Dziennik
Dzisiaj znów powtarzałam sobie tę samą modlitwę, gdy wracałam z zakupami do domu. Wspinałam się po schodach na trzecie piętro, licząc stopnie, tak jak kiedyś robiłam to z synem. Karolek powtarzał za mną, a po kilku miesiącach sam już pewnie liczył. “Boże, niech tylko wróci, niech tylko żyje…” – to zdanie stało się moją mantrą.
Nade mną zatrzasnęły się drzwi, a po schodach rozległ się szybki tupot butów. Stanęłam na półpiętrze, przepuszczając sąsiadkę.
— Dzień dobry! — zawołała wesoło czternastoletnia Kasia.
— Kasia, stój! Zostawiłaś czapkę! — krzyknęła za nią matka z góry.
Dziewczyna zawróciła, mrucząc pod nosem:
— Przecież jest ciepło… Znowu ta czapka…
Matka zbiegła na dół, wręczając córce wełnianą czapkę.
— Wieczorem będzie zimno. I wracaj od razu po treningu, słyszysz?
— Dobrze już… — Kasia wzięła czapkę i pobiegła dalej.
— Załóż ją, a nie “dobrze”! — krzyknęła za nią matka.
— Dzień dobry, Aniu. Z pracy? — zwróciła się do mnie. — Ta szelma ciągle by bez czapki, a potem katar i moje zmartwienie.
Ruszyłyśmy razem w górę. Próbowałam dalej liczyć stopnie, ale sąsiadka przerwała mi:
— Syn dzwonił?
— Nie… — westchnęłam.
— Wychowujesz ich, a potem odchodzą, a my zostajemy z niepewnością. Za syna się boję, ale za córkę jeszcze bardziej. Ucieknie gdzieś z chłopakami, a ja będę drżeć. A ta myśli tylko o tym tańcowaniu…
Zatrzymałam się przed drzwiami naszego mieszkania. Gdy szukałam kluczy w kieszeni płaszcza, sąsiadka zniknęła za swoimi drzwiami. Weszłam do przedpokoju i odruchowo spojrzałam na wieszak. Codziennie liczyłam, że zobaczę tam też kurtkę Karolka. Wisiała tylko moja jesienna puchówka.
Postawiłam torbę z zakupami na podłodze i zaczęłam się rozbierać. Kiedyś Karolek wybiegał na moje spotkanie, opowiadając, co słychać.
— Poczekaj, niech się rozbiorę… — mówiłam zmęczona. — Nie ruszaj torby, ciężka.
Później to już ja wołałam go, żeby pomógł mi ją zanieść do kuchni, a przy okazji pytałam o szkołę.
— Wszystko gra — mruczał, odnosząc zakupy i znikając w swoim pokoju.
Potem skończył liceum, poszedł na studia. Coraz rzadziej go widywałam. Coraz mniej mi opowiadał.
„Może kupić kota? Będzie mnie witał…” — pomyślałam, ale zaraz o tym zapomniałam. Zjadłam byle co i usiadłam przed telewizorem, wpatrując się w wiadomości.
Widziałam tam mężczyzn w mundurach, z twarzami zasłoniętymi do połowy. Mieli różne oczy, ale ten sam wzrok — zmęczony, spokojny, pełen nadziei, że ktoś ich rozpozna. Może któryś z nich był moim synem? Wierzyłam, że poznałabym go od razu…
***
Cztery miesiące temu
— Karolek, jesteś? — zawołałam, wchodząc do mieszkania.
— Jestem. — Wyszedł z pokoju powoli.
— Co tak wcześnie? — Przeszłam z zakupami do kuchni, a on wlókł się za mną. — Głodny? — Rozładowywałam torby, a on usiadł przy stole.
— Dlaczego milczysz? Coś się stało? — Zamarłam z serkiem w ręce.
— Nic, wszystko w porządku, mamo.
Ale jego mina mnie zaniepokoiła. Schowałam produkty do lodówki i usiadłam naprzeciwko niego.
— Przestraszyłeś mnie. Co się dzieje? Oświadczyłeś się komuś?
— Mamo… idę na wojnę.
— J-jak? — jęknęłam. — Od razu? Przecież nie służyłeś w wojsku…
— Najpierw będzie szkolenie. Po prostu… nie mówiłem wcześniej.
— Nie! — Potrząsnęłam głową. — Dopiero skończyłeś studia, masz dobrą pracę… A ja? Pomyślałeś o mnie? Nie masz prawa! Dlaczego?!
— Bo jest wojna, mamo. Nie mogę stać z boku. Jestem zdrowy, silny, mam odpowiednie kwalifikacje.
— Nie jesteś mężczyzną, jesteś chłopcem. Masz tylko dwadzieścia trzy lata…
Spodziewałam się sprzeciwu, ale w jego oczach zobaczyłam twardą decyzję. Łzy napłynęły mi do oczu.
— Kiedy? — spytałam, a krople potoczyły się po policzkach.
— Jutro. Mamo, przepraszam, ale nie mogę siedzieć w domu, gdy inni…
Rzuciłam się ku niemu, ściskając go mocno.
— Nie puszczę…
— Już podjąłem decyzję. — Delikatnie, ale stanowczo odsunął moje ręce.
Później jakoś się uspokoiłam. Siedzieliśmy długo, rozmawialiśmy. Próbował mi wytłumaczyć swoją decyzję.
— Pamiętasz, jak kiedyś spytałem cię o tatę?
— Miałaś wtedy może pięć lat — odparłam.
— I co mi wtedy powiedziałaś?
Zaprzeczyłam głową, choć pamiętałam każdy szczegół.
— Powiedziałaś, że był żołnierzem, bohaterem, że zginął w jakiejś tajnej misji.
Oczywiście pamiętałam. Bo co innego mogłam mu powiedzieć? Że zakochałam się jak głupia, a gdy powiedziałam mu, że jestem w ciąży, uciekł? Że namawiał mnie do aborcji, bo był jeszcze studentem?
Wiedziałam, że ma rację, ale zwlekałam. W końcu powiedziałam matce. Krzyczała, płakała, ale nie pozwoliła mi usunąć ciąży. Dziś jestem jej za to wdzięczna.
Tomek powiedział, że skoro sama podjęłam decyzję, to sama też będę żyła. Nie był gotowy na małżeństwo ani ojcostwo. Rozstaliśmy się. Urodziłam i wzięłam urlop dziekański. Mama pracowała, a Karolka nie miałam z kim zostawić.
Ile łez, ile bólu… Czekałam, marzyłam, że Tomek wróci, przeprosi, zostanie. Były kłótnie z mamą, pretensje. A potem jakoś się ułożyło.
Co miałam powiedzieć synowi, gdy zapytał o ojca? Że to tchórz? Że uciekł, zanim się urodził? Nie mogłam. Wymyśliłam więc bajkę o bohaterskim ojcu, żeby Karolek nie czuł się gorszy.
Myślałam, że kiedy dorośnie, zrozumie. Ale on uwierzył w tę historię. W szkole pisał wypracowania oSpojrzałam przez okno, widząc, jak Karolek i Tomek wracają razem, i nagle zrozumiałam, że ta wojna, choć zabrała nam tyle, może dać nam też coś nowego – szansę, by naprawić to, co przez lata nazywaliśmy tylko wspólną przeszłością.
