Babcia z dwudziestego trzeciego: historia o samotności i małym cudzie
Wiecie, dzieci, siedzę już w tym domu dla seniorów i czasem myślę o tym, jak to kiedyś w życiu bywało. Mieliśmy w naszym bloku taką babcię z dwudziestego trzeciego. Ojej, nikt jej tam specjalnie nie lubił. A i imienia jej nikt dokładnie nie znał ani jak się nazywa, ani po kim, nic. I, szczerze mówiąc, nikomu się nie chciało wiedzieć.
Była taka mała, siwa, w grubych okularach, które trzymały się na lepiej-słabiej przyklejonym plastrem szarym i brudnym. Chodziła cichutko, szurała nogami w starych, znoszonych kapciach z dziurawymi noskami. W ręce niosła starą siatkę, a za nią biegał mały piesek no, taki malutki, ale szczekał jak na alarm, zupełnie jakby pilnował pałacu. Szczekał na każdego, kto podszedł do jej drzwi, a było tych gości sporo bo sąsiadów drażniły trzy rzeczy.
Pierwsza telewizor. O rany, jak on ryczał od rana do wieczora, i to na pełną głośność. Druga karaluchy, które wędrowały z jej mieszkania po całej klatce. I trzecia ten stęchły, nieprzyjemny zapach, który nie dawał się wywietrzyć, nawet winda i schody nim przesiąkły.
I to wszystko doprowadzało ludzi do białej gorączki. Przychodzili, krzyczeli, pytali: Kiedy to się wreszcie skończy? A babcia patrzyła na nich swoim małym, przymrużonym wzrokiem, uśmiechała się, jak dziecko, i mówiła:
Zaraz, zaraz
I na chwilę się uspokajało. Ale nie na długo, bo wszystko wracało jak bumerang.
A wiecie, jak się nazywała? Helena Kowalska. Miała prawie osiemdziesiąt pięć lat. Rok temu ciężko zachorowała przeziębienie tak mocne, że prawie ogłuchła. Chciała aparat słuchowy, ale pieniędzy nie było, a kolejka długa jak do ZUS-u. Emerytura marna trzeba płacić za media, kupić leki, a jeszcze dla pieska Miziołka jej małego, jedynego słoneczka.
Ten Miziołek to dopiero przyjaciel! Zjawił się u niej wiele lat temu, gdy mąż umarł, a dzieci i rodzina no, nie było nikogo. Helena wracała ze sklepu w deszczu i zobaczyła na śmietniku małe szczenię brudne, drżące, takie samotne. Chciała przejść obok, bo sama ledwo stała na nogach, ale ono poszło za nią. I tak już zostało, stało się dla niej całym światem.
To mieszkanie To mieszkanie było jak mini-siedziba czarownicy: wszystko zakurzone, śmierdzące, a karaluchy biegały jak u siebie. Ale Helena chyba albo nie zauważała, albo nie chciała zauważać. A sąsiedzi coraz bardziej wkurzali się walka wydawała się beznadziejna.
Aż pewnego dnia pojawiła się Kasia nowa sąsiadka, po rozwodzie, z dzieckiem. Z ulgą podpisała umowę najmu i początkowo nie zwracała uwagi na zapach i karaluchy. Ale gdy wieczorem zobaczyła, jak po kuchennym blacie spacerują dwa karaluchy, aż się wzdrygnęła. I zaczęła walkę z tym bałaganem.
Ale wiecie, co ciekawe? Sąsiadka z trzeciego piętra opowiedziała jej o Helenie Kowalskiej. O całej tej historii z telewizorem, karaluchami i smrodem. Kasia współczuła babci, bo sama wiedziała, jak to jest być samotną. Postanowiła pomóc.
I zaczęło się nowe życie: Kasia z synem Jackiem chodzili do babci, pomagali, kupowali jedzenie, bawili się z Miziołkiem. Babcia cieszyła się, że nie jest sama, a Kasia i Jacek zyskali nową rodzinę.
Z czasem smród zniknął, karaluchy też, a telewizor zaczął działać ciszej. Ale plotki poszły w ruch niby Kasia chce przejąć mieszkanie. Ale jej to było obojętne liczyło się tylko to, że mogła dać Helenie trochę ciepła.
Minął prawie rok. Pewnego dnia Helena Kowalska odeszła. Żegnano ją spokojnie, bez zbędnego hałasu, tak jak pewnie by chciała. Miziołek został z Kasią i Jackiem teraz to już prawdziwa rodzina.
No więc, dzieci, życie bywa czasem ciężkie i niespraw
