Będziemy żyć dla siebie nawzajem Po śmierci matki Eryk powoli dochodził do siebie – mama ostatnio leżała w szpitalu, tam odeszła. Wcześniej przebywała w swoim domu, a on z żoną Weroniką opiekowali się nią na zmianę. Ich domy stały obok siebie; choć namawiał mamę, by zamieszkała z nimi, nie zgadzała się za nic. – Synku, tu zmarł twój ojciec, ja też tutaj odejdę. Tak mi lżej – płakała, a on nie miał serca jej odmówić. Im z żoną na pewno byłoby łatwiej, gdyby mama mieszkała z nimi, ale z drugiej strony ich córka, Kasia, miała trzynaście lat i nie chcieli, by obserwowała bliską śmierć babci. Eryk pracował na zmiany, Weronika była nauczycielką w szkole podstawowej, więc mama zawsze była pod opieką, często nawet nocowali u niej na zmianę. – Mamo, czy babcia umrze niedługo? – zapytała kiedyś Kasia. – Szkoda jej, taka dobra. – Nie wiem, kochanie, kiedyś ten czas nadejdzie – tak już jest w życiu. Kiedy babci się pogorszyło, zabrano ją do szpitala. Eryk miał młodszą o trzy lata siostrę, Magdę – jej syn, Antek, był najczęściej pod opieką babci i Weroniki, bo Magda wiecznie wyjeżdżała „w delegacje”. Z mężem dawno się rozwiodła, nie chciała opiekować się matką, wiedziała, że brat z żoną się tym zajmą. Magda była całkowitym przeciwieństwem Eryka: twarda, bezduszna, konfliktowa. Po trzech dniach mama Eryka i Magdy zmarła w szpitalu. Po pogrzebie postanowili sprzedać jej dom, bo bez opieki szybko by podupadł. Mama dawno sporządziła akt darowizny domu na Eryka, z Magdą nie miała dobrych relacji – ta o tym wiedziała i nie utrzymywała z nią kontaktu. Po sprzedaży domu żona Eryka namawiała go: – Podziel pieniądze po połowie z Magdą, jak tylko je dostaniesz. – Magda i tak ma własne mieszkanie po mężu, wszystko przetraci – wzdychał Eryk. – Ale my będziemy mieli czyste sumienie. Inaczej wszędzie cię będzie obgadywać. Eryk zgodził się; dał Magdzie połowę pieniędzy, a ta, zamiast podziękować, zapytała: – To wszystko? A gdzie reszta? Czas mijał, Kasia miała już piętnaście lat, kiedy znowu nadeszło nieszczęście – Weronika zachorowała. Już wcześniej źle się czuła, ale zwalała to na zmęczenie, aż w końcu straciła przytomność na podwórku. Zabrano ją do szpitala, po badaniach lekarze orzekli tę straszną chorobę – i było już za późno. – Czy można jej jeszcze pomóc? – pytał Eryk, ale lekarze rozkładali ręce. – Robimy, co możemy, ale przyszła zdecydowanie za późno. Po powrocie Weroniki do domu, Eryk wziął urlop, by być przy niej. Po wyczerpaniu urlopu musiał wrócić do pracy i wtedy Kasia po szkole opiekowała się matką – karmiła, myła, choć sama była jeszcze dzieckiem. Eryk prosił Magdę: – Przyjdź czasem pomóc, Kasia nie daje już rady sama z Weroniką. – Co ty, to nie moje sprawy – odburknęła