A co z mieszkaniem? Przecież mi obiecaliście! Niszczycie mi życie! Mój mąż i ja byliśmy bardzo szczęśliwi, kiedy dowiedzieliśmy się, że nasz syn bierze ślub. Przed weselem powiedzieliśmy mu w tajemnicy, że planujemy podarować mu mieszkanie w prezencie. Marek był zachwycony, gdy usłyszał o naszym pomyśle. Wszyscy jego koledzy dowiedzieli się o tym w tym samym dniu. Gdy przygotowywaliśmy się do ślubu, nagle spotkała nas tragedia… Nasza córka trafiła prosto ze szkoły do szpitala, nagle poważnie zachorowała. Natychmiast razem z mężem pojechaliśmy do niej. Badania wykazały, że ma guza – konieczna była natychmiastowa operacja i ogromna suma pieniędzy w bardzo krótkim czasie. Szczęście w nieszczęściu, że udało się ją szybko zdiagnozować. W takich okolicznościach nie było mowy o zakupie mieszkania dla syna. Zaczęliśmy zbierać potrzebne pieniądze na leczenie. Na szczęście rodzina i przyjaciele wsparli nas tak, jak tylko mogli. Jedni podarowali nam pieniądze i powiedzieli, że nie chcą ich z powrotem. Wspólnymi siłami udało się zebrać sumę na operację. Ale wtedy syn zszokował nas swoją reakcją: – A co z moim mieszkaniem? Przecież mi obiecaliście! Niszczycie mi życie! Po tych słowach po prostu zaniemówiłam. Jak mógł tak powiedzieć? Jak mógł być tak egoistyczny? Przecież to jego siostra… Wychowali się razem. Jak można porównywać jej operację z mieszkaniem? Nie wiedziałam, co powiedzieć. Ale Marek nie zamierzał na tym skończyć. – Dlaczego ona ma wszystko, a ja nic? Nie wytrzymałam i zaczęłam na niego krzyczeć. Powiedziałam, że nie chcę go już widzieć. Spakował się i odszedł do swojej przyszłej żony. Przez dwa tygodnie nie mieliśmy kontaktu. W tym czasie córka przeszła operację. Na szczęście wszystko się udało i po kilku tygodniach została wypisana do domu. Nie powiedziałam jej słowa o zachowaniu brata – wstyd i żal, nie chciałam jej martwić. Syn przez cały ten czas nie zadzwonił ani razu, nie spytał, jak czuje się siostra. Wygląda na to, że mieszkanie znaczyło dla niego więcej niż rodzina.

A co z mieszkaniem? Obiecałaś mi! Rujnujesz mi życie!

Mój mąż i ja byliśmy kiedyś bardzo szczęśliwi, gdy dowiedzieliśmy się, że nasz syn się żeni. Jeszcze przed ślubem, powiedzieliśmy mu w tajemnicy, że chcemy podarować mu mieszkanie. Tomasz był zachwycony, gdy usłyszał o naszych planach, a niedługo potem dowiedzieli się o tym również wszyscy jego znajomi. W czasie gdy trwały gorączkowe przygotowania do wesela, wydarzyło się jednak nieszczęście.

Nasza córka, Jagoda, nagle poczuła się źle w pracy i trafiła prosto do szpitala. Natychmiast pojechaliśmy z mężem do niej. Badania nie pozostawiły złudzeń wykryto u niej guza i musiała być natychmiast operowana. Potrzebowaliśmy dużych pieniędzy i to jak najszybciej. Los czuwał, że wszystko zostało wykryte na czas.

W tej sytuacji zakup mieszkania dla syna przestał być możliwy. Musieliśmy zebrać wszystkie oszczędności i prosić o pomoc rodzinę oraz przyjaciół. Nikt nie odwrócił się od nas i każdy, jak mógł, wsparł nas finansowo. Niektórzy wręcz zabronili oddawać pożyczonych pieniędzy. Wspólnym wysiłkiem udało się nam zebrać potrzebną sumę na leczenie i operację Jagody.

Wtedy Tomasz zaskoczył nas swoim wyznaniem.

A co z moim mieszkaniem? Przecież mi obiecałaś! Rujnujesz mi życie!

Po tych słowach po prostu usiadłam z wrażenia, nie potrafiłam złapać tchu. Jak mógł wypowiedzieć coś takiego? Jak można być tak samolubnym? Przecież to jego siostra! Wychowywali się razem. Jak można stawiać wesele i zdrowie siostry na jednej szali? Brakowało mi słów. Ale mój syn nie zamierzał przestać.

Dlaczego ona wszystko dostaje, a ja nie mam nic?

Nie wytrzymałam i wybuchnęłam na niego. Powiedziałam, że nie chcę go widzieć. Spakował się i odszedł do swojej narzeczonej. Przez dwa tygodnie nie odzywaliśmy się do siebie.

W tym czasie Jagoda przeszła operację na szczęście wszystko się udało. Po kilku tygodniach wypisano ją do domu. Ani słowem nie wspomniałam jej o zachowaniu brata. Po co ją martwić? To byłby po prostu wstyd. Tomasz też się do nas nie odezwał, nawet nie zapytał o zdrowie siostry. Dla niego własne mieszkanie okazało się ważniejsze niż rodzinne więzi.