Zofia w swoich trzydziestu pięciu latach była przekonana, że nie zazna kobiecego szczęścia, lecz przeznaczenie rozporządziło inaczej Zeszli się, gdy oboje mieli już niemal czterdzieści lat. Kazimierz był wówczas wdowcem od trzech lat. Zofia nigdy nie wyszła za mąż, ale urodziła syna. Jak mawia się w narodzie urodziła dla siebie. W młodości miała związek z przystojnym, czarnowłosym Markiem, który obiecał małżeństwo i oczarował młodą Zofię. Uległa jego obietnicom, które okazały się złudne. Jak się później okazało, zalotnik pochodzący z miasta był już żonaty.
Do Zofii zjawiła się nawet prawowita żona Marka, błagając dziewczynę, by nie niszczyła cudzej rodziny. Młoda i niedoświadczona Zofia ustąpiła. Postanowiła jednak zatrzymać dziecko.
Tak się stało. Zofia urodziła Eugeniusza. Syn stał się dla niej jedyną pociechą i radością. Eugeniusz był przez nią starannie wychowany i dobrze się uczył. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił na uniwersytet ekonomiczny. Kazimierz kilkakrotnie odwiedzał Zofię. Proponował wspólne życie. Kobieta jednak wahała się, choć Kazimierz jej się podobał. Zofia czuła się zawstydzona swoim synem i pragnieniem, by wreszcie być szczęśliwą. Pewnego wieczoru Eugeniusz postanowił porozmawiać z matką. Powiedział, że nie ma nic przeciwko: Mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wuj Kazimierz to człowiek solidny. Byleby tylko nie sprawiał ci przykrości. Dla mnie liczy się tylko twoje szczęście. Syn Kazimierza również nie był przeciwny.
Tak więc zaczęli wspólne życie. Zarejestrowali małżeństwo i zorganizowali skromną uroczystość. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Kazimierz jako agronom. Wszystko wykonywali razem. Prowadzili gospodarstwo, hodowali bydło, uprawiali ogród. Kochali i szanowali się nawzajem, szkoda tylko, że Bóg nie obdarzył ich wspólnymi dziećmi.
Obaj synowie się ożenili, doczekali się wnuków. Za każdym razem na święta przygotowywali upominki dla dzieci i wnuków. Domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę i drób. W święta w ich domu zbierało się mnóstwo gości. Wtedy Kazimierz z Zofią siadali przy stole, ciesząc się chwilą. Radując się, że mają z kim obchodzić święta.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładło się spać, każdy z nich cicho rozmyślał: lepiej odejść z tego świata jako pierwszy I nigdy nie czuć się samotnym.
Lata robiły swoje. I pewnego razu nieszczęście podkradło się niezauważone Rano Zofii zrobiło się niedobrze, gdy właśnie zaczynała gotować barszcz w kuchni. Starsza kobieta upadła. Kazimierz z pomocą sąsiadów wezwał karetkę. Lekarze orzekli, że Zofię poraził udar. Wszystkie funkcje były zachowane, oprócz jednej. Zofia nie mogła już chodzić. Eugeniusz z żoną przyjechał odwiedzić matkę. Dał pieniądze na leki i odjechał.
Kazimierz wynajął samochód, a gdy żonę wypisano ze szpitala, z pomocą sąsiada wnieśli ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę tylko żyj. Nawet jeśli będziesz tylko siedzieć i rozmawiać ze mną. Tylko żyj. Ja dam radę ze wszystkim. Tylko mnie nie opuszczaj, moja gołąbko!
Kazimierz troskliwie doglądał żony. Po miesiącu przesiadła się na wózek. Pomagała mu w kuchni. Nadal robili wszystko razem. Obierali ziemniaki i marchew, przebierali fasolę. Nawet piekli chleb. Wieczorami Zofia i Kazimierz omawiali, jak dalej żyć. Zima była przed nimi. A Kazimierz nie miał sił na rąbanie drewna.