Magda, nawet nie podziękowała za naprawę pralki, o którą wcześniej poprosiła brata. Eryk się od niej odciął. Weronika odchodziła coraz szybciej. Pewnej nocy Kasia wybiegła ojcu naprzeciw, wołając: – Tato, mama nie chce jeść, leży zwrócona twarzą do ściany, nie mówi nic… – Damy radę, kochanie. Tej samej nocy Weronika zmarła. Oboje płakali, zostali sami. Dla Eryka śmierć żony była ciosem, a jednocześnie pocieszeniem – Weronika już nie cierpiała, a i córka nie musiała patrzeć na jej odchodzenie. Zostały im wspomnienia. Kasia przeżywała po swojemu, ale wspierała ojca: – Tato, zrobiliśmy wszystko, co mogliśmy. Musimy się z tym pogodzić, ona już nie cierpi. Przecież najważniejsze, że mamy siebie. – Jaka ty jesteś już dorosła, Kasiu… – wzruszył się Eryk. Kasia troszczyła się o ojca, wracał z pracy spiesząc do domu. Gotowała, rozmawiali przy kolacji. Pewnego dnia Kasia powiedziała: – Tato, jak wróciłam dziś ze szkoły, przyszła ciocia Magda, chciała zabrać maminy kożuch i jeszcze jakieś rzeczy. Powiedziała, że się z tobą umawiała, ale nie oddałam jej. Zła wyszła. – Dobrze zrobiłaś – pokiwał głową Eryk. – Nie wpuszczaj jej następnym razem. W pracy Eryka nagle rozbolało serce – zasłabł, zabrano go do szpitala. Kasia była przerażona, ale lekarz ją uspokoił: “Przedzawał, wszystko będzie dobrze”. Teraz wszystkie obowiązki spadły na Kasię – ojciec, dom, szkoła. Odwiedzała go w szpitalu, przygotowywała coś do jedzenia. Raz przyszła Magda z ciastem: “Zanieś ojcu, nie mów, że ja upiekłam”. Po jej odejściu przyszedł Antek. – Klucze w domu zapomniałem. Kasiu, sama upiekłaś ciasto? – Nie, to od twojej mamy, dla taty do szpitala. Podzielili się ciastem. Do szpitala już razem nie dotarli – Antek po drodze zasłabł, w szpitalu okazało się, że został otruty. – Co jadł? – pytano Kasię. – To ciasto od Magdy dla ojca. – Nie dawaj go więcej, zabieram je do badań. Magda została zatrzymana przez policję – okazało się, że próbowała otruć brata, by sprzedać jego dom, Kasią nawet nie zamierzała się przejmować. Nie przewidziała, że jej syn mógłby zjeść ciasto. Gdy Eryk wrócił do zdrowia, z Kasią i Antkiem odwiedzili Magdę: – Przepraszam was wszystkich, wybaczcie, żałuję – płakała Magda. Eryk cofnął zeznania, więc Magda wkrótce wyszła z aresztu. Antek z matką nie mógł się pogodzić, częściej przebywał u Eryka i Kasi. – Wujku, nigdy jej nie wybaczę! – Rodziców się nie wybiera, Antek. Wszyscy popełniamy błędy. Daj jej szansę. Powoli wszystko zaczęło się układać. Antek zdał do szkoły wyższej, Kasia kończyła liceum, nie chciała zostawiać ojca: – Nic się nie martw, kochanie. Dasz radę, będziesz przyjeżdżać na weekendy, ferie. Mama bardzo chciała, żebyś poszła na pedagogikę. Będziemy żyć dla siebie nawzajem.

