Babcia w podniszczonym ubraniu weszła do ekskluzywnej restauracji, a goście zaczęli się z niej śmiać i próbowali ją wyrzucić: wtedy stało się coś nieoczekiwanego

Jest siódma wieczorem. Pod drzwi najdroższej restauracji w mieście podchodzi starsza kobieta.
Ma na sobie wytarte szare palto z oderwanym guzikiem, prostą wełnianą czapkę i kalosze. Wygląda, jakby zgubiła drogę. Wnętrze restauracji to zupełnie inny świat mężczyźni w smokingach, kobiety w wieczorowych sukniach, kryształowe kieliszki, świece i zapachy wykwintnych dań.
Gdy tylko przekracza próg, przy stolikach rozlega się niespokojny szmer. Ktoś przewraca oczami, ktoś prycha:
Co ta bezdomna robi w takim miejscu?
Kelnerka z wymuszonym uśmiechem podchodzi i, obrzucając kobietę wzrokiem od stóp do głów, mówi:
Przepraszam, nie mamy wolnych stolików.
Chociaż kilka stolików wyraźnie stoi pustych.
Kobieta już ma się wycofać, gdy nagle podchodzi do niej inny kelner młody chłopak o życzliwych oczach.
Proszę, niech pani zajmie miejsce mówi, odsuwając dla niej krzesło. Zawsze znajdziemy miejsce dla gościa.
Starsza pani chwilę się waha, ale wdzięcznie kiwa głową. Zdejmuje palto i wiesza je na oparciu krzesła. Siada. Wtedy dzieje się coś zupełnie niespodziewanego.
Kelner podaje jej menu. Po chwili kobieta spokojnie zamawia:
Poprosiłabym pierś z kaczki w sosie granatowym, krem z białych borowików i kieliszek dobrego czerwonego wina.
Młody człowiek lekko unosi brwi:
Przepraszam, proszę pani ale u nas ceny są dość wysokie.
Kobieta uśmiecha się blado.
Wiem. Oszczędzałam te pieniądze latami. Wszystko dla dzieci i wnuków. Pomagałam, odmawiałam sobie, odkładałam. Ale oni już dawno o mnie zapomnieli. Nie odbierają telefonów. Niektórzy nawet prosili, żebym nie przyjeżdżała bez zapowiedzi.
Zamyśla się, patrząc w stół. Po chwili dodaje:
Lekarze powiedzieli mi niedawno, że mam raka. Zaawansowanego. Tydzień, może miesiąc. Pomyślałam: jeśli to już koniec, to chociaż raz w życiu zasługuję, by poczuć się człowiekiem. Nie ciężarem. Gościem. Po prostu kobietą, która może sobie pozwolić na kolację jak w filmie.
Kelner stoi w milczeniu. W jego oczach widać błysk. Cicho kiwa głową:
W takim razie to będzie najlepsza kolacja w pani życiu. Obiecuję.
Odchodzi, a gdy wraca, na tacy jest nie tylko jej zamówienie, ale i deser w prezencie od szefa kuchni oraz kieliszek najdroższego wina w karcie.
Cały wieczór je powoli, z rozkoszą. Słucha muzyki na żywo. Goście początkowo spoglądają z dezorientacją, ale w końcu przestają zwracać uwagę.