— Będę mieszkać z wami i dopilnuję, aby wszystko szło jak należy — teściowa wcisnęła walizkę synowi, a sama poszła robić porządki.
Katarzyna i Grzegorz byli szczęśliwi w małżeństwie przez pięć lat. Początkowo nie spieszyli się z dziećmi, bo podchodzili do tego świadomie. W rocznicę ślubu postanowili podjąć ważną decyzję.
— Jestem gotowa — uśmiechnęła się Katarzyna. — Chcę mieć dziecko.
— Myślę, że teraz jest najlepszy czas! — odpowiedział Grzegorz. Znalezienie dobrze płatnej pracy oraz zakończenie remontu mieszkania sprawiły, że nic nie stało na przeszkodzie, aby powitali pierwsze dziecko. Jednak ciąża nie nadchodziła od razu. Musiała iść na badania, odwiedzać lekarzy, a nawet korzystać z medycyny niekonwencjonalnej. To teściowa poradziła tę ostatnią opcję, zauważając, że synowa ciągle nie może cieszyć męża widokiem dwóch kresek na teście.
Po informacji, że planują dziecko, Jadwiga Kowalska zaczęła intensywnie angażować się w życie syna i synowej. Weekendy nie obywały się bez jej telefonów i pytań:
„No kiedy?”
„Znów się nie udało?”
„Robicie wszystko nie tak!”
„Trzeba was wszystkiego nauczyć!”
Skończyło się na tym, że Jadwiga osobiście przyszła do synowej i oznajmiła:
— Oto adres zielarki. Jutro cię czeka.
— Pani Jadwigo, mam wątpliwości co do takich metod. Wolelibyśmy rozwiązać to tradycyjnie.
— Znam ja te wasze tradycyjne metody! Wszystkie pieniądze pójdą na lekarzy, a efekt zero!
— Jestem osobą wierzącą i do zielarki nie pójdę — odpowiedziała Katarzyna. Teściowa przekrzywiła usta, ale milczała, a Katarzyna uznała sprawę za zamkniętą. Jednak Jadwiga Kowalska znalazła inny sposób. Opowiedziała synowi o tym, jak cudownie rozwiązują się wszelkie problemy i uparła się przy swoim.
Ku zdziwieniu, Grzegorz zgodził się z matką i nacisnął na Katarzynę.
— Jedź. Nie ma w tym nic złego. To zielarka, a nie wiedźma. Nie upieraj się. Mama nie poradziłaby źle — powiedział mąż, wymuszając na Katarzynie wizytę u zielarki.
Katarzyna musiała posłuchać. Nie chciała się kłócić, a poza tym wiedziała, że i teściowa, i mąż starają się dla wspólnego dobra.
Zielarka nie przypadła Katarzynie do gustu. Coś szeptała, czymś ją skropiła, a potem nasypała jakiegoś specyfiku do torebki i wręczyła jej.
— Przyjmuj raz dziennie.
— Dziękuję — powiedziała Katarzyna i pospiesznie wyszła. Kiedy na zewnątrz mijała pojemniki na śmieci, chciała od razu wyrzucić wszystko, co dostała od zielarki. Jednak odwracając się, zauważyła, że kobieta patrzy przez okno. Katarzyna poczuła się obserwowana. Bała się, że teściowa się wszystkiego dowie, więc wróciła do domu. Musiała upewnić rodzinę, że zrobiła wszystko, co jej kazano. „Przepisanych” ziół nie zamierzała przyjmować. Torebkę położyła na półce i zamknęła szafkę.
Mimo że specyfik pozostał nietknięty, wymarzona ciąża przyszła około miesiąc po wizycie u zielarki. Katarzyna uznała to za zbieg okoliczności, ponieważ nie brała ziół, lecz kontynuowała leczenie przepisane przez lekarza. Jednak teściowa uznała sukces za swoją zasługę i przekonała syna, że to dzięki niej Katarzyna zaszła w ciążę. Widząc, że synowa posłuchała jej rady, Jadwiga Kowalska uznała, że teraz może mieć głos w każdej sprawie.
Uważała, że ze względu na wiek i doświadczenie to ona powinna mieć ostatnie słowo w każdej kwestii, nawet tej, która jej zupełnie nie dotyczyła. Wtrącała się z poradami wszędzie. Zaczynając od diety przyszłej mamy, aż po to, o której powinna iść spać. Jej uwaga i „troska” były absurdalne. Na przykład raz, prawie o północy, kiedy małżonkowie oglądali ulubiony film w blasku świec, rozległ się dzwonek do drzwi.
Jadwiga Kowalska przyjechała przez całe miasto, aby upewnić się, że Katarzyna przestrzega trybu dnia i szykuje się do snu.
— Co to jest?! Jedliście jedzenie z restauracji?! — weszła do pokoju i zaczęła zgarniać wszystko ze stołu do torby. Były tam ulubione sushi Katarzyny i ryżowy makaron.
— Pani Jadwigo, co pani robi?! — Katarzyna próbowała odebrać ostatni talerz z sushi, ale teściowa tylko bardziej się rozkręciła i zaczęła narzekać, że taka żywność nie jest odpowiednia dla kobiet w ciąży.
— Grzegorz, dlaczego pozwoliłeś żonie jeść to wszystko? Ona może nie ma rozumu, ale ty?! Dokąd patrzyłeś?! Poza tym już noc, jedzenie o tej porze dnia jest niezdrowe nawet dla zdrowego człowieka!
— Ciąża to nie choroba! — próbowała odpowiedzieć Katarzyna, ale natychmiast zasypano ją kontrargumentami.
