O matko, ta babcia wyszła za mąż na stare lata, a dzieci się obraziły!
Na weekendy Sylwia, jak zwykle, odwiedzała swoją mamę. Mamie stuknęło już 78 lat, od dawna mieszkała samotnie.
Sylwia przez dwa dni zdążyła zrobić porządki, poprać pościel. Pralka automatyczna, podobnie jak bieżąca woda, to luksusy nieosiągalne. Latem jeszcze ogródek w spadku.
Przeprowadziłabyś się do mnie, byłoby łatwiej, o odpoczynku możesz zapomnieć, biedna jesteś narzekała mama.
Mamo, mam tam pracę, córkę i wnuczki, wzdychała Sylwia.
Staszek wrócił. Porozkręcał deski z okien w swoim domu. Pięć lat dom pusty stał po śmierci Zofii. Powiedział, że się najeździł po świecie, a tutaj chce się zestarzeć. O ciebie pytał przyjdzie, pewnie, spotkać się oznajmiła matka nowinę.
Staszek… On był jej pierwszą szkolną miłością. Ona się w nim zadurzyła, a on nawet nie zauważał. Na ostatnim roku Sylwia odważyła się na szalony krok utopiła wiadro w studni i pobiegła do Staszka, prosić, żeby je wyciągnął, bo inaczej mama ją zje.
Staszek wziął kij i poszedł. Męczył się pół godziny przy zalodzonym źródle, ale wiadro wyjął.
Myślisz, że ludowe przekonanie zadziała? zaśmiał się na pożegnanie.
Dla kogo wyciągniesz wiadro temu będziesz przeznaczony, mówiło się wśród wiejskich dziewczyn.
Staszek miał rację przekonanie nie zadziałało.
Wyjechał do miasta. Skończył politechnikę, przeprowadzał się wielokrotnie, kraj objechał wszerz i wzdłuż. Ożenił się i rozwiódł… i wrócił.
Sylwia po maturze poszła do ekonomicznego technikum blisko rodzinnej wioski. Do dziś pracuje jako księgowa. Wyszła za mąż urodziła jedyną córkę, Jagodę. Osiem lat temu została wdową.
Staszek przyszedł wieczorem. No, zmienił się, posiwiał, postarzał.
A ty dalej śliczna jak dawniej powiedział i objął Sylwię.
No, coś ty, kłamać się nauczyłeś na stare lata! Ja, jak i ty, mam już dobrze ponad pięćdziesiątkę; zmieniłam się i postarałam, jak każdy przerwała mu Sylwia.
Potem siedzieli w altance, popijali trochę domowej jarzębinówki na powitanie i gadali, gadali…
Staszek opowiadał, że z żonami miał dwie rozstał się w zgodzie, żadnej nie skrzywdził. Każdej zostawił mieszkanie i cały zgromadzony majątek.
Ma dorosłego syna z pierwszego małżeństwa; wyjechał z matką do Niemiec. Żona była z wielkopolskich Niemców, zesłanych za wojny w głąb kraju.
Druga żona sama złożyła papiery rozwodowe zakochała się w młodszym. Staszek jej nie zatrzymywał; dzieci nie mieli.
Staszek jest już na emeryturze dzięki pracy na północy kraju i szkodliwości. Planuje skrzyknąć ekipę miejscowych chłopów i zająć się budową domków, letniskowych, saun, przydomowych budek i remontami. Popyt jest, kapitał już odłożony.
A co ja tylko o sobie? A ty jak? Słyszałem, że sama zostałaś wypytywał Staszek.
I Sylwia, ku własnemu zdziwieniu, opowiedziała mu wszystko. Wyglądało na to, że jej się zebrało na wielką spowiedź może przez jarzębinówkę, a może po prostu przyszedł czas.
Nie jestem sama, Staszku. Rodzina duża. Ja w tej rodzinie, można powiedzieć, jak służąca zaczęła Sylwia.
Córunia po szkole nie chciała się uczyć, od razu wyszła za mąż. Sprowadziła zięcia do nas. Mieszkanie trzy pokoje, starczy miejsca dla wszystkich. Urodziła wnuczkę Zuzię.
No i tak wyszło, że wszystkie obowiązki domowe stały się moją świętą misją. Córka ma depresję i małe dziecko.
Mój mąż (złoty człowiek) mnie wspierał, pomagał. Nigdy nie narzekał na zdrowie, a jednego ranka po prostu nie obudził się. To był dla mnie cios tylko nie miałam czasu płakać.
Pracowałam, ciągnęłam cały dom. Wydatki wzrosły. Zięć ma skromne zarobki. Wszystkie swoje pieniądze wrzucam do wspólnego budżetu. Była nadzieja wnuczka podrośnie, córka odda ją do przedszkola i wróci do pracy, będzie łatwiej… ale co? Wnuczce stuknęły cztery lata i córka urodziła drugą wnuczkę, Zosię.
Starsza chodzi już do podstawówki. Młodszej jest pięć lat. Córka siedzi w domu.
