Leszku, jestem jeszcze żywa! zawołała z radością Kinga, jej opalona skóra lśniła w słońcu, a oczy błyszczały jak dwa błękitne jeziora. Rozłożyła ręce, jakby chciała objąć całe morze przed sobą. Jej kasztanowe włosy, nieco wyblakłe od słońca, tańczyły na wietrze. Mówiłam ci, że ten miesiąc będzie najlepszy w naszym życiu!
Leszek, stojący obok na białym piasku, poprawił słomkowy kapelusz i uśmiechnął się. Choć na zewnątrz wydawał się spokojny, w środku było inaczej. Myśl, że to może być ich ostatnia szansa na wytchnienie, nie dawała mu spokoju.
Tak, Kinga, będzie wspaniale odparł, starając się, by głos nie zdradzał niepokoju. Jak zwykle masz taką rację, że aż szkoda.
Ale słowa lekarza sprzed dwóch miesięcy wciąż dźwięczały mu w głowie: Nowotwór, zaawansowane stadium, dwa, może trzy miesiące. Przyjechała tu, nad Bałtyk, bo postanowiła żyć, a nie czekać na koniec.
Chodźmy popływać! Kinga złapała go za rękę, jej oczy błyszczały jak diamenty. No dalej, nie rób takiej miny! Pamiętasz, jak skakaliśmy do rzeki u babci? Bałeś się, że nurt zabierze ci slipy!
Leszek parsknął śmiechem, choć na moment. Tak właśnie działała Kinga potrafiła go wyciągnąć z najgorszych myśli jednym głupim żartem.
Nie bałem się, tylko byłem przezorny odgryzł się żartobliwie. Dobrze, chodźmy, ale jeśli rekin mnie zje, wiesz, kto będzie winny.
Śmiali się jak para nastolatków, gdy wbiegali w falę. Kinga pluskała się jak dziecko, a Leszek patrzył na nią, wstrzymując oddech. Serce ściskało mu się z miłości i bólu jednocześnie. Była piękna, kochał ją bardziej niż cokolwiek. Stracić ją wydawało się niemożliwe, a jednak
Leszku, gdzieś się zawiesiłeś? Kinga ochlapała go wodą, wyrywając z zamyślenia. Hej, jesteś tu czy nie?
Jestem uśmiechnął się, chowając łzy, gdy zanurzył się pod wodę. Tylko myślałem, jak mnie w karty ograłaś wczoraj. To był mistrz!
Nie marudź! roześmiała się, a jej śmiech rozlewał się nad wodą. Wieczorem idziemy do knajpy z muzyką na żywo? Chcę tańczyć, aż padnę!
Na pewno dasz radę? Może lepiej odpocząć? zapytał niepewnie, ale Kinga nie znosiła, gdy przypominał o chorobie.
Leszku, jestem żywa i chcę żyć! powiedziała twardo. Obiecaj, że nie będziesz mnie grzebał przed czasem. Obiecaj.
Obiecuję szepnął, a wtedy objęli się w ciepłej wodzie, jakby morze chciało ich na zawsze połączyć.
* * *
Ich historia zaczęła się w liceum, w małym miasteczku, gdzie wszyscy znali wszystkich. Kinga pojawiła się w szkole jak kometa nowa, z promiennym uśmiechem i długimi kasztanowymi włosami, które mogły stopić nawet najtwardsze serce.
Leszek, wysoki i nieco niezdarny, z książką w ręku, nie wierzył, że zwróci na niego uwagę. Ale pewnego wieczoru na szkolnym balu odważył się zaprosić ją do tańca.
Jesteś inny powiedziała, patrząc mu prosto w oczy. Nie udajesz kogoś, kim nie jesteś.
A ty nie boisz się, że nadepnę ci na stopy? spytał z uśmiechem. Jej śmiech był odpowiedzią, a od tamtej pory stali się nierozłączni.
Po maturze Leszek wyjechał do Warszawy na studia inżynierskie, Kinga do Krakowa na polonistykę. Pisali do siebie długie listy, a na wakacje wracali, by spędzać razem czas. Rozłąka tylko wzmocniła ich uczucie.
W wieku dwudziestu dwóch lat, ledwo po dyplomach, wzięli ślub. Wesele było skromne w Dworku Kultury, udekorowanym plastikowymi kwiatami. W tle leciały hity Budki Suflera. Byli szczęśliwi i mieli gdzieś całą obyczajową otoczkę.
Ale potem przyszło zwykłe życie ciężkie, pełne pracy i drobnych sprzeczek. Mieszkali w wynajętym mieszkaniu, marząc o własnym domu i małej kawiarence. Zmęczenie i codzienne problemy zaczęły ich dzielić.
Kłócili się o głupoty: kto nie wyniósł śmieci, kto zapomniał zapłacić rachunek. Pewnego dnia Leszek, w przypływie złości, trzasnął drzwiami i rzucił:
Może lepiej się rozejść?
Kinga milczała na kanapie, aż w końcu powiedziała cicho:
Leszku, kocham cię za bardzo, żeby to stracić. Spróbujmy inaczej.
Ustalili, że jeden dzień w tygodniu będzie tylko ich. Bez pracy, bez telefonów, bez złości. Spacerowali, pili herbatę na balkonie, wspominali dawki czasy. I tak ich miłość odżyła, jak kwiat po zimie.
Po pięciu latach kupili dom z ogrodem i otworzyli kawiarnię. Wkrótce urodziły się bliźniaczki Zosia i Hania, które wypełniły dom śmiechem i chaosem. Kinga była wymarzoną mamą ciepłą, cierpliwą, zawsze gotową poczytać bajki na dobranoc. Leszek często myślał: Co ja bez niej zrobię?.
Ale czas mijał. Córki wyjechały na studia, zostawiając dom pusty. Żeby zagłuszyć ciszę, znów rzucili się w wir pracy. Otworzyli drugą kawiarnię, harując po nocach. Aż pewnego dnia Kinga zbladła i upadła w pracy.
Kinga! Kinga, obudź się! Leszek potrząsał nią, aż przyjechała karetka. Diagnoza była taka: wyczerpanie. Ale Kinga tylko machnęła ręką: Nic się nie stało, Leszku. Będzi
