Antonina Wojciechowska szła przez poznańskie ulice w ulewie, gorzkie łzy mieszały się z kroplami deszczu spływającymi po jej policzkach. Chociaż tyle dobrego, że pada nikt nie widzi łez, przemknęło jej przez myśl z sarkastycznym uśmiechem. Inna refleksja tłukła się po głowie: Sama sobie winna! Wtrąciła się nie w porę. Nieproszony gość.
Szła, targała się między łkaniem a cichym śmiechem, gdy przypomniała sobie kawał, w którym zięć do teściowej mówi: Ależ, mamo, nawet herbaty Pani nie wypije? I nagle zdała sobie sprawę, że właśnie gra rolę tej teściowej z żartu.
Raz płakała, raz się śmiała zupełnie jakby świat z niej szydził, a ona z siebie. Gdy dotarła do mieszkania w starym bloku na Jeżycach, zrzuciła przemoczone ubranie, narzuciła ciepły pled i już bez zahamowań płakała jeszcze głośniej, bo i tak nikt nie słyszał. Tylko jej złota rybka w okrągłym akwarium patrzyła na nią mądrym spojrzeniem. Tylko ona jedna.
Antonina była kobietą ciekawą, z powodzeniem u mężczyzn, ale z ojcem Nikodema swojego syna nie wyszło. Pijał. Na początku można było znieść; wypił, poszedł spać. Ale z czasem zaczął ją chorobliwie zazdrośnie podejrzewać o każdego, nawet przypadkowego przechodnia pytającego o drogę, kasjera w sklepie mięsnym, staruszka z laską czy sąsiada z dołu.
Raz, gdy Antonina przyjaźnie uśmiechnęła się do sąsiada, zupełnie oszalał. Pobitymi nerkami, zalaną łzami twarzą, na oczach kilkuletniego Nikodema otrzymała samotny werdykt: Nigdy więcej. Synek potem wszystko opowiedział dziadkom w żywych barwach. Mama Antoniny wybuchła płaczem: Po to cię wychowałam, żeby cię byle pijak lał? Ojciec w milczeniu założył płaszcz i zszedł z bloku. Zięcia już wtedy byłym spuścił z czwartego piętra tak, że ten nawet rękę złamał podczas upadku. Groźba była prosta: Jeszcze raz pokażesz się przy mojej córce nie przebaczę. Do więzienia pójdę, ale życia jej już nie zrujnujesz.
Mąż rzeczywiście zniknął, a Antonina, choć miała powodzenie, nie wyszła więcej za mąż. Wielu próbowało zdobyć jej serce, ale ona już miała dość po Nikodemowym ojcu. Miała jednak dobrą pracę technologa żywienia w klimatycznej restauracji w centrum. Nie narzekała na warunki. Stopniowo odkładała złotówki na własne M, ale gdy wreszcie uzbierała potrzebną sumę, Nikodem zapragnął się ożenić. Jego wybranką była śliczna poznanianka o dźwięcznym imieniu Wioletta.
Antonina sfinansowała dzieciom wesele i przekazała im właśnie kupione dwupokojowe mieszkanie. Przecież to dla nich młodzi są, potrzebują bardziej niż ja Teraz zbierała dla nich kasę na auto. Ileż można jeździć starym polonezem?
Tamtego dnia nie zamierzała nawet odwiedzać syna, nie lubiła narzucać się dzieciom. Ale przypadkiem była w pobliżu, kiedy rozpętała się ulewa, a nie miała przy sobie parasola i tak leciało jak z cebra, że i parasol na nic by się zdał. Uznała, że zajrzy na chwilę może pogada z Wiolą, wypije herbatę, choćby przez przypadek.
Wiola otworzyła drzwi i spojrzała na nią ze zdziwieniem, nawet nie zapraszając do środka. W zimnej, ciasnej sieni syknęła: Pani Antonino, czego Pani chce?
Antonina zmieszała się i zaczęła się tłumaczyć: Tak tylko… bo leje…
Już nie pada, dojdzie Pani do domu! powiedziała szorstko Wiola, nawet nie patrząc jej w oczy, tylko z założonymi ramionami patrzyła przez okno.
Tak, tak tylko tyle Antonina zdołała wyszeptać, i pokornie, w łzach, wyszła z powrotem w deszcz, choć już prawie przestało padać.
Szła, szlochając do pustych ulic Poznania. A potem zasnęła. We śnie pojawiła się złota rybka z jej akwarium, nagle wielka i majestatyczna. Nie mówiła, ale Antonina dokładnie czuła jej słowa, płynące jakby prosto do serca:
Płaczesz? Jaka z ciebie naiwna! Nawet herbaty ci w deszcz nie zaproponowali! Na kogo zbierasz te pieniądze? Zawsze tylko dla nich? Obudź się, dziewczyno! Jesteś piękna, mądra, masz własne oszczędności. Po co im samochód? Niczego nie doceniają. Pomyśl wreszcie o sobie jedź nad morze, przeżyj coś dla siebie!
Antonina przebudziła się, gdy na dworze już zapanował zmrok. Rybka w akwarium dalej otwierała usta. Mimo że już jej nie rozumiała, Antonina pojęła wszystko bez słów. Nie można wiecznie poświęcać się dla tych, którzy nie potrafią docenić ani podać herbaty, ani pozwolić przeczekać deszczu.
Zebrała w końcu uzbierane złotówki i wykupiła wyjazd do Kołobrzegu. Pojechała, złapała oddech, wróciła wypoczęta, opalona, z nową fryzurą i uśmiechem, który nie znikał z jej ust. Syn i synowa nawet o niczym nie wiedzieli zaglądali do niej tylko wtedy, gdy czegoś potrzebowali: pożyczki albo opieki nad wnukiem.
I wtedy Antonina już nie bała się mężczyzn znalazła się ktoś, kto ją zauroczył: Krzysztof, dyrektor jej restauracji. Od dawna jej się przyglądał, ale Antonina była zbyt pochłonięta pomocą synowi i synowej. Teraz wszystko się zmieniło razem chodzili do pracy i wracali, ich życie zaczęło smakować inaczej.
Pewnego dnia pojawiła się Wiola.
Czemu Pani do nas nie zagląda, nie dzwoni? Nikodem już upatrzył sobie samochód zawoalowała prośbę synowa.
Antonina skrzyżowała ramiona na piersi i spytała obojętnie:
Wiolu, czy czegoś potrzebowałaś?
Wiola otworzyła usta, już miała coś powiedzieć, ale z pokoju wyszedł Krzysztof.
Tonia, robisz nam herbatę? spytał z uśmiechem.
Oczywiście! odparła Antonina promiennie.
Zaproś gościa mrugnął Krzysztof.
Nie, Wiola już wychodzi. Herbaty nie pije, prawda, Wiolu?
Antonina zamknęła za synową drzwi i parsknęła śmiechem, puszczając oko do złotej rybki w akwarium.
Tak to się robi!