Grzegorz zdążył zjeść swoją porcję, więc nie przejął się zbytnio, że jedzenie zniknęło ze stołu. Pomyślał, że może matka miała rację, i jedzenie surowej ryby nie jest wskazane. Mogło negatywnie wpłynąć na dziecko.
— Dobrze, mamo, nie będziemy więcej zamawiać tego jedzenia. Przepraszam.
— Przepraszasz?! To znaczy, że twoja matka nazwała mnie głupią, a ty przepraszasz ją? — nie wytrzymała Katarzyna. Po jej policzkach popłynęły łzy. Grzegorz próbował uspokoić żonę, a Jadwiga Kowalska wykorzystała okazję i wyszła, zabierając ze sobą całą torbę z jedzeniem.
— Zapomnijmy o tym nieporozumieniu. Wiesz, że jej zależy na tym, żeby było jak najlepiej?
— Nie. Nie rozumiem. Nie podoba mi się, że we wszystko się wtrąca! Inne kobiety w ciąży jedzą kredę! Albo ogórki z czekoladą! A ja nie mogę zjeść tego, co lubię?!
— Oczywiście, że możesz. Zróbmy tak: teraz pojadę do sklepu i kupię wszystko, czego zapragniesz.
— Dobrze. Kup mi sushi. Takie samo, jakie było na moim stole przed przyjazdem twojej matki.
— Nie. Wszystko, oprócz sushi.
Katarzyna wybiegła z płaczem. Wieczór był zrujnowany.
Podobnie jak inne wieczory, kiedy Jadwiga Kowalska przychodziła bez zaproszenia i wprowadzała swoje porządki w domu. Pewnego dnia przyszła w ciągu dnia, gdy w domu była tylko Katarzyna. Wyszła wcześniej z pracy, bo źle się czuła. Po drodze poczuła się lepiej, co często jej się zdarzało. Strasznie chciało jej się jeść, więc kupiła sobie jogurt i bułkę. Prawie się nią zakrztusiła, gdy zobaczyła, że na progu już czekała teściowa.
— Pani Jadwigo?! Po co pani tu przyjechała?!
— Syn powiedział, że masz poranne mdłości — spojrzała na bułkę. — Nie dziwi mnie to. Żywisz się suchym prowiantem, i to tym najtańszym. Co to w ogóle jest? Rogalik z szynką i serem?! Oddaj to! — Jadwiga Kowalska zaczęła odbierać synowej bułkę i prawie się pobiły. Rozdzieliła je sąsiadka.
— Co panie, za ostatni kawałek chleba się bijecie?
— A, to tylko żart — odpowiedziała szybko teściowa. — To młoda i niedoświadczona, nie wiedziała, co można, a czego nie można.
— Ach, te młode, myślą, że wszystko wiedzą najlepiej…
Znalazły wspólny język i zaczęły omawiać swoje dzieci, a Katarzyna wstrząsnęła okruszkami z bułki i weszła do mieszkania, zatrzaskując drzwi na wszystkie zamki. Teściowa zadzwoniła jeszcze kilkakrotnie, ale Katarzyna jej nie wpuściła.
Jadwiga Kowalska narobiła hałasu na całej klatce schodowej. Grzegorz przyjechał, a wtedy znów wybuchł skandal.
Po raz kolejny teściowa wyszła, podczas gdy Katarzyna płakała i domagała się sprawiedliwości. Ale Grzegorz, pod wpływem matki, zrzucał winę na „hormony ciążowe”. Im bliżej terminu porodu, tym większe było napięcie i tym bardziej Jadwiga Kowalska „dusiła” swoją troską.
Katarzyna z nerwów zaczęła mieć problemy zdrowotne i postanowiła porozmawiać z mężem.
— Grzegorzu, rozumiem, że kochasz swoją matkę, a ona kocha ciebie… ale nie chcę, żeby pojawiała się w naszym domu… — nie zdążyła dokończyć. Usłyszała, jak zamek się otwiera i przeraziła się, bo klucze miała tylko ona i Grzegorz. — Włamywacze?!
Ale zamiast włamywaczy, w korytarzu pojawiła się Jadwiga Kowalska z walizką.
Katarzyna uświadomiła sobie, że ucieszyłaby się na widok włamywaczy bardziej niż na widok teściowej.
— Jak pani otworzyła zamek? — tylko to zdołała wydusić.
— Kluczem. Syn dał mi klucz — pochwaliła się Jadwiga Kowalska. — Martwi się o ciebie, a ty nie chciałaś mnie wpuszczać. Tak nie można. Na ostatnich miesiącach ciąży trzeba mieć dostęp do mieszkania, gdybyś nagle nie mogła otworzyć. Poza tym uznaliśmy, że potrzebujesz wsparcia, zarówno moralnego, jak i fizycznego. Wkrótce urodzi się wnuczek, i będę się zajmować nim. A na razie dopilnuję, by wszystko szło jak należy — teściowa wcisnęła walizkę Grzegorzowi, a sama poszła do pokoju.
— No cóż, jak mówiłam. Znów niezdrowe jedzenie. To trzeba wyrzucić. Od dziś będę pilnować, co jesz i pijesz. Na obiad mam rosół. I jeszcze przyniosłam nalewkę z ziół od zielarki. Wypij natychmiast — oświadczyła tonem nieznoszącym sprzeciwu.
Katarzyna spojrzała na męża, oczekując wyjaśnień, ale on tylko się uśmiechnął i pogłaskał ją po ramieniu.
— Mama ma rację. Tak będzie lepiej, kochanie…
