BEZDOMNY
Na Rozalii spadło poczucie pustki zupełnie nie miała dokąd pójść. Dwa noce mogę przespać na Dworcu Centralnym. A potem? myślała, czując jak ciężar myśli rozlewa się w jej wnętrzu. I nagle olśnienie, jakby zza snu: Działka! Jak mogłam o tym zapomnieć? Chociaż powiedzieć działka to za dużo raczej rozpadająca się altanka. Ale to i tak lepsze, niż nocleg na dworcu przetaczało się przez jej głowę.
Wsiadła w pociąg podmiejski na trasie z Warszawy do Zielonki. Oparła głowę o zimne okno i zamknęła oczy. Wspomnienia burzyły myśli jak dmuchawiec na wietrze dwa lata temu straciła rodziców, została całkiem sama, bez żadnego wsparcia. Brakowało środków na studia, więc musiała przerwać naukę na uniwersytecie i zacząć pracę na bazarze.
Los jednak przyniósł jej chwilę szczęścia wkrótce poznała swoją miłość. Bartosz okazał się porządnym, dobrym człowiekiem. Po dwóch miesiącach wzięli skromny ślub.
Wyglądało to na szczęście, jak z nieskładnego snu a jednak życie przygotowało kolejną próbę. Bartosz namówił ją, by sprzedać mieszkanie po rodzicach w centrum Warszawy i zacząć własny biznes. Tak pięknie wszystko wyłożył, że Rozalia nie miała cienia wątpliwości wierzyła, że mąż dobrze kieruje jej losem, że niedługo będzie lepiej i zapomną o kłopotach. Jak się tylko ustatkujemy, pomyślimy o dziecku! Tak bardzo chcę być już matką marzyła z ufnością.
Ale biznes się nie udał zamiast pieniędzy były tylko kłótnie. Ich relacje się rozpadły, a Bartosz pewnego dnia przyprowadził inną kobietę i wskazał Rozalii drzwi.
Przez chwilę chciała pójść na policję, ale zaraz zrozumiała nie miała podstaw, sama sprzedała mieszkanie, sama przekazała gotówkę mężowi
***
Na stacji Zielonka wysiadła, zanurzając się w zadumę. Wczesna wiosna, jeszcze nie czas na ogródki działkowe przez trzy lata trawa i chwasty połknęły cały ogródek, a altanka niemal się rozpadła. Nic, uporządkuję wszystko może będzie jak dawniej pomyślała, choć wiedziała, że dawno już nic nie wróci.
Klucz leżał pod schodkiem, tam gdzie zawsze. Ale drzwi z krzywymi zawiasami stawiały opór jak w sennej powieści. Siłowała się, ale nie dawały za wygraną. W końcu przysiadła na progu i wybuchła cichym płaczem.
Nagle z sąsiedniego ogródka dobył się dym i stłumione głosy. Rozalia zapragnęła choć czyjegoś towarzystwa, choć trochę realności. Biegiem ruszyła do sąsiadów.
Ciociu Janino! Jesteś w domu? zawołała.
Zamiast cioci na podwórku stał starszy, zarosły mężczyzna z błyszczącym spojrzeniem. Grzał wodę w brudnym kubku nad ogniskiem.
Kim pan jest? Gdzie ciocia Janina? Rozalia wycofała się o krok.
Nie bój się. Nie wzywaj policji. Nic złego nie robię. Nie włamałem się do altanki, mieszkam tu na dworze
Ku zaskoczeniu, głos bezdomnego miał ciepły, nieco elegancki tembr, jak profesor z Politechniki Warszawskiej.
Pan jest bezdomny? spytała trochę niezręcznie.
Tak, ma pani rację odpowiedział bez cienia gniewu, spuszczając wzrok. Mieszkasz tutaj? Proszę się nie martwić, nie będę przeszkadzać.
Jak się pan nazywa?
Zygmunt.
A nazwisko? dopytała.
Nazwisko Górski zadumał się staruszek.
Ubranie miał znoszone, lecz schludne, a on sam choć zaniedbany był zadbany w dziwnie spokojny sposób.
Nie wiem kogo prosić o pomoc Rozalia westchnęła ciężko.
Co się stało? zapytał z troską Zygmunt Górski.
Drzwi opadły Nie dam rady ich otworzyć.
Pozwól, zerknę zaproponował.
Będę bardzo wdzięczna!
Gdy staruszek majstrował przy drzwiach, Rozalia rozmyślała o nim. Czym różni się los mój od jego? Ja także jestem bezdomna, jak on. Losy nasze spłynęły w jeden sen
Rozalko, gotowe! Zygmunt uśmiechnął się szeroko, drzwi puściły. Ale Ty tu chcesz nocować?
No tak, gdzież mam pójść? zdziwiła się.
Jest tutaj ogrzewanie?
Powinna być koza ale nie za bardzo się znam
A drewno? dopytał.
Niestety, nie wiem zmartwiła się.
Poczekaj. Coś wymyślę powiedział zdecydowanie i wyszedł z podwórka.
Przez godzinę Rozalia sprzątała w altance, ale zrobiło się zimno, mokro i groźnie jak w niespokojnym śnie. Nie wiedziała, jak tam przetrwa noc. Ale Zygmunt w końcu wrócił z naręczem drewna; jego obecność dała jej ukojenie.
