Bez odrobiny szczęścia nie byłoby radości
Jak mogłaś to zrobić, głupia dziewczyno! Kto teraz cię zechce z dzieckiem na karku? I jak ty je wychowasz?! Nie licz na moją pomoc! Wychowałam cię sama, teraz mam jeszcze twoje brzemię dźwigać? Wynoś się z mojego domu, zabierz swoje rzeczy i żebym cię tu więcej nie widziała!
Małgorzata słuchała wrzasków, wpatrzona w podłogę. Jej ostatnia nadzieja, że ciotka pozwoli jej zostać choćby do czasu, aż znajdzie pracę, właśnie się rozpadła.
Gdyby mama żyła
Ojca nie znała w ogóle, a matka zginęła piętnaście lat temu, kiedy pod kołami pijanego kierowcy odeszła na zawsze. Władze chciały ją wtedy wysłać do domu dziecka, aż nagle pojawiła się daleka krewna kuzynka mamy z trzeciej linii. To ona wzięła dziewczynę pod swój dach, mając własny dom i spokojną posadę.
Mieszkały na obrzeżach niewielkiego miasteczka na południu Polski lata bywały tu upalne, zimy często deszczowe. Dziewczyna nigdy nie była głodna, miała przyzwoite ubranie, a od małego uczono ją pracy w domu z ogrodem i zwierzętami robota była zawsze. Może brakowało jej matczynej czułości, ale kogo to obchodziło?
Dobrze się uczyła. Po liceum dostała się na pedagogikę. Lata na studiach przeleciały szybko i Małgorzata wróciła do rodzinnego miasta z dyplomem pod pachą. Serce jednak miała ciężkie.
Wynoś się natychmiast, nie chcę cię więcej widzieć!
Ciociu Weroniko, ale czy chociaż
Dość gadania!
Dziewczyna złapała za walizkę i wyszła w skwar południa. Jak do tego doszło? Upokorzona, odrzucona, z ledwo widocznym brzuchem przyznała się do ciąży, nie potrafiła kłamać.
Musiała znaleźć schronienie. Szedła z pochyloną głową, przytłoczona myślami, gdy zatrzymał ją głos:
Chcesz wody, dziecko?
Silna kobieta, może pięćdziesięcioletnia, spojrzała na nią badawczo.
Wejdź, jeśli jesteś przyjazna.
Podała jej dzbanek zimnej wody. Małgorzata usiadła na ławce i łapczywie napiła się napoju.
Mogę posiedzieć chwilę? Upalnie dziś strasznie
Siadaj, kochana. Skąd jesteś? Widzę, że masz bagaż.
Skończyłam studia, szukam pracy w szkole. Ale nie mam gdzie mieszkać Znasz kogoś, kto wynajmuje pokój?
Kobieta, która nazywała się Leokadia, przyjrzała się jej dokładnie. Ubrana schludnie, lecz pod oczami miała cienie.
Możesz pomieszkać u mnie. Nie będę brała wiele, ale pamiętaj płacisz co miesiąc. Jeśli się zgadzasz, pokażę ci pokój.
Ucieszona nową znajomością i perspektywą dodatkowego dochodu w cichym miasteczku, Leokadia zaprowadziła Małgorzatę do małego pokoiku z oknem na sad. Łóżko, stary kredens, stół wystarczy.
W następnych dniach Małgorzata urządziła się i zaczęła rozglądać za pracą. Zacieśniła więź z Leokadią, pomagając jej w gospodarstwie. Wieczorami piły razem herbatę pod winoroślą, rozmawiając o codzienności.
Ciąża przebiegała spokojnie. Małgorzata przyznała się do historii: ukochany z uczelni, Janek, syn miejscowych nauczycieli, zostawił ją, gdy tylko dowiedział się o dziecku. Wzięła wtedy pieniądze, które jej dał wiedziała, że przydadzą się na trudne dni.
Dobrze, że nie usunęłaś go, westchnęła Leokadia. Niewinne dziecko przyniesie ci jeszcze szczęście.
W lutym zaczęły się bóle. Leokadia zawiozła ją do szpitala. Małgorzata urodziła zdrowego syna Szymona. W sali obok położna mówiła o osieroconej dziewczynce matka zostawiła ją zaraz po porodzie.
Czy ktoś może ją nakarmić? Jest słabiutka, powiedziała pielęgniarka.
Małgorzata wzięła maleństwo w ramiona. Krucha, jakby śnieżnego koloru.
Dam ci na imię Kornelia, wyszeptała.
Kiedy kapitan Artur Zieliński, ojciec porzuconej dziewczynki, pojawił się w szpitalu, wszystko się odmieniło. W dniu wypisu czekał pod drzwiami samochód z niebieskimi i różowymi balonikami. Wojskowy pomógł jej wsiąść i wręczył dwa pakunki: jeden niebieski, drugi różowy.
Całe miasteczko przez długie miesiące mówiło o nadchodzącym ślubie. Kapitan, urzeczony dobrocią Małgorzaty, poprosił ją o rękę. A ona, trzymając w ramionach Szymona i adoptowaną Kornelię, wkroczyła w nowe życie.
Kto by przypuszczał, że upalny letni dzień i dzbanek wody odmienią losy wszystkich? Tak to już jest w życiu los przynosi rozdziały, których nikt się nie spodziewa.
