Zosia zaglądała do niej co drugi dzień. Stawiała przy łóżku talerz z jedzeniem i dzbanek wody, po czym znikała bez słowa.
Mieszkam obok kobiety o imieniu Zosia. Jej matka od lat żyła samotnie. Niegdyś była mistrzynią kuchni gotowała z pasją, piekła ciasta dla całej rodziny i zawsze częstowała nimi sąsiadów.
Ale Zosia wstydziła się swojej matki, bo była to prosta wiejska kobieta, która całe życie harowała w polu. Po śmierci męża została zupełnie sama. Córka odwiedzała ją rzadko, a matka coraz częściej zapominała o gaszeniu światła, o godzinach, a nawet mówiła rzeczy bez ładu i składu.
Pewnego dnia Zosia weszła do domu i uderzył ją gryzący dym. Okazało się, że staruszka zostawiła włączony piekarnik.
Co ty wyprawiasz, do cholery? Nawet wody zagotować nie potrafisz? Dom spłoniesz! krzyczała Zosia.
Kochanie, wybacz! To się nigdy wcześniej nie zdarzyło! matka tłumaczyła się, drżąc.
Z czasem jej stan się pogarszał. Ledwo powłóczyła nogami, nawet po własnym mieszkaniu.
Pewnej nocy zadzwoniła do córki, jęcząc:
Zosiu, źle mi Ciśnienie skacze! Przyjedź, proszę
A ja ci jestem od pogotowia? Dzwonić po lekarza! odburknęła Zosia i rzuciła słuchawkę.
Potem matka przestała wychodzić w ogóle, a Zosia musiała przyjeżdżać co tydzień. Kupowała najtańsze produkty z Biedronki, zrzucała brudy do śmietnika i burczała:
Jak można tak żyć? Sama jesteś, a wokół syf jak w chlewie! Wstyd ci nie jest?
Zazwyczaj zatrzaskiwała drzwi i odchodziła. W końcu matka przestała wstawać z łóżka. Zosia zaglądała co drugi dzień, zostawiała jedzenie i uciekała. Aż pewnego ranka zastała ją zimną.
Po pogrzebie zaczęła przychodzić na grób codziennie. Szlochała, oplatając krzyż dłońmi:
Jak ja tęsknię za moją kochaną, najlepszą mamusią! Byłaś dla mnie całym światem!
Czy naprawdę pamiętała tylko dobro? Czy zapomniała, jak odpychała starą kobietę, jak krzyczała, jak odmawiała jej pomocy? Czy serce może tak oszukiwać samo siebie?