Będziemy żyć dla siebie nawzajem

Po śmierci matki, Jakub powoli zaczynał dochodzić do siebie. Mama ostatnie tygodnie spędziła w szpitalu, tam też odeszła. Wcześniej leżała w swoim domu, a on z żoną, Bożeną, opiekowali się nią na zmianę. Ich domy stały obok siebie, choć namawiał matkę, żeby przeszła do nich, ona stanowczo odmówiła.

Synku, tutaj umarł twój ojciec i ja tu też chcę skończyć. Tak mi łatwiej płakała, a on nie potrafił jej odmówić.

Z żoną byłoby im łatwiej, gdyby matka leżała u nich, ale z drugiej strony, córka Hania miała trzynaście lat nie chcieli, by patrzyła na odchodzenie babci. Jakub pracował na zmiany, Bożena była nauczycielką w podstawówce. Dlatego matka nigdy nie była sama, nawet po nocach spali u niej na zmianę.

Mamo, babcia niedługo umrze? pytała Hania Szkoda mi jej, taka jest dla nas dobra.

Nie wiem, córeczko, kiedyś ten czas nadejdzie. Takie już nasze życie.

Babcię pogorszyło się i zabrali ją do szpitala. Jakub miał młodszą o trzy lata siostrę, Martę, która rzadko zajmowała się swoim synem, Michałem to babcia z Bożeną przeważnie się nim opiekowały, a ona ciągle gdzieś wyjeżdżała, tłumacząc się służbowymi wyjazdami. Z mężem była rozwiedziona, a matką nie chciała się opiekować, wiedziała, że tym zajmie się Jakub z żoną. Marta była zupełnym przeciwieństwem brata. Zimna, bezduszna, konfliktowa.

Po trzech dniach matka Jakuba i Marty zmarła w szpitalu. Po pogrzebie zapadła decyzja, by sprzedać dom matki bez opieki szybko by się zrujnował. Mama jeszcze za życia przepisała dom na syna. Z córką nie miała dobrego kontaktu, więc Marta się nie odzywała.

Ale kiedy dom został sprzedany, Bożena zaczęła nalegać:

Jak tylko dostaniesz pieniądze za dom, podziel wszystko po równo z Martą.

Bożena, Marta ma swoje mieszkanie, jej były mąż zostawił jej spory lokal, a sam odszedł z niczym. I tak przepuści te pieniądze

I co z tego, ważne byśmy mieli czyste sumienie. Przynajmniej nie będzie nas obgadywać i szukać winnych.

Jakub się zgodził i oddał połowę pieniędzy siostrze. Ta nawet nie podziękowała, tylko prychnęła:

I to wszystko? Nadal coś ukrywasz?

Czas mijał, Hania miała już piętnaście lat, gdy na rodzinę spadło kolejne nieszczęście Bożena poważnie zachorowała. Już wcześniej czuła się gorzej, zrzucała to jednak na zmęczenie po pracy w szkole. Pewnego dnia zemdlała pod domem. Zabrali ją do szpitala, po badaniach potwierdzono najgorszy scenariusz zbyt późne stadium raka.

Proszę pana, robimy, co możemy rozkładał ręce lekarz, gdy Jakub wypytywał zrozpaczony. Gdyby zgłosiła się wcześniej

Nalegałem, żeby poszła do lekarza, ale Bożena zawsze żyła dla innych O sobie zapominała rzucił bezradnie.

Jakub przywiózł żonę do domu. Leżała, nie była już w stanie wstać. On oraz Hania zajmowali się nią choroba stawała się coraz bardziej okrutna, Bożenie było coraz gorzej. Jakub nauczył się robić zastrzyki, wziął urlop, by być przy niej. Ale urlop się skończył, musiał wrócić do pracy. Hania po szkole opiekowała się mamą, karmiła ją, myła dziewczyna była wycieńczona.

Któregoś dnia przyszła Marta.

Jakub, popsuta mi pralka, zerkniesz? Znasz się na tym.

Zajrzę po pracy odparł ina drugi dzień naprawił pralkę w jej mieszkaniu.

Wychodząc, powiedział:

Przyjdź czasem do nas, pomóż Hani, nie zostawiaj jej samej z Bożeną. Ma dopiero piętnaście lat, jest jej bardzo trudno. Musi czasami siedzieć po nocach przy mamie, gdy ja mam nocną zmianę. Bożena nie jest ci obca przecież to ona wychowywała Michała, i to ona walczyła o twoje mieszkanie, gdy twój mąż chciał je przejąć.

A przestań, przypominasz mi coś sprzed stu lat. Michał ma już siedemnaście, a ja wyszłam za mąż przed tobą. Dobrze, pomagała mi twoja Bożenka, ale ja w tamtym czasie pracowałam, musiałam wyjeżdżać. Zresztą dałam jej za to złoty pierścionek.

