Babciu Zofio! zawołał Mateusz. Kto pozwolił pani trzymać wilka w naszej wsi?
Zofia Górska rozpłakała się, widząc rozwalony płot. Już nie raz wzmacniała go deskami i reperowała spróchniałe słupki, licząc, że ogrodzenie wytrzyma, nim uzbiera wystarczająco dużo pieniędzy ze swojej skromnej emerytury. Niestety, tym razem płot runął.
Już dziesięć lat Zofia sama gospodarzyła, odkąd jej ukochany mąż, Andrzej Górski, odszedł na tamten świat. Złote ręce miał ten człowiek. Póki żył, Zofia nie musiała się o nic martwić. Andrzej był majsterkowiczem, stolarz, potrafił wszystko naprawić.
Sam zajmował się domem, nie trzeba było wzywać fachowców. Cała wieś szanowała go za życzliwość i pracowitość. Przeżyli razem 40 szczęśliwych lat, prawie dotrwali do jubileuszu. Zadbaną chałupę, dorodne warzywa w ogródku, dobrze wypasane zwierzęta wszystko to było owocem ich wspólnego życia.
Doczekali się jednego syna Pawła. Był ich dumą i radością. Od dziecka przyzwyczaił się do pracy, nigdy nie trzeba go było zmuszać do pomocy. Gdy mama wracała zmęczona z gospodarstwa, syn już dawniej nanosił drewna, przynosił wodę, rozpalał piec i poił zwierzęta.
Andrzej, wracając z pola, mył ręce i wychodził na ganek zapalić, podczas gdy żona gotowała kolację. Wieczorami cała rodzina zbierała się do stołu, rozmawiając o tym, co słychać. Byli szczęśliwi.
Czas płynął nieubłaganie, zostawiając po sobie tylko wspomnienia. Paweł dorósł, wyjechał do dużego miasta, skończył studia, ożenił się z poznanianką, Justyną. Osiedli w stolicy. Na początku Paweł odwiedzał rodziców w wakacje, później jednak żona namówiła go na urlopy za granicą i już co roku powtarzała się ta sama historia. Andrzej nie rozumiał wyboru syna.
Gdzie nasz Pawlik tak się zmęczył? To pewnie Justynka zawróciła mu w głowie. Do czego mu te podróże?
Ojciec tęsknił, matka bolała. Ale co im pozostawało? Żyć i czekać choćby na wiadomość od syna. Aż pewnego dnia Andrzej zachorował. Przestał jeść, marniał w oczach. Lekarze zalecali leki, lecz w końcu po prostu odesłali go do domu. Na wiosnę, kiedy cały świat śpiewał, Andrzej odszedł.
Paweł przyjechał na pogrzeb, płakał gorzko, wyrzucając sobie, że nie zdążył spotkać ojca. Przebywał tydzień w rodzinnym domu, potem wrócił do stolicy. Przez dziesięć lat napisał matce zaledwie trzy listy. Zofia została sama. Krowę i owce sprzedała sąsiadom.
Po co jej teraz zwierzęta? Biała krowa długo stała pod domem Zofii, wsłuchując się, jak jej osoba płacze. Zofia zamykała się w najdalszym pokoju, zatykając uszy i szlochając.
Gospodarstwo podupadało bez męskiej ręki. To dach przeciekał, to deski w ganku się rozwalały, to woda zalewała piwnicę… Zofia starała się robić, co mogła. Oszczędzała z emerytury na fachowca, czasem radziła sobie sama przecież wychowała się na wsi, znała się na wszystkim.
Tak żyła, z trudem wiążąc koniec z końcem, kiedy wydarzyło się kolejne nieszczęście. U Zofii nagle mocno pogorszył się wzrok, choć wcześniej nie miała takich problemów. Poszła do sklepu i z trudem rozróżniała ceny na produktach. Po kilku miesiącach niemal nie widziała szyldu sklepu.
Pielęgniarka przyjechała, obejrzała ją i nalegała na badania w szpitalu.
Pani Zofio, chce pani oślepnąć? Zrobią operację, odzyska pani wzrok!
Ale staruszka bała się zabiegu i odmówiła wyjazdu. Przez rok praktycznie całkiem straciła wzrok. Niespecjalnie jednak się tym przejmowała.
Po co mi światło? Telewizji już nie oglądam, tylko słucham. Spiker czyta wiadomości, ja wszystko rozumiem. W domu robię wszystko na pamięć.
Zdarzało się, że Zofia się zamartwiała. Wieś coraz częściej nawiedzali nieuczciwi ludzie. Złodzieje przyjeżdżali, włamywali się do opuszczonych domów, wynosili wszystko, co się dało. Zofia żałowała, że nie ma dobrego psa, który odstraszyłby nieproszonych gości groźnym wyglądem i szczekaniem.
