Anna Nowak siedziała na ławce w szpitalnym parku i płakała. Dziś skończyła 70 lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, ani nie złożyli życzeń. Na szczęście współlokatorka z sali, pani Eugenia, pamiętała o niej i nawet podarowała jej drobny upominek, a salowa Marysia częstowała jabłkiem z okazji urodzin. Dom seniora był całkiem przyzwoity, ale personel raczej obojętny. Wszyscy wiedzieli, że tu przywożą starszych, gdy dzieciom zaczynają ciążyć. I Annę Nowak też przywiózł syn – niby na „odpoczynek i leczenie”, ale naprawdę przeszkadzała synowej. Mieszkanie było jej, potem namówił ją, by przepisała je na niego. Obiecywał, że wszystko zostanie po staremu, ale w rzeczywistości cała rodzina wprowadziła się do niej i zaczęły się kłótnie ze synową. Syn najpierw stawał w obronie matki, potem zaczął pokrzykiwać, aż pewnego dnia przekonał Annę, żeby pojechała do sanatorium „na chwilę”. Szybko podpisał dokumenty i zniknął, pojawiwszy się tylko raz – z dwoma jabłkami i dwoma pomarańczami – po czym znowu się oddalił. Tak Anna mieszkała tu już drugi rok. Gdy w końcu zadzwoniła do swojego mieszkania, odebrali obcy ludzie – okazało się, że syn sprzedał mieszkanie i słuch po nim zaginął. Anna płakała przez kilka nocy, wiedząc, że nie wróci już do domu. Najbardziej bolało, że kiedyś skrzywdziła córkę, stawiając szczęście syna ponad wszystko. Anna pochodziła ze wsi, wyszła za Piotra, mieli dom i gospodarstwo, żyli skromnie, ale nie biedowali. Skuszony opowieściami o lepszym życiu w mieście, Piotr przekonał Annę do przeprowadzki. Tam kupili mieszkanie i stary samochód, lecz Piotr zginął w wypadku. Została wdową z dwójką dzieci. Syn popadł w kłopoty i przez niego Anna zadłużyła się, potem córka Daria wyszła za mąż, urodziła syna, który często chorował. Gdy córka została sama, poznała wdowca z dzieckiem o podobnej chorobie i zamieszkali razem. Gdy trzy lata później jej partner zachorował i potrzebował pieniędzy na operację, Anna odmówiła, bo chciała pieniądze dać synowi na mieszkanie. Córka się obraziła i przez 20 lat nie miały kontaktu. Potem Daria wyjechała nad morze, z nowym mężem i dziećmi. Anna żałowała swojej decyzji, ale było już za późno. Pewnego dnia, gdy wstała z ławki i ruszyła w stronę ośrodka, usłyszała: – Mamo! To była Daria. Podbiegła i przytuliła Annę, tłumacząc, że długo szukała adresu, musiała grozić bratu sprawą w sądzie za nielegalną sprzedaż mieszkania. – Wybacz mi mamo, że tak długo się nie odzywałam, wstydziłam się. Niedawno mi się przyśniłaś i serce mi się ścisnęło, mąż powiedział – pojedź, pojednaj się. Znalazłam cię. Pakuj się, jedziesz ze mną, mamy piękny dom nad morzem! – powiedziała z płaczem radości Anna, która przytuliła córkę. Na końcu rozbrzmiały słowa: Czcij ojca swego i matkę swoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, ci daje.

Jadwiga Nowakowska siedziała na ławce w szpitalnym parku i łkała cicho. Dzisiaj kończyła 70 lat, ale ani syn, ani córka nie przyjechali, nie zadzwonili, nie złożyli życzeń. Prawda, współlokatorka z sali, Zofia Zielińska, pogratulowała jej urodzin i nawet wręczyła drobny upominek ręcznie robioną chusteczkę. Salowa Hania przyniosła jej jako prezent soczyste jabłko. Sam dom opieki był w porządku, choć większość personelu zachowywała dystans.

Przecież tu trafiali wszyscy starzy ludzie odstawieni przez rodziny ci, którzy zaczęli przeszkadzać w życiu najbliższych. Jadwigę też tu oddał syn, pod pretekstem leczenia i odpoczynku. Tak naprawdę żonie syna coraz bardziej przeszkadzała obecność teściowej.

To był jej własny warszawski mieszkaniec na niej była własność, dopóki nie podpisała wszystko na syna. Mamo, nic się nie zmieni, zostajesz w swoim domu mówił przy podpisywaniu papierów. Skończyło się na tym, że natychmiast się do niej przeprowadzili całą rodziną. Synowa zaczęła marudzić na wszystko: raz na zupę, raz zostawioną cieńką warstewkę mydła w wannie, raz na ogólne bałaganiarstwo starej kobiety. Syn najpierw bronił mamy, potem i on zaczął się złościć, krzyczeć. Z czasem Jadwiga zauważyła, że w kuchni toczą jakieś szepty. Kiedy wchodziła natychmiast cisza.

