BEZ SERCA… Klaudia Wasiliewna wróciła do domu. Wybrała się do fryzjera, pomimo swojego słusznego wieku – niedawno skończyła 68 lat, ale regularnie pozwalała sobie na wizyty u swojej ulubionej stylistki. Klaudia dbała o włosy, paznokcie, a te drobne zabiegi poprawiały jej samopoczucie i humor. — Klaudiu, przyszła do ciebie jakaś krewna. Powiedziałem, że będziesz później. Obiecała jeszcze zajść — poinformował ją mąż, Jerzy. — Jaka krewna? Nie mam już żadnych krewnych. Pewnie jakaś daleka rodzina… zaraz będzie o coś prosić. Trzeba było powiedzieć, że wyjechałam na koniec świata! — odpowiedziała z irytacją Klaudia. — No co ty? Po co kłamać? Moim zdaniem ona z twojej rodziny, wysoka, elegancka, trochę przypomina twoją matkę, niech Bóg jej da niebo. Nie sądzę, żeby przyszła po coś. Wygląda na osobę z klasą — próbował uspokoić żonę Jerzy. Po około czterdziestu minutach krewna zadzwoniła do drzwi. Klaudia sama ją wpuściła. Faktycznie, podobna do zmarłej matki, świetnie ubrana: drogi płaszcz, buty, rękawiczki, kolczyki z maleńkimi diamentami. Na tym Klaudia się znała doskonale. Klaudia zaprosiła kobietę do już nakrytego stołu. — Poznajmy się, skoro rodzina. Jestem Klaudia, nie musisz używać imienia ojca, widzę, że jesteśmy podobne wiekiem. To mój mąż Jerzy, a ty z której linii jesteś moją krewną? — zapytała gospodyni. Kobieta trochę się speszyła, nawet lekko zarumieniła: — Jestem Halina… Halina Władysławówna. Różnica wieku rzeczywiście nieduża. 12 czerwca skończyłam 50 lat. Ta data nic ci nie mówi? Klaudia zbladła. — Widzę, że sobie przypomniałaś. Tak, jestem twoją córką. Nie martw się, niczego od ciebie nie chcę. Po prostu chciałam zobaczyć swoją matkę. Przez całe życie nie rozumiałam, dlaczego mama mnie nie kochała. Zresztą, nie ma jej już od ośmiu lat. Czemu tylko tata mnie kochał? Taty już nie ma, odszedł dwa miesiące temu. Pod koniec życia powiedział mi o tobie. Prosił, żebyś mu wybaczyła, jeśli możesz — opowiadała wzruszona Halina. — Nic nie rozumiem. Ty masz córkę? — zapytał zszokowany Jerzy. — Wygląda na to, że mam. Wyjaśnię ci wszystko później — odparła Klaudia. — Więc jesteś moją córką? Doskonale! Obejrzałaś mnie? Jeśli myślisz, że będę się kajać i prosić o przebaczenie, to nie, nie będę. Nie mam tu żadnej winy — powiedziała Klaudia do Haliny — Tata zdążył ci wszystko opowiedzieć? Jeśli sądzisz, że obudzisz we mnie matczyne uczucia, to też nie, ani odrobinę! Przepraszam. — Mogę jeszcze kiedyś do was przyjechać? Mieszkam tu w okolicy, mamy duży dwupiętrowy dom. Przyjedźcie z mężem do nas. Przywiozłam zdjęcia wnuka, prawnuczki, może obejrzysz? — zapytała nieśmiało Halina. — Nie. Nie chcę. Nie przyjeżdżaj. Zapomnij o mnie. Żegnaj — odpowiedziała ostro Klaudia. Jerzy zamówił Halinie taksówkę i poszedł ją odprowadzić. Gdy wrócił, Klaudia już sprzątała ze stołu i spokojnie oglądała telewizję. — Ale masz stalowe nerwy! Mogłabyś dowodzić armią! Naprawdę nie masz serca? Zawsze podejrzewałem, że jesteś bezwzględna i bezdusza, ale że aż tak, nie sądziłem — powiedział jej mąż. — Poznałeś mnie, gdy miałam 28 lat, prawda? Dobrze, kochany mężu, duszę ze mnie wyjęto i podeptano o wiele wcześniej. Byłam wiejską dziewczyną, zawsze marzyłam, żeby wyrwać się do miasta, dlatego najlepiej się uczyłam i jako jedyna dostałam się na studia. Miałam 17 lat, gdy poznałam Władka. Byłam w nim szaleńczo zakochana. Był starszy o prawie 12 lat, ale mnie to nie przeszkadzało. Po biednym dzieciństwie życie w mieście zdawało mi się bajką. Stypendium było za małe, zawsze byłam głodna, dlatego z radością przyjmowałam zaproszenia Władka na lody czy do