Dałaś, tylko ona ci go od razu oddała, a ty przyjęłaś z powrotem.

No jak nie chciała, to zabrałam. Ale to co innego pilnować zdrowego dziecka, a co innego siedzieć przy umierającej. Nie chcę i już fuknęła i nawet nie podziękowała za naprawę pralki.

Wracając, Jakub nie poczuł żalu ani złości tylko pustkę.

Nie zwracaj się już do mnie z niczym. Jesteś okrutna, Marta.

O siostrze przestał mówić w ogóle. Bożena gaśnie coraz szybciej. Tamtego dnia Hania wypatrzyła przez okno ojca, który wracał z pracy wybiegła naprzeciwko.

Tato, mamie bardzo źle, nie je, odwróciła się do ściany i nie mówi Próbowałam jej dać lekarstwo i wodę, ale

Poradzimy sobie, córeczko. Musimy dać radę.

Ale tej samej nocy Bożena zmarła. Oboje płakali zostali tylko we dwoje. Po śmierci żony Jakub poczuł ulgę, że Bożena nie cierpi i córka już też nie musi patrzeć na jej mękę. Kochał żonę nad życie, ale choroba zabrała tak wiele sił jemu i Hani.

Po pogrzebie Jakub nie mógł dojść do siebie. Brakowało mu Bożeny na każdym kroku jej śmiechu, spojrzenia, troski. Bez jej obecności wszystko bolało. Hania też mocno to przeżywała ale próbowała pocieszać ojca:

Tato, zrobiłyśmy wszystko, co mogłyśmy. Musimy się z tym pogodzić. Mamie już jest lepiej i nie cierpi. Najważniejsze, że mamy siebie.

Jesteś taka dorosła, Haniu zdziwił się Jakub. To wszystko za szybko cię dojrzało.

Hania troszczyła się o ojca, starała się z nim być jak najwięcej, Jakub też spieszył się po pracy do domu, wiedział, że ona czeka, przygotuje coś, potem rozmawiali przy kolacji o całym dniu.

Pewnego dnia, gdy wrócił z pracy, córka oznajmiła:

Przyszłam dziś ze szkoły do domu, a zaraz za mną weszła ciocia Marta.

Po co przyszła? zapytał z irytacją. Nie wpuszczaj jej.

Weszła zaraz za mną, nie zdążyłam zamknąć drzwi. Powiedziała, że musi zabrać mamie kożuch i jeszcze jakieś rzeczy. Powiedziała, że wiesz o tym.

Nie oddałam jej. Odeszła bardzo zła.

Córciu, nic jej nie pozwoliłem brać, następnym razem zamykaj drzwi od razu po wejściu.

Jakub był w pracy, gdy nagle przeszył go ból serca. Zrobiło mu się duszno, pobladł, tracił przytomność. Kolega natychmiast wezwał pogotowie. Trafił do szpitala, Hania przybiegła do niego zapłakana, lekarz uspokoił:

Nie płacz, tata odzyskał przytomność, ale to stan przedzawałowy. Potrzebuje leczenia.

Cała opieka spadła na Hanię: ojciec, szkoła, dom wszystko naraz. Musiała się ze wszystkim wyrobić, nie miała na kogo liczyć. Biegała do szpitala, gotowała mu coś. Któregoś dnia przyszła Marta z ciastem.

Haniu, upiekłam dla twojego ojca placek. Nie chcę do niego iść, nie cierpi mnie, zaniosłabyś mu? I nic nie mów, że ja go upiekłam.

Dobrze, dziękuję ciociu. Marta wyszła.

Po piętnastu minutach pojawił się Michał pomagał czasem Hani, jako brat. Kończył szkołę, szykował się na studia.

Zostawiłem klucze w domu, dlatego zajrzałem tutaj. powiedział. O, sama piekłaś ciasto?