Może dzieci zabraliby nas na zimę do siebie, a wiosną i latem sami dalibyśmy sobie radę
W weekend przyjechał Eugeniusz z żoną. Synowa Katarzyna, obejrzawszy pokój, wyciągnęła wniosek:
Będziecie musieli, gołąbki, zostać rozdzieleni. Zabierzemy matkę w następnym tygodniu. Niech przygotuję pokój. Potem przyjedziemy.
A co ze mną? niezręcznie wyszeptał Kazimierz. Przecież nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe.
Cóż, to było wcześniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami sobie radzić, ale teraz jest inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Nikt nie zabierze was razem.
Eugeniusz z żoną pojechali do domu. Kazimierz i Zofia westchnęli gorzko, zastanawiając się, co robić dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył, by nie obudzić się, aby nie oglądać tej sytuacji.
W następny weekend przyjechali obaj synowie. Zaczęli zbierać rzeczy. Kazimierz siedział przy łóżku Zofii. Wpatrywał się w nią, wspominając ich młode lata. I płakał Przytulił się do chorej żony. I wyszeptał:
Wybacz, Zofio, że tak u nas wyszło Gdzieś zaniedbaliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać ręką policzek męża, ale już nie miała sił Kazimierz wyszedł, ocierając łzy rękawem. A gdy usiadł w samochodzie, już nie ocierał
Potem syn z żoną i sąsiadem zabrali się do przenoszenia Zofii, zawinęli ją w koc i w nim zaczęli wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta pomyślała, że to bardzo symboliczne Zofia nie stawiała oporu, jej nie było, gdy odjechał Kazimierz. I chora kobieta tylko pragnęła nie dożyć wieczora.
Minął tydzień. W pogodny jesienny dzień, właśnie w Święto Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełniło. Zofia i Kazimierz spotkali się w innym świecie.Zofia w swoich trzydziestu pięciu latach była przekonana, że nie zazna kobiecego szczęścia, lecz przeznaczenie rozporządziło inaczej Zeszli się, gdy oboje mieli już niemal czterdzieści lat. Kazimierz był wówczas wdowcem od trzech lat. Zofia nigdy nie wyszła za mąż, ale urodziła syna. Jak mawia się w narodzie urodziła dla siebie. W młodości miała związek z przystojnym, czarnowłosym Markiem, który obiecał małżeństwo i oczarował młodą Zofię. Uległa jego obietnicom, które okazały się złudne. Jak się później okazało, zalotnik pochodzący z miasta był już żonaty.
Do Zofii zjawiła się nawet prawowita żona Marka, błagając dziewczynę, by nie niszczyła cudzej rodziny. Młoda i niedoświadczona Zofia ustąpiła. Postanowiła jednak zatrzymać dziecko.
Tak się stało. Zofia urodziła Eugeniusza. Syn stał się dla niej jedyną pociechą i radością. Eugeniusz był przez nią starannie wychowany i dobrze się uczył. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił na uniwersytet ekonomiczny. Kazimierz kilkakrotnie odwiedzał Zofię. Proponował wspólne życie. Kobieta jednak wahała się, choć Kazimierz jej się podobał. Zofia czuła się zawstydzona swoim synem i pragnieniem, by wreszcie być szczęśliwą. Pewnego wieczoru Eugeniusz postanowił porozmawiać z matką. Powiedział, że nie ma nic przeciwko: Mamo, i tak już nie będę mieszkał w domu. Wuj Kazimierz to człowiek solidny. Byleby tylko nie sprawiał ci przykrości. Dla mnie liczy się tylko twoje szczęście. Syn Kazimierza również nie był przeciwny.
Tak więc zaczęli wspólne życie. Zarejestrowali małżeństwo i zorganizowali skromną uroczystość. Zofia pracowała w wiejskiej bibliotece, a Kazimierz jako agronom. Wszystko wykonywali razem. Prowadzili gospodarstwo, hodowali bydło, uprawiali ogród. Kochali i szanowali się nawzajem, szkoda tylko, że Bóg nie obdarzył ich wspólnymi dziećmi.
