Koła wagonu wybijały rytm moich wymarzonych wakacji. Od trzech miesięcy oszczędzałam na ten wyjazd, od trzech miesięcy marzyłam o morzu, o słonych bryzgach na skórze i zachodach słońca, których nie przesłaniają miejskie wieżowce. Przedział na razie był pusty, cieszyłam się tą rzadką luksusową chwilą samotności z własnymi myślami i marzeniami.
Starannie rozłożyłam na stoliku swoje zapasy: domowe kotlety zawinięte w folię, słoik z kiszonymi ogórkami, kanapki z wędliną, jabłka, ciastka i termos z mocną herbatą. Wszystko to miało starczyć na długą podróż nad Bałtyk. Wyobrażałam sobie, jak będę spokojnie jadła, patrząc przez okno na mijane krajobrazy, jak będę czytała książkę, popijając herbatę z ulubionego kubka.
Pociąg zwolnił, zbliżając się do kolejnej stacji. Nawet nie zwróciłam uwagi na zamieszanie na korytarzu co mnie to obchodzi, skoro przede mną czekało morze i dwa tygodnie błogiego lenistwa?
Ale los zdawał się chcieć wprowadzić poprawki do moich planów.
Do przedziału wpadła rodzinka: niski wujek z rozczochranymi włosami i piwnym brzuchem, jego żona kobieta solidnej postury z donośnym głosem, oraz ich syn, chłopiec około dziesięcioletni, równie krępy jak matka. Rozlokowywali się hałaśliwie, rzucając bagażami byle gdzie.
No nareszcie! warknęła kobieta, siadając z hukiem na dolną półkę. Myślałam, że nogi mi odpadną, zanim doniesiemy te walizy!
A czego się spodziewałaś, Grażyno? odciął się mężczyzna. Sama nalegałaś, żeby tyle rzeczy zabrać!
To nie są rzeczy, to są niezbędne rzeczy! oburzyła się Grażyna.
Chłopiec w milczeniu wdrapał się na swoją półkę i od razu zaczął głośno chrupać chipsy.
Starałam się zachować dobry nastrój. W końcu oni też jadą na wakacje, mają prawo do emocji. Może się uspokoją i jakoś się dogadamy.
Ale moje nadzieje rozwiały się już po pół godzinie.
O, a co to tu takiego pysznego? Grażyna zachłannie wpatrywała się w mój stolik. My też coś ze sobą mamy, patrzcie!
Wyciągnęła z torby dwa gotowane jajka i jednego zwiędłego ogórka, rzuciła je na stół obok moich starannie zapakowanych prowiantów.
Też na wspólny stół! oznajmiła uroczyście, z miną, jakby wyświadczyła mi wielką przysługę.
Coś we mnie się zaciągnęło, ale jeszcze miałam nadzieję, że to minie.
Nadzieja okazała się płonna.
Mężczyzna, który przedstawił się jako Zdzisław, bezceremonialnie rozwinął moje kotlety i odgryzł kawałek.
O, domowe! skomentował z pełnymi ustami. Dobrze pani gotuje!
Zdzisiu, daj i mnie spróbować! wyciągnęła rękę Grażyna.
Przepraszam próbowałam ich powstrzymać ale to moje jedzenie. Przygotowałam je na całą podróż.
Spojrzeli na mnie, jakbym powiedziała coś dzikiego i niestosownego.
Co pani wygaduje! oburzyła się Grażyna. Jak to możliwe? Wystawiła pani jedzenie na stół! Jeśli na stole, to znaczy, że częstuje współpasażerów! To elementarna uprzejmość!
My też swoje jedzenie wyciągnęliśmy dodał Zdzisław, wskazując na te nieszczęsne dwa jajka. Proszę się częstować, nie wstydź się!
Tymczasem chłopiec włożył brudną rękę do mojego słoika z ogórkami.
Pyszne! skomentował, przeżuwając.
Poczułam, jak fala oburzenia i bezsilności zalewa mnie po uszy. Ci ludzie bezczelnie pochłaniali moje jedzenie, zasłaniając się wymyślonymi zasadami kolejowej etykiety. I najgorsze, że robili to z miną, jakbym to ja powinna im dziękować za ten “zaszczyt”.
Słuchajcie próbowałam mówić stanowczo nikogo nie częstowałam. To moje jedzenie i liczyłam, że starczy mi na całą podróż.
No już, już! machnęła ręką Grażyna, nakładając sobie moją domową kotletę na chleb. Niech pani nie skąpi! Widzi pani, sami ledwo co mamy. Nie zmuszamy pani do jedzenia tylko naszych produktów!
Zdzisław w tym czasie kończył już moje kanapki, a chłopiec demonstracyjnie oblizywał palce, wyciągając ze słoika ostatnie ogórki.
Jedli z takim apetytem i bezczelnością, że poczułam, jak gniew podchodzi mi do gardła. Nie dlatego, że żal mi było jedzenia, ale z powodu całkowitej bezsilności wobec ludzkiej bezczelności i chamstwa.
Wiecie co powiedziałam, próbując powstrzymać drżenie głosu muszę wyjść na korytarz.
No to idź, idź wielkodusznie pozwoliła Grażyna, nie odrywając się od moich zapasów. My tu tymczasem ze stołem się uporamy.
Wyszłam na korytarz i dopiero wtedy pozwoliłam sobie na chwilę słabości. Policzki zwilgotniały od łez nie dlatego, że nie miałam już co jeść, ale przez poczucie upokorzenia i bezradności. Stałam przy oknie, patrzyłam na przemijające za szybą pola i nie mogłam zrozumieć, jak ludzie mogą być tak bezceremonialni. Jak można z taką łatwością przekraczać cudze granice, a potem jeszcze przedstawiać ofiarę jako sknerę?
Wewnątrz walczyły dwie przeciwstawne emocje: wściekłość na tych bezczelnych ludzi i złość na siebie samą że nie potrafiłam się postawić. Zawsze byłam miękka, unikałam konfliktów, ale teraz ta miękkość obróciła się przeciwko mnie.
Przepraszam, że się wtrącam, ale pani płacze?
Odwróciłam się. Obok stał wysoki młody mężczyzna o uważnym spojrzeniu i mocnej posturze. W jego oczach nie było ciekawości tylko szczere współczucie.
Wszystko w porządku próbowałam się wykręcić, ocierając łzy.
Nie wygląda zauważył łagodnie. Jestem Krzysztof. A pani?
Agnieszka odpowiedziałam, zdziwiona, że głos mi nie drży.
Agnieszko, nie będę nalegał, ale czasem pomaga opowiedzieć problem obcej osobie. Co się stało?
Być może ta dobroć i współczucie w głosie nieznajomego w końcu przełamały moją obronę. Opowiedziałam mu wszystko o wymarzonych wakacjach, o starannie przygotowanych zapasach, o bezczelnej rodzinie, która pochłonęła prawie całe moje jedzenie, zasłaniając się wymyślonymi zasadami.
Krzysztof słuchał
