Nie było wesela. Pan młody nie przyjechał po pannę młodą.
Ile dziewczynek od najmłodszych lat marzy o białej sukni, wianku z kwiatów, o gęsiej skórce na dźwięk słów „ogłaszam was mężem i żoną”… Kinga była jedną z nich. Rosła jako cicha, skromna dziewczynka, marzycielska i wrażliwa. Ile razy zamykała oczy, gdy w telewizji pokazywano śluby, i wyobrażała sobie, jak pewnego dnia też pójdzie pod rękę z ukochanym — przy dźwiękach muzyki, pod zachwyconymi spojrzeniami, z drżeniem serca.
Swojego Kamila poznała jeszcze na uniwersytecie. Studiowali prawo, ale w różnych grupach. On wysoki, jasnowłosy, wysportowany, z figlarnym spojrzeniem. Ona zgrabna, smukła, z elegancką postawą i delikatnym uśmiechem. Cały wydział mówił, że są stworzeni dla siebie. Kamil nie odstępował jej na krok. Odprowadzał do domu, przynosił kawę w zimne poranki, rysował serduszka w zeszycie. Ich związek był jak z romansu — czysty, czuły, szczery.
Minął rok — i oświadczył się. Na obronie prac dyplomowych rodzice już się znali, razem jeździli na działkę, zaprzyjaźnili się. Postanowili wziąć ślub zaraz po studiach. Wszystko szło idealnie. Kinga z przyjaciółkami tygodniami wybierała suknię, przeglądała katalogi, biegała po salonach. Aż pewnej nocy przyśniła jej się suknia jej marzeń — najdelikatniejsze koronki, kremowy jedwab i lekki tren — obudziła się z myślą: „To musi być moje”.
Pojechała do najbliższego salonu z koleżankami. Sprzedawczyni Ola, wysłuchawszy jej opowieści, nagle się uśmiechnęła i powiedziała:
— Niedawno oddano suknię, dokładnie taką, jaką pani opisuje. Chce pani zobaczyć?
Kinga zakochała się w niej od razu, nawet nie mierząc. Była jak utkana z jej snu. Tylko przyjaciółka szepnęła jej do ucha: „Ola mówiła, że tamta panna młoda nie wyszła za mąż… Może to zły znak?” Ale Kinga nie chciała słuchać. Skoro przeznaczenie, to przeznaczenie. Suknię zapakowano, a ona z drżeniem czekała na wyznaczony dzień.
W przeddzień ślubu zatrzymała się w hotelu — by pobyć sama, pomyśleć. Jeszcze raz założyła suknię, pokręciła się przed lustrem. Nagar wydało jej się, że w odbiciu ma na głowie czarną wstążkę. Przeszedł ją dreszcz, ale zignorowała to, tłumacząc sobie zdenerwowaniem.
Rankiem wszystko szło jak po maśle: makijaż, fryzura, suknia… Kinga wyglądała jak z okładki magazynu. Rodzice, wchodząc do pokoju, oniemieli z zachwytu. Pozostało tylko czekać na Kamila. Minęła godzina. Potem jeszcze trzydzieści minut. Kinga już się nie uśmiechała. Przez okno zobaczyła policyjny radiowóz. Coś się w niej urwało. Wyszła na korytarz, ledwo trzymając się na nogach.
— Przepraszam… pani Kinga? — zapytał młody sierżant. — Pański narzeczony… Kamil… zginął. Wypadek. Pijany kierowca wjechał na przeciwległy pas. Zmarł na miejscu.
Kinga nie płakała. Po prostu zastygła. Potem usiadła na podłodze i zakryła twarz dłońmi.
Minęły trzy dni. Stała na cmentarzu, w tej samej sukni, teraz z czarną wstążką we włosach. W dłoni trzymała ich wspólne zdjęcie. Położyła je w trumnie, pochyliła się, pocałowała zimne czoło ukochanego i szepnęła:
— Wybacz… gdybym wiedziała, nigdy bym cię nie puściła…
Od tamtej pory nikt nie widział jej uśmiechniętej. Jakby zgasła. Żyła jak automat. Rodzice mówili, że to depresja. Lekarze — że zaburzenia adaptacyjne. Ale matka wiedziała: jej córka powoli odchodzi.
Dokładnie rok później, w dzień, kiedy mieli obchodzić rocznicę ślubu, serce Kingi stanęło. Lekarze orzekli: „zatrzymanie akcji serca podczas snu”. A w jej dłoniach znaleźli to samo zdjęcie ślubne.
Miłość była prawdziwa. Zbyt prawdziwa, by ją przeżyć.
Czy wierzycie, że miłość może być tak silna, że bez niej nie da się żyć?…