Zapytała Jana, miejscowego myśliwego:
Nie wiesz, czy gajowy nie ma szczeniąt? Przygarnęłabym jedno, choćby najmniejsze. Sama go wychowam…
Jan spojrzał na nią z ciekawością:
Babciu Zofio, a po co ci szczeniaki husky? To psy do lasu. Mogę ci sprowadzić prawdziwego owczarka niemieckiego z miasta.
Owczarek pewnie drogi…
Nie droższy niż życie, babciu.
No to sprowadzaj.
Zofia przeliczyła oszczędności, uznała, że wystarczy jej na dobrego psa. Ale Jan, człowiek mało godny zaufania, ciągle odwlekał swoją obietnicę. Zofia się na niego złościła za puste deklaracje, ale i współczuła w głębi serca. Był samotnym człowiekiem bez rodziny i bliskich. Jego jedyną towarzyszką była mocna nalewka.
Jan, równolatek jej syna Pawła, nigdy się nie wyprowadzał za miastem się dusił. Najbardziej kochał polowania, potrafił zniknąć w lesie na kilka dni.
Po sezonie polowań dorabiał u gospodarzy przekopywał ogródki, coś tam majsterkował, naprawiał sprzęty. Pieniądze od samotnych wdów wydawał od razu na alkohol.
Po pijackiej eskapadzie szedł do lasu osowiały, chory, pełen wyrzutów sumienia. Po paru dniach wracał z grzybami, jagodami, rybami, szyszkami, sprzedawał to za kilka złotych i znów przepijał. Pomagał też Zofii za wynagrodzenie. Gdy zawalił się płot, Zofia ponownie musiała zawołać Jana do pomocy.
Chyba trzeba przełożyć sprawę psa westchnęła Zofia. Muszę zapłacić Janowi za płot, a pieniędzy niewiele.
Jan nie przyszedł z pustymi rękami. W jego plecaku, oprócz narzędzi, coś się ruszało. Uśmiechając się, zawołał Zofię:
Proszę zobaczyć, co dla pani mam! Otworzył plecak.
Staruszka podeszła i wyczuła puszystą główkę szczeniaka.
Janie, naprawdę mi przywiozłeś szczeniaka? zdziwiła się.
Najlepszego z najlepszych. Rasowy owczarek, babciu.
Szczeniak popiskiwał, próbując wydostać się z plecaka. Zofia zaniepokojona:
Ale przecież nie starczy mi pieniędzy! Ledwie mam na płot!
Nie oddam go z powrotem, babciu Zofio! odparł Jan. Wiesz, ile tysięcy złotych dałem za tego psa?
Co robić? Zofia pobiegła do sklepu, gdzie sprzedawczyni pożyczyła jej pięć butelek wódki na zeszyt.
Do wieczora Jan skończył reperować płot. Zofia nakarmiła go sytym obiadem i postawiła kieliszek. Wesoły Jan zaczął jej wyjaśniać, pokazując szczeniaka, który zwijał się przy piecu:
Musisz go karmić dwa razy dziennie. I kup mu mocny łańcuch wyrośnie duży i silny. Znam się na psach.
Tak w domu Zofii zamieszkał nowy lokator Burek. Staruszka pokochała szczeniaka, a on odwzajemniał jej uczucie. Za każdym razem, gdy Zofia wychodziła nakarmić Burka, psiak podskakiwał, gotów wylizać jej twarz. Tylko jedno nie dawało jej spokoju pies wyrósł ogromny jak cielę, ale nie nauczył się szczekać. To martwiło Zofię.
Ach, Janie! Oj, oszuście! Sprzedałeś mi psiego nieudacznika.
Ale przecież nie można wyrzucić tak dobrej istoty. Nawet nie potrzebował szczekać. Sąsiednie psy bały się Burka, który po trzech miesiącach wyrósł niemal do pasa gospodyni.
Pewnego razu do wsi przyjechał Mateusz myśliwy z okolicy, który przyjechał po sól i zapałki. Zbliżał się sezon zimowych łowów, mężczyźni szli do lasu na tygodnie. Przechodząc obok domu Zofii, nagle zamarł wypatrzył Burka.
Babciu Zofio! zawołał Mateusz. Kto pozwolił pani trzymać wilka w naszej wsi?
Zofia przestraszyła się, ścisnęła dłonie na piersi.
O Boże! Jaka ja głupia! Ten Jan mnie oszukał! Mówił, że to rasowy owczarek…
Mateusz poważnie poradził:
Lepiej wypuścić go do lasu, babciu. Inaczej może być kłopot.
W oczach Zofii pojawiły się łzy. Jak żal było żegnać się z Burkiem! Dobry, łagodny zwierz, choć wilk. W ostatnich dniach stał się niespokojny, szarpał łańcuch, rwał się na wolność. Ludzie bali się go coraz bardziej. Nie było wyboru.
Mateusz zabrał wilka do lasu. Burek pomachał ogonem i zniknął wśród drzew. Nigdy więcej go nie widziano.
