Bogaty młodzieniec, po bolesnym rozstaniu, postanowił poślubić pierwszą kobietę, która się zgodzi: Lecz w dniu ślubu wydarzyło się coś nieoczekiwanego

Bogaty chłopak po bolesnym rozstaniu postanowił ożenić się z pierwszą kobietą, która się zgodzi. Lecz w dniu ślubu stało się coś nieoczekiwanego.
Załamany spędził cały dzień zamknięty w pokoju, aż w końcu podjął decyzję: poślubi pierwszą, która powie tak. W parku dziewczyna o imieniu Nadzieja po prostu się zgodziła. Nie pytała dlaczego ani po co tylko się uśmiechnęła i poszła z nim.
Jutro złożymy papiery powiedział. A potem odwiedzimy twoich rodziców.
Nadzieja zaskoczyła go: była mądra, spokojna, niezależna. Nie czekała na księcia, ale w Wojtku widziała coś prawdziwego. Cały miesiąc przed ślubem spędzili razem. Wybrał suknię, pierścionki, sam wszystko zorganizował. W tym chaosie zdawał się odnajdywać równowagę.
W dniu ślubu w urzędzie stanu cywilnego stało się coś nieprzewidzianego.
Spotkali Martę. Jej wzrok był zimny i zmieszany. Wojtek zapanował nad sobą, życzył jej szczęścia. Dopiero wtedy zrozumiał, że nie żeni się z zemsty, ale dla nowego życia.
Z Nadzieją wszystko było inne bez dramatu, ale z zaufaniem. Zaprzyjaźniła się z siostrą Wojtka, Olą, pomogła rozkręcić rodzinny biznes i wyprowadzić go na wyższy poziom. Budowali domy, żyli spokojnie. Lecz Wojtkowi czegoś brakowało dawnej namiętności, bólu, jak z Martą.
Gdy Nadzieja wyjechała do babci, podjął decyzję napisał do Marty. Żyła sama, bez pracy, bez męża. Spotkali się. Wszystko w niej wydało mu się obce jej zapach, głos, maniery. Co ja tu właściwie robię? pomyślał.
Pospiesznie odjechał. W domu zrozumiał: Nadzieja to jego prawdziwa miłość. Nigdy nie nazywał jej po imieniu, a jednak była mu bliska. Pognał szosą, by zdążyć powiedzieć:
Nie wytrzymałem nawet dwóch dni bez ciebie.
Chyba oszalałeś roześmiała się przez łzy.
Nadziejo, kochanie szepnął, i w tej chwili pojął: szczęście nie tkwi w dramacie. Szczęście to ten, kto jest przy tobie, gdy w końcu otwierasz oczy.