Proszę cię, córeczko, ulituj się nade mną, już trzy dni nie jadłam chleba, a pieniędzy nie mam ani grosza błagała staruszka handlarkę
Chłodny zimowy wiatr wdzierał się do szpiku kości, owijając się wokół starych ulic miasta, jakby przypominał o czasach, gdy ludzie mieli jeszcze ciepłe serca i szczere spojrzenia. Na tle szarych ścian i odrapanych szyldów stała starsza kobieta, której twarz pokryta była siecią drobnych zmarszczek każda z nich zdawała się opowiadać osobną historię cierpienia, wytrwałości i utraconych nadziei. W dłoniach ściskała zniszczoną torbę wypchaną pustymi butelkami, jakby zbierając ostatnie okruchy minionego życia. Jej oczy błyszczały od łez, które wolno spływały po policzkach, nie mając szansy wyschnąć w mroźnym powiewie.
Proszę cię, córeczko, zmiłuj się nade mną wyszeptała, a głos jej drżał jak liść na wietrze. Już trzeci dzień nie jadam chleba. Nie mam ani złotówki Ani grosika, by kupić choć kawałek.
Jej słowa zawisły w powietrzu, ale za szklanymi drzwiami sklepu piekarniczego sprzedawczyni tylko obojętnie pokręciła głową. Jej wzrok był zimny jak lód.
Co to ma być? odparła z irytacją. To piekarnia, nie punkt skupu butelek. Czytać nie umiesz? Na szyldzie wyraźnie stoi: butelki przyjmujemy tylko w specjalnym punkcie, a dopiero potem dają pieniądze na chleb, na jedzenie, na życie. Czego ty chcesz?
Staruszka zmieszała się. Nie wiedziała, że punkt skupu zamykają już o dwunastej. Spóźniła się. Spóźniła się na tę maleńką szansę, która mogła uratować ją od głodu. Kiedyś nawet nie przyszłoby jej do głowy zbierać butelki. Była nauczycielką, kobietą z wyższym wykształceniem, o dumnej postawie i godności, której nie straciła nawet w najcięższych chwilach. Ale teraz teraz stała przed kioskiem jak żebraczka i czuła, jak w środku zalewa ją gorycz wstydu.
No cóż powiedziała sprzedawczyni, nieco łagodniej trzeba wcześniej wstawać. Jutro rano oddasz butelki przyjdź, nakarmię cię.
Córeczko błagała kobieta daj mi choć ćwiartkę bochenka Oddam ci jutro. Kręci mi się w głowie Nie mogę już Nie wytrzymam tego głodu.
Ale w oczach sprzedawczyni nie było ani śladu współczucia.
Nie odcięła się ostro. Ja się nie zajmuję jałmużną. Ledwo sama wiążę koniec z końcem. Codziennie tłumy proszą, a ja nie mogę wszystkich żywić. Nie zatrzymuj mnie, kolejka czeka.
Obok stał mężczyzna w ciemnym płaszczu, pogrążony w myślach. Wydawał się oderwany, jakby żył w innym świecie świecie obowiązków, decyzji, przyszłości. Sprzedawczyni momentalnie się zmieniła, jakby przed nią stanął nie byle kto, ale ważny gość.
Dzień dobry, panie Pawle! zawołała wesoło. Dzisiaj przywieźli pański ulubiony chleb z orzechami i suszonymi owocami. A drożdżówki świeże, z morelą. Z wiśniami, prawda, wczorajsze, ale też smaczne.
Dzień dobry odpowiedział roztargniony. Dam mi ten chleb z orzechami i sześć drożdżówek z wiśniami.
A może z morelą? dopytała sprzedawczyni z uśmiechem.
Wszystko jedno mruknął. Z morelą, jeśli pani woli.
Wyjął gruby portfel, wyciągnął duży banknot i w milczeniu podał go. W tym momencie jego wzrok przypadkiem padł w bok i zatrzymał się. Zobaczył starszą kobietę, stojącą w cieniu kiosku. Jej twarz wydała mu się znajoma. Bardzo znajoma. Ale pamięć uparcie odmawiała powrotu wspomnień. Tylko jeden szczegół błysnął w jego myślach duża broszka w kształcie staroświeckiego kwiatu, przypięta do jej zniszczonej marynarki. Było w niej coś szczególnego Coś bliskiego.
Mężczyzna wsiadł do swojego czarnego samochodu, położył torbę z zakupami na siedzeniu i odjechał. Jego biuro było niedaleko na obrzeżach miasta, w nowoczesnym, choć skromnym budynku. Nie lubił ostentacyjnego luksusu. Paweł Kowalski, właściciel dużej firmy sprzedającej sprzęt AGD, zaczynał od zera jeszcze na początku lat 90., gdy kraj był na krawędzi chaosu, a każdą złotówkę trzeba było zarobić ciężką pracą. Dzięki żelaznej woli, rozumowi i niesamowitej pracowitości zbudował imperium, nie opierając się na znajomościach czy protekcji.
Jego dom ładny dom pod miastem tętnił życiem. Mieszkała tam jego żona Joanna, dwóch synów Kacper i Filip i wkrótce miała przyjść na świat trzecia, długo wyczekiwana córeczka. To właśnie telefon od żony wytrącił go z równowagi.
Paweł powiedziała z niepokojem Joanna wzywają nas do szkoły. Kacper znowu się pobił.
Kochanie, nie wiem, czy zdążę westchnął. Mam ważne negocjacje z dostawcą. Bez tego kontraktu możemy stracić miliony.
Ale ja nie chcę sama szepnęła. Jestem w ciąży, jestem zmęczona. Nie chcę tam iść sama.
Nie idź odparł stanowczo. Obiecuję, znajdę czas. A Kacper dostanie po tyłku, jeśli nie zacznie słuchać.
Nigdy nie jesteś w domu powiedziała smutno. Wracasz, gdy dzieci śpią, wychodzisz, gdy jeszcze leżą w łóżkach. Martwię się o ciebie. W ogóle nie odpoczywasz.
Taka jest praca odpowiedział, czując ukłucie winy. Ale wszystko dla rodziny. Dla ciebie, dla dzieci, dla naszej małej, która już niedługo się urodzi.
Przepraszam szepnęła. Po prostu mi ciebie brakuje.
Paweł spędził w biurze cały dzień, a potem jeszcze wieczór. Gdy wrócił do domu, dzieci już spały, a żona czekała na niego w salonie. Przeprosiła za swoje słowa, ale on tylko pokręcił głową.
Masz rację powiedział cicho. Za dużo pracuję.
Zaproponowała, żeby odgrzała kolację, ale Paweł odmówił.
Jadłem w biurze. Przywiozłem drożdżówki z morelą z tej samej piekarni. Są wyśmienite. A jeszcze chleb z orzechami
Chleb nam nie smaknął zauważy
