Nieporządek w szafie, góry niewyprasowanych ubrań i kwaśny żurek w lodówce takiego żony przecież nie wybrałem, ale właśnie taką dostałem z czasem.
Szafa pełna chaosu, stosy niewyprasowanych koszul na krzesłach i lodówka, w której zagnieździła się zupa, której zapach mógłby wypłoszyć nawet duchy z Krakowskiego Podgórza. Postanowiłem delikatnie zwrócić uwagę mojej żonie, a skończyło się tym, że to ja byłem winny wszystkiemu.
Zakochałem się w Marzannie od razu. Takiej urody nie dało się przeoczyć błysk jej oczu, porządna fryzura, nienaganny styl. Przez długie miesiące żyłem przekonany, że złapałem los za nogi: mądra, piękna, czysta jak sumienie świętego. Nie zwlekałem długo szybko oświadczyłem się jej przy Wiśle.
Potem postanowiliśmy zamieszkać razem na osiedlu w Warszawie. Marzanna od razu rzuciła, że nie przepada za domowym sprzątaniem i woli pracować w swoim biurze, pod warunkiem, że podzielimy obowiązki po równo. Nie jestem z tych dumnych, zgodziłem się. Wtedy myślałem, że to genialny pomysł, a później gorzko się rozczarowałem.
Ustaliliśmy ty wynosisz śmieci, ja gotuję obiad, ty prasujesz, ja sprzątam podłogę. Marzanna zapewniała, że da radę łączyć obowiązki z pracą, o której marzyła od lat. Nie kłóciłem się. Ale po pół roku małżeństwa wszystko się poplątało jak w starym śnie.
Życie rozstawiło nasze zasady po swojemu. Marzanna nigdy nie odniosła upragnionych sukcesów. Pracowała dorywczo w jakiejś nieznanej firmie z dziwnymi grafikami, a zarobione złotówki wydawała tylko na swoje kaprysy. Ja harowałem od świtu do nocy, użerając się z szefem i klientami, a moja ukochana nie zapominała przypadkiem o podziale obowiązków dobrze wiedziała, co ja mam zrobić i często przymykała oko na swoje zadania.
Na początku Marzanna naprawdę się starała, ale potem jej entuzjazm zniknął jak słoneczny dzień w listopadzie. Nie przeszkadzałem jej, dopóki nie stało się to rażące. Teraz bałagan uderzał mnie na każdym kroku.
Koszule walają się po domu, góry niewyprasowanych rzeczy prężą się w szafie, a żona skutecznie zrzuca całą winę na mnie przecież też pracuję, zarabiam, nie możesz mi pomóc? Poczułem się urażony. Pracuję za dwóch, a muszę jeszcze dbać o dom? Przecież od początku dzieliliśmy sprawy uczciwie.
A wczoraj odkryłem w lodówce kwaśny żurek jego zapach mógłby wybić karaluchy z całego Mokotowa. Byłem pewien, że gdy urodzi nam się dziecko, Marzanna ogarnie dom, pójdzie na urlop macierzyński, będzie miała więcej czasu. Ale tylko pogorszyło się. Chyba łatwiej byłoby, gdybyśmy w ogóle nie byli razem. Teraz doszły do tego jeszcze kłótnie codziennie jakbyśmy ćwiczyli jakiś surrealistyczny kabaret.
Niby powinienem rozumieć żonę, postawić się w jej sytuacji. Ale kto postawi się w mojej? Przecież nie leżę codziennie w sanatorium, tylko pracuję jak koń. Pracuję w biurze i potem jeszcze zdalnie z domu, pilnuję wszystkiego. Tęsknię tylko za chwilą spokoju.
Nie rozumiem, co Marzanna robi przez cały dzień na urlopie macierzyńskim, że nie potrafi ugotować obiadu? Albo przynajmniej poukładać rzeczy. Czy to naprawdę takie trudne? Nasz maluch ma dopiero 7 miesięcy i większość dnia śpi. W tym czasie można przynajmniej przetrzeć kurze. Co będzie, gdy pojawi się drugie dziecko? Nadal wierzę w równouprawnienie i wzajemną pomoc. Gotowy jestem wiele wspierać, ale oczekuję tego samego. A Marzanna jakby nie rozumiała.
Nie chcę rozbić rodziny kocham nasze dziecko. Ale nie wiem, jak dalej wytrzymać ten cyrk. Mam wrażenie, że moja cierpliwość niedługo się skończy.
Po czyjej stronie Ty jesteś w tej historii?