Pewnego ranka syn zaczął rozmowę:
Mamo, musisz trochę odpocząć, podreperować zdrowie.
Patrzyła mu prosto w oczy, ze ściśniętym sercem:
Chcesz mnie oddać do domu starców, synku?
Zarumienił się, potargał włosy nerwowo:
Ależ mamo, to tylko sanatorium. Pobędziesz miesiąc, wrócisz do domu.
Szybko podpisał papiery i odjechał, mówiąc, że zaraz wróci. Pojawił się tylko raz: przyniósł dwa jabłka, dwie pomarańcze, zapytał, jak się czuje, i już go nie było.

Tak mieszkała w tym miejscu już drugi rok.

Po upływie miesiąca bez odwiedzin zadzwoniła na stary numer domowy odebrała obca kobieta. Okazało się, że syn sprzedał mieszkanie i zniknął. Jadwiga kilka nocy przepłakała, ale potem uspokoiła się. Przecież już wiedziała: do domu nikt jej nie zabierze. Najboleśniejsze było wspomnienie, jak przed laty poświęciła szczęście córki dla syna.

Jadwiga pochodziła spod Lublina, z małej wioski. Za mąż wyszła za sąsiada, Stanisława. Dom z drewna, kawałek pola, kozy żyli skromnie, lecz nie biednie. Pewnego lata przyjechał znajomy Stanisława z Warszawy, opowiadając, jak cudownie żyje się w dużym mieście: lepsze pensje, własne mieszkanie. Stanisław zamarzył o mieście, aż w końcu przekonał Jadwigę. Sprzedali wszystko, w Warszawie dostali lokal w wielkiej płycie, kupili meble i starą syrenkę. I to na tej syrenie Stanisław miał wypadek.

W szpitalu zmarł drugiego dnia po wypadku. Jadwiga została sama z dwojgiem dzieci. Pracowała jako sprzątaczka klatki schodowej, by ich utrzymać. Myślała, że dzieci z czasem jej pomogą. Ale los był przewrotny.

Syn wplątał się w jakąś nieczystą sprawę; matka musiała pożyczyć pieniądze, by go ratować. Spłacała te długi dwa lata. Potem córka, Mariolka, wyszła za mąż, urodziła dziecko. Przez rok wszystko było dobrze, potem synek ciężko zachorował. Mariolka musiała rzucić pracę, by tułać się po szpitalach. Lekarze długo nie mogli postawić diagnozy.

Wreszcie okazało się, że to rzadka choroba, którą leczy się tylko w warszawskim centrum; na leczenie czekała długa kolejka. W czasie szpitalnych peregrynacji córka poznała wdowca Piotra którego córka miała tę samą chorobę. Szybko zbliżyli się do siebie i zamieszkali razem. Po kilku latach zachorował Piotr zabrakło pieniędzy na operację. Jadwiga nosiła wtedy trochę oszczędności chciała dać synowi na wkład za mieszkanie. Gdy poprosiła ją córka, poczuła żal, że na obcego miałaby wydać w końcu syn to syn…

Odmówiła córce. Tamta się do niej obraziła na śmierć i powiedziała, że już nie ma matki i nigdy nie poprosi o pomoc.

Od tamtej pory minęło dwadzieścia lat. Mariolka wyjechała z Piotrem i dziećmi gdzieś nad Bałtyk. Mąż wyzdrowiał, zamieszkali w dużym domu przy lesie.

Gdyby Jadwiga mogła cofnąć czas, postąpiłaby inaczej, ale czasu nie cofnie.

Wstała ociężale z ławki i ruszyła w stronę domu opieki. Nagle usłyszała za sobą:
Mamo!
Serce w niej zamarło. Powoli się odwróciła. Stała tam Mariolka. Nogi ugięły się pod Jadwigą, ale córka podbiegła i objęła ją mocno.

Znalazłam cię wreszcie Brat nie chciał podać adresu, ale zagroziłam mu sądem za nielegalną sprzedaż mieszkania, to zaraz zmiękł
Z tymi słowami pociągnęła matkę do środka i usiadły razem na kanapie na korytarzu.
Wybacz mi, mamo, że tyle lat cię unikałam. Najpierw byłam zła, potem odwlekałam kontakt wstydziłam się. Ale tydzień temu przyśniłaś mi się, że błąkasz się po lesie i płaczesz.
Wstałam nad ranem z ciężkim sercem. Opowiedziałam wszystko mężowi on mi powiedział: Jedź, pogódź się z mamą. Pojechałam pod stary adres, a tam obcy ludzie. Szukałam długo brata, ale w końcu znalazłam
No już, zbieraj się, wracaj ze mną. Wiesz, gdzie mieszkam? Wielki dom nad morzem! Mąż mi powiedział: jeśli matka ci źle, zabierz ją do nas.

Jadwiga wtuliła się wdzięcznie w ramiona córki i zapłakała. Ale to były łzy szczęścia.

Czcij ojca swego i matkę swoją, aby długo trwały twe dni na ziemi, którą Pan, Bóg twój, ci daje.