Babkę przygotowywaliśmy razem z całą rodziną

Babcię żegnali całą rodziną
W dziwnym snach, babcię zbierali wokół kuchennego stołu wszyscy syn, synowa, wnuki. Nikt nie ukrywał, jak bardzo byli już nią zmęczeni. Tak jakby od zawsze czekali na nadejście wiosny, by z ulgą wysłać ją do rodzinnej wsi aż do późnej jesieni. Wnuki traktowały ją chłodno synowa nie znosiła jej obecności. Syn niemal zawsze wyjeżdżał w delegacje, a nawet gdy wracał, nie był dla swojej matki lepszy od innych domowników.
Babcia była ciężarem rozumiała wszystko i znosiła to z godnością. Rok w rok czekała na wiosenne słońce, jak na coś prawdziwego, pewnego, zbawiennego. Ten rok przyszedł z wiosną wyjątkowo wcześnie. Babcia często przysiadała na ławce pod blokiem, patrząc z zachwytem na ciepłe niebo i ogrzewając twarz promieniami słońca. Wyglądała jak wystrzępiony wróbelek chuda, w znoszonym fartuchu, starych, przetartych butach, z gumowymi kaloszami na wykrzywionych stopach.
Mimo obojętności własnej rodziny, sąsiedzi byli dla niej serdeczni. Zawsze się z nią witali, pytali jak się czuje, pomagali wejść z ulicy na piąte piętro. Chłopcy z sąsiedztwa niekiedy nosili jej siatki z zakupami, gdy wracali ze szkoły i spotykali ją pod sklepem.
Babcia, choć już lata nie sprzyjały, nie przestawała wykonywać domowych obowiązków gotowała, prała, sprzątała. To była jej codzienność. Synowa zajmowała się tym rzadko i przy każdej okazji rzucała przez zaciśnięte zęby:
Cały dzień siedzisz w domu, możesz zrobić wszystko mówiła bezwstydnie, zrzucając buty w korytarzu po powrocie z pracy.
Wnuki nie rozmawiały z babcią. Gdy odwiedzali ich koledzy, ona zamykała się w swoim pokoju, bo kiedyś jeden z wnuków powiedział, że jej obecność ich kompromituje. Babcia nigdy nikomu nie sprzeczała się, milczała. Wieczorami, kiedy wszyscy spali, łzy cicho płynęły po jej policzkach w małej klitce płakała nad swoim losem.
Na dworzec wysłali ją taksówką, by nie musiała tłuc się autobusami. Jej bagaż to stara walizka i niewielki worek z czymś miękkim. Chwiejąc się na kuli, szła powoli peronem, przysiadła na ławce. Gdy podjechał pociąg, weszła do środka i spojrzała przez okno jasnym, czułym wzrokiem. Gdy pociąg ruszył, wyciągnęła z walizki zmiętolone zdjęcie syn, wnuki i synowa uśmiechali się do niej z fotografii. W ostatnich czasach te uśmiechy widywała tylko tu. Babcia pocałowała zdjęcie, starannie schowała je do walizki.
Wysiadła na małej stacyjce, ruszyła w stronę rodzinnej wsi. Ktoś ją podwiózł prawie pod dom. Otworzyła bramę ogrodu i ruszyła rozmiękłą ścieżką do chaty. Tu wszystko było jej bliskie ściany, stary płot, przekrzywione schody. Tutaj była potrzebna. Choćby tylko spróchniałym deską, choćby samym oknom, tutaj czekało na nią coś, czego nigdzie indziej nie dostała.
Wieś była dla babci wszystkim. Tu przyszła na świat, tu rodziły się jej dzieci, tu zmarł mąż. Przeżyła tutaj pół życia, pogrzebała starszego syna tak się potoczył los, że go zabrakło.
Babcia otworzyła okiennice, roznieciła ogień w piecu, usiadła na ławce przy oknie. Przechadzały się po jej głowie wspomnienia jak na tej ławce siadały dzieci, jak jedli przy tym stole, spali na tych łóżkach, tupali po krzywym podłodze, patrzyli przez te same szyby. W uszach dźwięczały jej dziecięce głosy. Wtedy była mamą najpotrzebniejszą, najbliższą. Słońce kiedyś też tak wpadało przez okna, wiele wiosen było szczęśliwych i pełnych troski w tych ścianach. Uśmiechnęła się do przyjaznej, wiejskiej wiosny…
***
Rano już się nie obudziła. Została na zawsze na swojej ziemi. Na stole leżało wiele starych fotografii i jedna nowa, ta zmiętolona, z której jeszcze wczoraj uśmiechali się do babci bliscy.
Dopóki żyjemy, możemy zdążyć wiele. Przeprosić, podziękować, wyznać uczucia. Nie wolno odkładać takich rzeczy na potem, bo człowiek odchodząc już nie wraca; a w sercach zostają kamienie, które trudno nosić.
Powinniśmy żyć wiarą, prawdą i czynić dobro z serca. Kochać, czekać, doceniać, pamiętać tych, którzy dali nam życie i postawili na nogi…