Babcia znalazła na ulicy małego lwa i wychowała go w swoim domu, ukrywając przed sąsiadami: aż pewnego dnia sąsiedzi weszli do jej mieszkania i zobaczyli coś przerażającego

**Dziennik, 15 marca**
Rok temu babcia Wanda wracając z targu w Krakowie usłyszała ciche miauczenie za śmietnikiem. W brudnym kartonie leżał maleńki kotek o bursztynowych oczach. Wzięła go na ręce, otuliła chustą i zaniosła do domu na Górnym Mokotowie. Myślała, że to zwykły dachowiec wychudzony, drżący, ledwo żywy. Serce jej się ścisnęło.
Został jej towarzyszem. Nazwała go Mruczek. Jadł łapczywie, rósł w siłę. Łapy stawały się coraz masywniejsze, sierść gęstniała, a wzrok nabierał dziwnej głębi.
Pewnego dnia zobaczyła, jak jednym ruchem pazurów rozdarł starą poduszkę. Wtedy dotarło do niej to nie był kot. To lew.
Ale już go nie oddałaby za nic. Stał się jej przyjacielem, pociechą w samotności. Nie miała już rodziny, a on wypełnił pustkę. Ukrywała go przed sąsiadami, zasłaniając okna i rzadko wychodząc.
Całą emeryturę wydawała na mięso kilogramy schabu i wołowiny znikały w mgnieniu oka, aż sprzedawcy w sklepie zaczęli szeptać za jej plecami.
Ale babcia nie zwracała uwagi. Nocą “kotek” spał u jej boku, mrucząc niskim, wibrującym pomrukiem, a ona gładziła jego miękką grzywę, jakby to był zwykły bury Mruczek.
Sąsiedzi zauważyli, że coś jest nie tak. Wieczorami z jej mieszkania dobiegały dziwne dźwięki ciężkie oddechy, jakby ktoś przesuwał meble. Śmiali się: “U Wandzi chyba duch się zadomowił”. Ale pewnego dnia śmiech umilkł babcia zniknęła na tydzień.
Sąsiadka, Zosia, zaniepokojona, wezwała policjantów. Gdy otworzyli drzwi, w mieszkaniu panowała cisza. Nagle Zosia krzyknęła, widząc to…
Na kanapie, w świetle lampy, siedział on ogromny, złocisty lew. Pysk miał umazany czymś ciemnym. A w sypialni, na łóżku, leżała babcia Wanda… od kilku dni martwa.
Odeszła cicho, we śnie. Jej pupil najpierw tylko leżał obok, ale gdy głód stał się nie do zniesienia… Czerwone ślady wiodły z pokoju do pokoju.
Lew nie uciekł, gdy ją stracił. Nie znał świata za drzwiami tu się wychował.
Dlatego mówią, że dzikie zwierzę zawsze pozostanie dzikie, nawet jeśli karmi się je z ręki.