kawiarni. Nigdy mi niczego nie obiecywał, ale nie wątpiłam, że skoro się tak kochamy, na pewno zabierze mnie za żonę. Gdy zaprosił mnie na działkę, zgodziłam się bez zastanowienia. Byłam przekonana, że teraz na zawsze go związałam ze sobą. Spotkania na działce stały się codziennością. Szybko wyszło na jaw, że zostanę matką jego dziecka. Powiedziałam o tym Władkowi. Był zachwycony. Wiedząc, że mój stan niedługo stanie się widoczny, sama spytałam, kiedy się pobierzemy. Miałam już 18 lat, mogłam składać wniosek o ślub. — A czy ja ci kiedyś obiecałem ślub? — odpowiedział Władek pytaniem na pytanie. — Nie obiecywałem. I nie poślubię cię. Zresztą już mam żonę… — odpowiedział spokojnie. — A dziecko? A ja? — — A co z tobą? Jesteś młoda, zdrowa, z ciebie można by rzeźbić dziewczynę z wiosłem. Na studiach weźmiesz urlop dziekański. Teraz ucz się póki możesz, a potem my z żoną zabierzemy cię do siebie. Nie możemy mieć dzieci, żona jest sporo starsza. Jak urodzisz, dziecko zabierzemy. Sposób sformalizowania to nie twój problem. Ja mimo młodego wieku nie jestem byle kim w urzędzie miasta. Żona jest ordynatorką w miejskim szpitalu. O dziecko się nie martw. Po porodzie odpoczniesz i wrócisz na studia. Nawet ci zapłacimy. Wtedy nikt nie słyszał o surogatkach. Może byłam jedyną surogatką w mojej epoce. A co miałam zrobić? Wracać na wieś, rodziców narażać na wstyd? Przed porodem mieszkałam u nich w willi. Żona Władka do mnie nie zaglądała, może była zazdrosna. Córkę urodziłam w domu, położna przyjechała, wszystko zgodnie z zasadami. Nie karmiłam piersią, dziecko natychmiast zabrali. Już jej nie zobaczyłam. Po tygodniu delikatnie mnie wyproszono. Władek dał mi pieniądze. Wróciłam na studia. Po studiach poszłam do pracy na fabryce. Dostałam pokój w akademiku dla rodzin. Najpierw byłam zwykłym mistrzem, później starszym mistrzem kontroli jakości. Dużo znajomych, ale nikt nie chciał mnie poślubić, aż pojawiłeś się ty. Miałam już 28 lat, nie bardzo chciałam wychodzić za mąż, ale trzeba było. Resztę życia znasz. Dobrze nam się wiodło, trzy auta wymieniliśmy, dom – pełna chata, działka zadbana. Na urlop jeździliśmy co roku. Fabryka przetrwała lata 90., bo tylko u nas robiono specjalne części do traktorów, nikt poza tym nie wiedział, co się dzieje w innych zakładach. Do dziś fabryka otoczona jest drutem kolczastym i wieżami wartowniczymi. Wyszliśmy na wcześniejszą emeryturę. Wszystko mamy. Dzieci nie, i dobrze. Jak patrzę na dzisiejsze dzieci… — zakończyła swoją spowiedź Klaudia. — Źle nam się żyło. Kochałem cię. Całe życie starałem się ogrzać twoje serce i nie udało mi się. Trudno, dzieci nie było, ale nawet kotka, psa nie przygarnęłaś nigdy. Siostra prosiła, żebyś pomogła jej córce, nawet na tydzień nie chciałaś jej przyjąć. Dzisiaj przyszła do ciebie córka, a jak ją przywitałaś? Córka! Twoja krew, a ty… Gdybyśmy byli młodsi, złożyłbym papiery na rozwód, ale już za późno. Zimno przy tobie, zimno — odpowiedział zirytowany Jerzy. Klaudia nawet trochę się przestraszyła, nigdy wcześniej mąż nie rozmawiał z nią tak ostro. Całe jej spokojne życie zburzyła ta córka. Jerzy przeprowadził się na działkę. Od lat mieszka tam. Ma tam trzy psy, przygarnął bezdomne szczeniaki, a kotów i kocic nie wiadomo ile. W domu pojawia się rzadko. Klaudia wie, że jeździ do jej córki Haliny, zaprzyjaźnił się z całą rodziną, szaleje za prawnuczką. — Zawsze był trochę naiwny, naiwny pozostał. Niech żyje, jak chce — myśli Klaudia. Nigdy nie poczuła potrzeby bliższego spotkania z córką, wnukiem ani prawnuczką. Jeździ sama nad morze. Odpoczywa, nabiera sił i czuje się świetnie.