykle pełna słońca i wymowna Danuta, której życzliwość była legendarna w całym departamencie, dziś milczała, zaciskając usta. Wydawało się, że wraz z deszczem za oknem do jej duszy wlała się ta sama szarość.
W ich gabinecie pracowały trzy: Danuta, trzydziestoletnia mama jednego syna, zamężna, spokojna i skrupulatna; Wanda — najstarsza, trzydzieści sześć lat, dwójka dzieci, żywiołowa i energiczna; oraz Jolanta — najmłodsza, dwadzieścia siedem lat, mieszka z chłopakiem, nigdy nie była zamężna. Wanda, jak przystało na najstarszą, inicjowała wszystkie przerwy i rozmowy.
— Dziewczyny, może kawę? — nie wytrzymała ciszy i wstała, kierując się w stronę kącika z ekspresem. — Za chwilę będzie gotowa.
— Jasne — podchwyciła Jolanta. Danuta milczała.
Po kilku minutach Wanda wróciła z tacką, na której stały trzy filiżanki. Rozdała je wszystkim. Danuta skinęła głową w milczeniu, nie okazując wdzięczności ani gestem, ani wzrokiem. Jolanta próbowała rozluźnić atmosferę:
— Dzięki, Wanda! Jesteś naszą gospodynią roku.
Wanda i Jolanta zaśmiały się, a Danuta ledwo dostrzegalnie się uśmiechnęła. Wanda, nie mogąc dłużej wytrzymać, westchnęła:
— Danuta, powiedz wreszcie, co się stało? Bo już myślę, że może cię uraziłyśmy?
— Nie, skąd — pokręciła głową Danuta. — Po prostu… w domu trudno. Nie tyle w domu, co z rodziną.
— Znowu ta Marysia? — zmarszczyła brwi Jolanta. — Słuchaj, ile można… nie przejmuj się, naprawdę. Nie można tego w sobie dusić.
— A jak nie przejmować, skoro dosłownie dzielimy podwórko. Dwa domy na jednej działce. Mój Marek, jak zwykle, udaje, że nic nie widzi. A jego brat Sławek jest spokojny, rozsądny. Ale ta Maryśka… To po prostu katastrofa. Wczoraj nie wytrzymałam. Powiedziałam jej wszystko, co się we mnie zebrało. Teraz sama nie wiem, jak dalej tu mieszkać.
Gdy Danuta wyszła za mąż za Marka, jego ojciec wybudował dwa identyczne domy na podwórku: jeden dla starszego syna, Sławka, drugi — dla młodszego, Marka. Po ślubie Danuta i Marek wprowadzili się do swojego domu, a za ścianą zamieszkali Sławek z żoną Marysią. Lecz ledwie kilka dni po weselu nadeszła tragedia: w wypadku samochodowym zginęli rodzice Marka i Sławka. Bracia zostali sami, na jednym podwórku, z rodzinami.
Na początku wszystko szło w miarę dobrze. Niemal równocześnie obie żony urodziły dzieci. Wydawało się, że życie toczy się równolegle, zgodnie. Ale stopniowo Danuta zaczęła odczuwać, jak bardzo różni ją od Marysi.
Marysia — wybuchowa, hałaśliwa, wiecznie czemuś niezadowolona. Danuta — wręcz przeciwnie: spokojna, ceni ciszę, domowe ciepło, samotność w kuchni przy muzyce i zapachu porankaDanuta w końcu zrozumiała, że nie musi dłużej znosić tego chaosu – następnego dnia, gdy Marysia znów wtargnęła bez pukania, stanęła przed nią z twardym spojrzeniem i wypowiedziała słowa, które drżały w niej przez lata: “To mój dom, moje życie, i od dziś proszę respektować moje granice”.