Nie umiem piec, to twoja mama przyniosła dla taty do szpitala. Może ci ukroję kawałek? Po szkole pewnie jesteś głodny, a tata i tak nie zje całego.

Michał się zgodził, Hania zrobiła herbaty. Potem razem postanowili iść do szpitala. Przed wejściem Michał pobladł, spocił się, złapał za balustradę i osunął się na ziemię. Dobrze, że byli przy szpitalu.

W szpitalu wykryto, że Michał został otruty.

Co jadł? pytał lekarz.

Ciasto, miało być dla mojego taty. To Marta upiekła.

Nie dawaj tego ojcu. Musimy to sprawdzić.

Wezwano Martę, która natychmiast przybiegła.

Boże, Michałku, co się stało? Czym się tak zatrułeś?

Jadł twój placek, ciociu Marto, dałam mu kawałek, kiedy był głodny po szkole. Marta nagle zbladła.

Po pewnym czasie zabrano ją na komendę. Okazało się, że dosypała truciznę do tego placka, by otruć swojego brata, sprzedać jego dom i mieć pieniądze. Myślała, że Hania pójdzie na studia do innego miasta i zamieszka w akademiku, a ona szybko pozbędzie się rodziny. Nie przewidziała, że to jej własny syn sięgnie po ciasto.

Gdy Jakuba wypisano z miasta szpitalnego, przyjechał z Hanią i Michałem na widzenie do Marty.

Wybacz mi, Jakubie, wybacz Michałku, Haniu Wszystko zrozumiałam Przepraszam was, błagam szlochała Marta.

Jakub cofnął oskarżenie, po czasie Marta wyszła na wolność. Michał nie mógł jej wybaczyć, oddalił się od matki, coraz częściej pojawiał się u Hani i Jakuba.

Wujku Jakubie, nigdy nie wybaczę mamie, nienawidzę jej jak mogła to zrobić?

Michał, rodziców się nie wybiera. Twoja mama zrobiła bardzo złe rzeczy, ale naprawdę żałuje. Każdemu zdarza się błąd. Daj jej szansę. Ona cierpi.

Z czasem wszystko zaczęło się układać. Michał dostał się na studia, Hania kończyła szkołę i też planowała iść na uniwersytet. Nie chciała jednak zostawiać ojca samego.

Nic się nie martw, córciu, jakoś sobie dam radę. Tobie trzeba się uczyć. Będziemy żyć dla siebie nawzajem będziesz mnie odwiedzać w weekendy i w ferie. Mama bardzo chciała, żebyś poszła na pedagogikęHania uśmiechnęła się lekko i przytuliła ojca. W powietrzu unosił się zapach wiosny wpadający przez otwarte okno. Przez chwilę milczeli, słuchając świergotu ptaków i zwykłego, kojącego szumu codzienności.

Będziesz za mną tęsknił? zapytała cicho.

Zawsze. Ale wiem, że ty też będziesz za mną tęsknić, a to znaczy, że zawsze będziemy sobie bliscy, gdziekolwiek będziecie z Michałem.

Następnego dnia cała trójka wybrała się na spacer tam, gdzie Hania chodziła z mamą i babcią. Po drodze spotkali sąsiadkę, która patrzyła na nich z uznaniem:

Jesteście razem, to najważniejsze.

Jakub spojrzał na córkę i siostrzeńca. Zobaczył w nich całą historię swojej rodziny: czułość Bożeny, dobroć mamy, a nawet ból, który ich ukształtował. Spojrzał w niebo promień słońca rozjaśnił mu twarz.

Każdego dnia można zacząć od nowa powiedział pogodnie, ściskając Hanię za dłoń. To my wybieramy, czy będziemy dla siebie domem.

Michał skinął głową, a Hania uśmiechnęła się przez łzy.

Wiedzieli, że razem poradzą sobie ze wszystkim, co jeszcze przyniesie życie. Przecież mieli siebie i to wystarczyło, by znów uwierzyć w szczęście.