Obaj synowie się ożenili, doczekali się wnuków. Za każdym razem na święta przygotowywali upominki dla dzieci i wnuków. Domowe jajka, mleko, śmietanę, wieprzowinę i drób. W święta w ich domu zbierało się mnóstwo gości. Wtedy Kazimierz z Zofią siadali przy stole, ciesząc się chwilą. Radując się, że mają z kim obchodzić święta.
Tylko wieczorami, gdy starsze małżeństwo kładło się spać, każdy z nich cicho rozmyślał: lepiej odejść z tego świata jako pierwszy I nigdy nie czuć się samotnym.
Lata robiły swoje. I pewnego razu nieszczęście podkradło się niezauważone Rano Zofii zrobiło się niedobrze, gdy właśnie zaczynała gotować barszcz w kuchni. Starsza kobieta upadła. Kazimierz z pomocą sąsiadów wezwał karetkę. Lekarze orzekli, że Zofię poraził udar. Wszystkie funkcje były zachowane, oprócz jednej. Zofia nie mogła już chodzić. Eugeniusz z żoną przyjechał odwiedzić matkę. Dał pieniądze na leki i odjechał.
Kazimierz wynajął samochód, a gdy żonę wypisano ze szpitala, z pomocą sąsiada wnieśli ją do domu.
Wszystko będzie dobrze pocieszał żonę tylko żyj. Nawet jeśli będziesz tylko siedzieć i rozmawiać ze mną. Tylko żyj. Ja dam radę ze wszystkim. Tylko mnie nie opuszczaj, moja gołąbko!
Kazimierz troskliwie doglądał żony. Po miesiącu przesiadła się na wózek. Pomagała mu w kuchni. Nadal robili wszystko razem. Obierali ziemniaki i marchew, przebierali fasolę. Nawet piekli chleb. Wieczorami Zofia i Kazimierz omawiali, jak dalej żyć. Zima była przed nimi. A Kazimierz nie miał sił na rąbanie drewna.
Może dzieci zabraliby nas na zimę do siebie, a wiosną i latem sami dalibyśmy sobie radę
W weekend przyjechał Eugeniusz z żoną. Synowa Katarzyna, obejrzawszy pokój, wyciągnęła wniosek:
Będziecie musieli, gołąbki, zostać rozdzieleni. Zabierzemy matkę w następnym tygodniu. Niech przygotuję pokój. Potem przyjedziemy.
A co ze mną? niezręcznie wyszeptał Kazimierz. Przecież nigdy się nie rozstawaliśmy. Dzieci, jak to możliwe.
Cóż, to było wcześniej, gdy mieliście siły na gospodarstwo i mogliście sami sobie radzić, ale teraz jest inaczej. Niech was też syn zabierze do siebie. Nikt nie zabierze was razem.
Eugeniusz z żoną pojechali do domu. Kazimierz i Zofia westchnęli gorzko, zastanawiając się, co robić dalej. Każdy z nich, zasypiając, marzył, by nie obudzić się, aby nie oglądać tej sytuacji.
W następny weekend przyjechali obaj synowie. Zaczęli zbierać rzeczy. Kazimierz siedział przy łóżku Zofii. Wpatrywał się w nią, wspominając ich młode lata. I płakał Przytulił się do chorej żony. I wyszeptał:
Wybacz, Zofio, że tak u nas wyszło Gdzieś zaniedbaliśmy w wychowaniu dzieci. Rozdzielają nas jak niepotrzebne kocięta. Wybacz. Kocham cię.
Zofia chciała pogłaskać ręką policzek męża, ale już nie miała sił Kazimierz wyszedł, ocierając łzy rękawem. A gdy usiadł w samochodzie, już nie ocierał
Potem syn z żoną i sąsiadem zabrali się do przenoszenia Zofii, zawinęli ją w koc i w nim zaczęli wynosić z domu nogami do przodu. Chora kobieta pomyślała, że to bardzo symboliczne Zofia nie stawiała oporu, jej nie było, gdy odjechał Kazimierz. I chora kobieta tylko pragnęła nie dożyć wieczora.
Minął tydzień. W pogodny jesienny dzień, właśnie w Święto Wszystkich Świętych, ich marzenie się spełniło. Zofia i Kazimierz spotkali się w innym świecie.
