Biedna babcia mojego męża przepisała na niego swój dom. Gdy otworzyliśmy jej stare szafy w Łodzi, nie mogliśmy uwierzyć własnym oczom.

Dziś wróciłem myślami do babci mojego ojca, pani Stanisławy. Miałem z nią kontakt przez wiele lat, szczególnie latem, gdy spędzałem u niej każde wakacje w małej wsi pod Krakowem. Babcia prowadziła wtedy własną działalność sprzedawała zioła lecznicze do aptek w okolicznych miastach, a całą organizacją zajmowała się sama. Nie wiem, jak dokładnie wszystko to funkcjonowało, ale pamiętam dobrze, że w tamtych czasach zarabiała naprawdę sporo, jak na polskie realia niejedna osoba mogłaby jej tego zazdrościć.
Babcia była charakterystyczną osobą, trudną do rozszyfrowania. Okazywała mi mnóstwo ciepła, na jedzenie nigdy nie żałowała: świeże bułki z masłem, wiejskie sery, swojskie wędliny zawsze jadłem do syta. Jednak kiedy prosiłem o choćby drobne kieszonkowe na kino czy lody, nigdy nie dawała nawet złotówki. Mówiła, że nie potrzebuję takich głupot, a ludzie w rodzinie szeptali, że ona na coś skrupulatnie odkłada. Po domu krążyły nawet plotki, że babcia trzyma pieniądze w tajemnicy. W jej sypialni stały ogromne, wiekowe szafy. Każda miała dziesiątki przegródek, wszystko zamykane na klucz i starannie zabezpieczone.
Ciekawość zżerała mnie, o co w tym wszystkim chodzi, lecz zawsze, gdy pytałem, słyszałem, że tam trzyma rzeczy związane z pracą i to nie dla dzieci. Z czasem sytuacja gospodarcza w Polsce się zmieniła, pojawiło się coraz więcej prywatnych firm i aptek, a babcię wyprzedziła konkurencja. Wtedy zajęła się pomocą ludziom została znachorką. Za swoje zabiegi i porady nigdy nie brała pieniędzy, ale odwiedzali ją ludzie zamożni przyjeżdżali z samego Krakowa, a nawet z Katowic.
Jeszcze za jej życia często ją odwiedzaliśmy. Mieszkała wtedy bardzo skromnie, niemal biednie. Ubrania stare, sprane, jedzenie proste czasem tylko kromka czarnego chleba z herbatą. Przynosiliśmy wiktuały ze sklepu kawa, makaron, czasem mięso jednak zawsze odmawiała. Mówiła, że nie chce, by ją rozpieszczać, bo przywykła już do takiego życia i tak jej dobrze.
Po jej śmierci okazało się, że zapisała dom mnie. Gdy przyjechaliśmy z rodzicami, by ogarnąć sprawy po babci, pierwsze kroki skierowaliśmy do spiżarni. Ku naszemu zdziwieniu znaleźliśmy tam pokaźne ilości jedzenia mąka, ryż, cukier, konserwy ale wszystko przeterminowane, niektóre rzeczy leżały latami. Okazało się, że jej dziękczyni, chcąc się odwdzięczyć za uzdrowienie, przynosili jej dary, a ona ich nie tknęła, wolała swoje proste potrawy.
Największe jednak zaskoczenie przyszło, kiedy otworzyliśmy na klucz babcine szafy. Było tam mnóstwo garniturów z lat 90-tych, szale, torebki, stare telewizory, porcelana wszystko w stanie niemal idealnym, każdy przedmiot pochowany po kilka sztuk. Zamiast pieniędzy kolekcjonowała rzeczy, które z czasem straciły na wartości. Nigdy nie rozgryzłem, dlaczego właśnie tak robiła. Często łapię się na myśli, że babcia Stanisława żyła według własnych, niepojętych zasad. Może dzięki temu mimo biedy do końca była spokojna? Z tego wszystkiego wyniosłem jedno: w życiu nie chodzi tylko o zbieranie dóbr, ale o coś, czego nie zmierzy złotówka o wewnętrzny spokój.