Zofia długo tęskniła za swoim ulubieńcem i przeklinała Jana. A Jan sam żałował, choć miał dobre chęci. Kiedyś, chodząc po lesie, natrafił na ślady niedźwiedzia. Gdzieś w oddali usłyszał płacz. Już miał odchodzić, bo tam gdzie niedźwiadki, tam i niedźwiedzica. Ale dźwięk nie był niedźwiedzi.
Odsuwając krzaki, znalazł norę, obok martwą wilczycę, a wkoło zagryzione wilczki. Widać niedźwiedź zaatakował ich legowisko. Przeżył tylko jeden malec, ukryty w norze.
Janowi zrobiło się żal sieroty. Zabierając go ze sobą, później postanowił podrzucić go Zofii, by ta się nim zajęła. Sądził, że wilk z czasem sam wróci do lasu. Tymczasem znalazłby babci prawdziwego psa. Ale wszystko pokrzyżował Mateusz.
Jan przez kilka dni kręcił się wokół jej domu, nie mogąc zebrać się na odwagę. Na zewnątrz szalała zima. Zofia podkładała drewna do pieca, by nie zmarznąć.
Nagle zapukano do drzwi. Staruszka, oparwszy się o ścianę, poszła otworzyć. Na progu stał mężczyzna.
Dobry wieczór, babciu. Pozwoli pani przenocować? Szłem do sąsiedniej wsi, zabłądziłem.
Jak się nazywasz, kochanieńki? Źle widzę.
Borys.
Zofia zmarszczyła brwi.
U nas nie ma żadnych Borysów…
Dawniej nie mieszkałem tu, pani Zofio. Kupiłem niedawno dom, chciałem obejrzeć, auto utknęło w zaspie, musiałem iść pieszo, a wichura!
To kupiłeś dom po świętej pamięci Danilewiczu?
Mężczyzna skinął głową.
Tak jest.
Zofia zaprosiła nieznajomego do izby, nastawiła czajnik. Nie zauważyła, jak łapczywie wpatrywał się w stary kredens, gdzie wiejski lud zwykle trzymał oszczędności i kosztowności.
Gdy gospodyni krzątała się przy piecu, gość zaczął przeszukiwać kredens. Zofia usłyszała skrzypienie drzwiczek.
Co tam robisz, Borysie?
Reforma monetarna była! Pomagam pani pozbyć się starych pieniędzy.
Zofia spochmurniała.
Kłamstwo. Nie było żadnej reformy! Kim jesteś?!
Mężczyzna wyciągnął nóż i przyłożył do jej podbródka.
Siedź cicho, babciu. Wyciągaj pieniądze, złoto, jedzenie!
Zofię ogarnął lęk. Przed nią stał przestępca, zbiegły przed policją. Wyglądało na to, że jej los już przesądzony
W tej chwili drzwi rozwarły się na oścież. Do izby wpadł ogromny wilk, rzucił się na bandytę. Tamten wrzasnął, ale gruby szalik ochronił go przed zębami. Uciekinier wyciągnął nóż, ranił wilka w łopatkę. Burek odskoczył, a złodziej skorzystał z okazji i zwiał.
Właśnie wtedy Jan podążał do domu Zofii, chcąc ją przeprosić. Przed furtką zobaczył uciekającego mężczyznę z nożem, wymyślającego wszystkim dookoła. Jan wpadł do domu Zofii, gdzie na podłodze leżał zakrwawiony Burek. Zrozumiał wszystko i pobiegł do dzielnicowego.
Złodzieja złapano. Sąd wymierzył mu surową karę.
A Burek stał się bohaterem wsi. Ludzie przynosili mu jedzenie, pozdrawiali go. Wilka nie związywano już łańcuchem był wolny, ale zawsze wracał do Zofii, przychodził z Janem po polowaniach.
Pewnego razu przed domem staruszki zatrzymała się czarna terenówka. Na podwórzu ktoś rąbał drewno. To był syn Zofii Paweł. Ujrzawszy Jana, objął go serdecznie.
Wieczorem wszyscy siedzieli przy stole, a Zofia promieniała szczęściem. Paweł przekonał ją, by pojechała do miasta na operację, by odzyskać wzrok.
Skoro trzeba… westchnęła staruszka. Latem przyjedzie wnuk, chciałabym go zobaczyć. Janie, zaopiekuj się domem i Burkiem, dobrze?
Jan przytknął głowę. Burek ułożył się przy piecu, spokojnie wyciągnął łapy. Jego miejsce było tu, przy przyjaciołach.
W życiu łatwo się rozczarować, bo nie wszystko idzie według planu. Ale jeśli otaczają cię dobrzy ludzie i odważne serce, nawet z pozoru niewłaściwy obrót spraw może przynieść szczęście zwłaszcza gdy miłość i odwaga potrafią pokonać samotność.