Wyczyścił piec i rozpalił ogień. Po godzinie zrobiło się ciepło.
Piec już pali, dorzucaj drewna powoli, na noc najlepiej zostawić maleńki płomyk, rano jeszcze będzie tu ciepło wyjaśnił spokojnie Zygmunt.
A pan gdzie pójdzie? Do sąsiadów? spytała Rozalia.
Tak, pomieszkam chwilę na ich terenie. Nie chcę wracać do miasta tam zostawiłem za dużo wspomnień.
Zostań! Najpierw zjedz ze mną kolację, napijmy się herbaty, potem pójdzie pan odpocząć zaproponowała.
Staruszek przyjął zaproszenie i przysiadł przy piecu.
Proszę wybaczyć, że pytam Dlaczego pan tu mieszka? Gdzie pana dom, rodzina? Pan przecież nie wygląda na zwykłego bezdomnego.
Okazało się, że był profesorem na uniwersytecie całe życie poświęcił nauce. Starość przyszła, zanim się spostrzegł. Kiedy stracił kontakt z rodziną, było już za późno na zmiany.
Rok temu zaczęła go odwiedzać siostrzenica. Subtelnie sugerowała pomoc, jeśli przepisze na nią mieszkanie. Zygmunt był szczęśliwy naiwność mieszała się z zaufaniem.
Zosia, bo tak się nazywała, zaproponowała sprzedaż mieszkania w blokach na Woli i kupno domu pod Warszawą, z wielkim ogrodem i altaną. Wszystko wyglądało pięknie, nawet dom wybrany; pieniądze miały leżeć na koncie.
Wujku, niech pan poczeka przed bankiem, wezmę torbę, bo może ktoś nas obserwuje mówiła Zosia na schodach banku.
Zniknęła za drzwiami, a Zygmunt czekał godzinę, drugą, trzecią Wszedł do banku, pusto, tylko wyjście z drugiej strony
Nie mógł uwierzyć jego własna krew tak go wykiwała. Stał na ulicy, wpatrując się w pustkę. Następnego dnia poszedł pod dawny adres, ale obca kobieta powiedziała mu, że Zosia sprzedała mieszkanie dwa lata wcześniej
Taka to historia westchnął ciężko Zygmunt. Odtąd mieszkam na działce. Wciąż nie mogę się pogodzić z tym, że nie mam już domu
Myślałam, że tylko mnie coś takiego się przytrafiło powiedziała Rozalia i opowiedziała mu wszystko.
Ciężko. Ja chociaż życie przeżyłem A ty? Z uczelni odeszłaś, bez grosza Ale nie trać nadziei. Masz jeszcze czas. Każdą sytuację można odwrócić.
Dość już smutków, chodźmy jeść! uśmiechnęła się.
Obserwowała, jak Zygmunt z apetytem zjada parówki z makaronem. W tym spojrzeniu była nie tylko sympatia, ale i żal. A on był tak bardzo sam.
Jak to musi być straszne zostać bezdomnym, na marginesie, nikomu niepotrzebnym przeszło jej przez głowę.
Rozalko, mogę spróbować ci pomóc wrócić na studia. Zostało mi jeszcze kilku przyjaciół na uczelni może uda się zdobyć miejsce na budżecie. List do rektora napiszę, ty tylko się z nim spotkasz. Nazywa się Konstanty. Pomoże na pewno.
Naprawdę? To byłoby cudowne! ucieszyła się.
Dzięki za kolację, za rozmowę. Idę już późno powiedział staruszek wstając.
Dokąd pan pójdzie, panie Zygmuncie?
Nie martw się. Mam ciepłą szałas na sąsiednim ogródku. Jutro znów wpadnę.
Nie może pan spać na dworze. Mam trzy pokoje jeden na pewno znajdziemy dla pana. A szczerze mówiąc, ja się boję tej samotności i tej kozy nie zostawi mnie pan na pewno?
Nie zostawię odpowiedział poważnie.
***
Dwa lata minęły jak sen. Rozalia właśnie zaliczyła kolejną sesję i z walizką wracała na działkę w Zielonce. Mieszkała już teraz w domu studenckim, ale na działkę wracała w każdy wolny weekend i święta.
Dziadku Zygmuncie! zawołała radośnie, rzucając mu się w ramiona.
Rozalko, skarbie! Czemu nie zadzwoniłaś? Odbrałbym cię z dworca! Jak poszło na egzaminach?
Świetnie! Wiesz, prawie wszystko na piątkę! Mam torcik nastawiaj czajnik, świętujemy!
Siedzieli razem, popijając herbatę, rozmawiając o wszystkim, co się ostatnio wydarzyło.
Zasadziłem winogrona. Tam, przy płocie, stanie altana. Będzie pięknie i rodzinnie opowiadał Zygmunt.
Super! Ale tak w ogóle, ty tu jesteś gospodarzem, rób jak uważasz za słuszne. Ja tylko przyjeżdżam, odjeżdżam śmiała się Rozalia.
Staruszek całkiem się zmienił. Teraz miał dom, miał swoją wnuczkę Rozalię. I ona odnalazła na nowo radość Zygmunt Górski stał się dla niej kimś najbliższym. Była wdzięczna losowi, że w tym dziwnym, senno-śmiesznym świecie, znalazł się dla niej ktoś, kto stał się rodziną.
