Samochód spokojnie sunie po śliskiej szosie, a Emilia patrzy w głąb lasu rosnącego tuż przy drodze. Za kierownicą siedzi jej syn, a obok niego jego żona, Iga. Myśli wirują jej w głowie jak to możliwe, żeby własny syn chciał wysłać ją do domu spokojnej starości? W czym mogła popełnić błąd wychowując go? Może nie oklaskiwała go wystarczająco, lecz przecież zawsze robiła dla niego wszystko i starała się dać mu szczęśliwe dzieciństwo. Ale Antoni zawsze miał własne zdanie.
Pewnego ranka pojawił się z torbą pełną różnych rzeczy. Emilia siedzi w kuchni, popija herbatę i chrupie ciasteczka. Syn wchodzi pewny siebie, rzuca pakunek na podłogę i uśmiechając się mówi:
No dobrze, mamo, szykuj się na ośrodek. Wyjeżdżasz, będzie ci tam o wiele lepiej. Jaki ośrodek, Antoni? O czym ty mówisz?
Dom seniora. Zapłaciłem już za sześć miesięcy pobytu, resztę opłacę niebawem. Twój pokój jest świetny tylko dla ciebie, bez współlokatorów. A lekarze są tam świetni wykonują masaże i inne zabiegi, ciśnienie masz mierzone zawsze na czas. Jedzenie pięć razy dziennie. Słowem, mamo, trafisz do raju na ziemi.
Ale, Antoni, ja nie chcę iść do żadnego domu spokojnej starości. Chcę być z tobą, z moją rodziną i umrzeć w moim domu. Nie przesadzaj. Iga i ja wszystko przemyśleliśmy, postanowiliśmy i zapłaciliśmy. Nie zachowuj się jak dziecko ubierz się, zjemy coś razem.
Biedną matkę ściska serce, po pomarszczonej twarzy spływa łza. Przypomina sobie jak Antoni, gdy był mały i rozbił kolano, tulił się do niej i płakał Mamusiu, nigdy cię nie opuszczę. Jego niebieskie oczy patrzyły głęboko w zielone jej oczy, a serce matki biło niesamowicie szybko, bo wierzyła, że jej syn będzie jej opoką na starość. Właśnie to miało się stać.
Nagle z chłopca o dobrym sercu i błękitnych oczach wyrósł Antoni bez serca, który bez wyrzutów sumienia wysyła matkę do instytucji zwanej domem seniora.
Podczas gdy samochód jedzie dalej, wspomnienia Emilii o pierwszym spotkaniu z ojcem Antoniego wracają raz za razem. Pamięta, jak zakochali się od pierwszego wejrzenia, jak wspólnie snuli plany domu i dzieci. A potem jej pierwsza miłość zmarł, gdy była w szóstym miesiącu ciąży.
Mężu, kto mnie zostawił? Kogo? myśli i wołania do utraconej miłości stają się coraz głośniejsze w jej głowie. Gardło ściska jej ze łzami bólu i żalu.