Rano karmię zięcia i wnuczki śniadaniem, szykuję Zuzię do szkoły. Młodsza zostaje z matką. No, jak z matką? Bawi się sama albo ogląda bajki. Jest spokojna, a matka śpi do południa.
Starszą odprowadzam do szkoły i idę do pracy. Wieczorem gotuję na następny dzień, zajmuję się wnuczkami, muszę wyprać, posprzątać.
Próbowałam rozmawiać z córką, że już nie jestem młoda, czas, żeby zaczęła coś robić w domu. Bezużyteczne. Ona jest zmęczona dziećmi.
Zięć jemu wszystko pasuje. Teściowa pracuje, pieniędzy starcza, nie musi się wysilać. Do tego warzywa ze wsi.
Zięć by mi pomógł w ogrodzie, ale tu pech samochodu nie ma. To się domyślasz sugeruje, żebym mu dała na auto. Wiedzą, że mam jakieś oszczędności, a ja boję się wydać ostatnie i zostać z pustym portfelem. Poza tym, moich oszczędności na samochód nie starczy.
Zmęczona jestem. Rozumiem sama winna. Wychowałam leniwą i bezwstydną córkę. Wszystko rozumiem, ale jak się wyrwać z tej pętli, nie mam pojęcia.
No, historia… nie martw się, Sylwia, coś wymyślimy. Chodźmy do domów, już świta Staszek pożegnał się i poszedł.
W niedzielę wieczorem odwiózł ją swoim autem do miasta. Sylwia cieszyła się z ilości prowiantu, jaki udało się przewieźć z wsi. Staszek pomógł wnieść worki i torby do mieszkania.
Kiedy wyszedł, córka pyta: Skąd ty tego dziadka wytrzasnęłaś?
Sylwia wyjaśniła, że to dawny kolega ze szkoły, po czym zabrała się za rozpakowywanie warzyw.
Za dwa tygodnie dawny kolega zjawił się w porze obiadu i zaczął wynosić rzeczy, które Sylwia wcześniej poskładała. Wychylili się z pokoju zaspany zięć z córką.
Co się dzieje, o co tutaj chodzi? zapytali chórem.
Wyprowadzam się od was, wychodzę za mąż. Wracam do rodzinnej wsi, chcę dożyć tam życie ze Staszkiem oznajmiła Sylwia.
Co, zwariowałaś zupełnie na stare lata? Wychodzi za mąż! Panna bez mieszkania, normalna?! A obiad zrobiłaś? Twoje wnuczki zaraz będą głodne burzyła się córka, aż jej głos się łamał.
A wnuczki, wasze córki, tym razem sama będziesz karmić. I męża też. Dziesięć lat dla was żyłam, teraz chcę żyć dla siebie. Jagódko, czas, żebyś trochę się ruszyła odpowiedziała Sylwia.
Zdrajczyni, zabraniam ci widywać wnuczki! wrzeszczała Jagoda.
Nie zamierzałam na razie ich odwiedzać, będę miała dużo zajęć. Zresztą, widywałam je częściej niż ty przez ostatnie lata rzuciła i wyszła.
W samochodzie, oczywiście, się rozpłakała.
Trzeba było wcześniej uprzedzić, że się wyprowadzam powiedziała Staszkowi.
Usłyszałabyś to samo, tylko dłużej i mocniej. Jeszcze bardziej by ci nawrzucali. Takie sprawy trzeba załatwiać szybko i brutalnie. Mocno ci się przyssali, inaczej nie dałoby się nic zmienić odpowiedział Staszek.
Sylwia zrobiła w domu Staszka przytulnie. On zamontował dla niej ciepły wychodek w domu i prysznic. Co prawda, wodę raz w tygodniu trzeba dowozić i nalewać do wielkiego zbiornika, a szambo odciągać dwa razy w miesiącu, ale to są drobiazgi w życiu.
Przyjęli Sylwię do szkoły na stanowisko intendentki. Zgodziła się płaca mniejsza, ale spokój większy. Staszek działa z ekipą budowlaną; ma zamówienia cały rok. Są szczęśliwi, żyją zgodnie i spokojnie.
Miesiąc później zięć przywiózł na weekend wnuczki. Zuzia opowiadała babci, że mama z tatą często się kłócą. Tata sam gotuje zupę, nic więcej nie umie. Mama zamierza podjąć pracę, ale wciąż się zastanawia gdzie.
W niedzielę zięć chciał zostawić młodszą wnuczkę na wsi, ale Sylwia odmówiła:
Pracuję, Staszek też. Dzieci muszą być przy rodzicach. Możecie przyjechać na weekend, ale na stałe sama się nimi zajmuj. Rodziliście je dla siebie, nie dla mnie.
Zięć z córką się obrazili, ale tydzień później wnuczki znów odwiedziły babcię.
Tylko na weekend tłumaczył zięć i też został, bo tęsknił za jej domowymi obiadami.
Ot, taka historia.
Jedni uznają, że matka zachowała się okrutnie wobec córki.
Inni stwierdzą, że sprawiedliwie.
Ile ludzi, tyle opinii…
