Przecież różnicę między koperkiem a pietruszką poznacie dopiero po etykiecie w sklepie! A jagody widzieliście tylko w dżemie! pomrukiwała obrażona sąsiadka, Stasia Borkowska.
Brygida Kowalska i jej mąż Wacław Nowak przyjechali na swoją wioskę nad jeziorem w Mazurach. Kupili działkę jesienią, a teraz postanowili doprowadzić wszystko do porządku. Dom był ładny, choć zimą wciąż zamknięty, a przy działce i reszcie było sporo roboty.
Stary ogród trzeba było przywrócić do boskiego wyglądu. Nową saunę już zamówili za tydzień przywiozą i zamontują, trzeba tylko miejsce wybrać. Jednocześnie planowali dopiąć przy saunie wiatrołap na pranie, szopę na drewno i altankę. Dzieci obiecały przyjechać i pomogą przy wszystkim.
Dobrze tutaj, cicho, możemy całe lata mieszkać. A już jesteśmy emerytami.
Obejrzeliśmy szafę w piwnicy, jedyne co wymaga wymiany, to drzwi.
Ja natomiast przyjrzałam się werandzie. Pamiętasz, rozmawialiśmy o altance? Nie ma co się nią przejmować. Na werandzie stoi duży okrągły stół i stare krzesła.
Trzeba je tylko odnowić, jeszcze posłużą sto lat. Widok na ogródek będzie wspaniały popijemy herbatę i będziemy się rozkoszować. Tam też drzwi wymienić, bo czuję, że ktoś był w domu zimą, a może niedawno.
Dokładnie, drzwi najpierw. Wszystko zrobimy na tyłach podwórka, żeby nie było widać z ulicy, a i pięknie się prezentuje. Przed domem będzie trawnik i kwiaty.
Kwiaty już są, wieloletnie byliny, trzeba tylko określić, co gdzie posadzić. Może będziemy musieli coś przesadzić, ale tego lata zostawimy tak, jak jest.
Po tygodniu przywieziono saunę, przyjechali dzieci i ruszyło zagospodarowywanie działki. Przywitała ich sąsiadka, by się przywitać, a jej wnuki kręciły się nieustannie wokół domu.
A macie wnuki?
Tak, przyjadą wkrótce.
Po co ten wielki płot stawiacie? My z sąsiadami zawsze bez ogrodzeń się dogadywaliśmy.
Bez ogrodzeń? A co tu było wcześniej? Właśnie go rozebraliśmy. Płot był, po prostu runął. Wam to nie przeszkadzało, a nam zależy na porządku. Nie martwcie się, nie odciąniemy od was żadnych metrów. Płot stoi dokładnie na granicy działki.
A bramki nie będzie? Zawsze mieliśmy przejście.
Myślicie o jakimś przejściu między nami? Nie, nie ma takiej opcji. Wejście tylko od ulicy.
A jak nasze dzieci będą biegać, a wasze? Widzę, że ścięliście jabłonie, a dzieci uwielbiały po nich się turlać.
Nie ścięliśmy, a jedynie przycięliśmy i oczyściliśmy. Posadziliśmy nowe. Niech wasze dzieci turla się po waszych jabłoniach.
Nowe, wszystko u was nowe. Po co krzewy wzdłuż naszego płotu?
Krzewy przy naszym płocie dla ozdoby!
Stasia odeszła, ale wróciła z nowymi pytaniami. Jej wnuki ciągle biegały po działce Brygidy i Wacława, dopóki nie zamontowano nowych wrót.
Dobrze się u was zakorzeniliście powiedziała ponownie sąsiadka. Zimą będziecie tu mieszkać?
Czas pokaże.
Dlaczego zamknęliście bramy? Zawsze dzieci z piłką kręciły się przed domem, prosto i wygodnie. Na drodze samochody, a tutaj bezpiecznie.
Ja mam wszystko zajęte grządkami, nie jak wy. Przecież wy różnicę między koperkiem a pietruszką poznajecie dopiero po etykiecie w sklepie, a jagody widzieliście jedynie w dżemie. Trzeba się ze mną dogadać.
Bramy zamknęliśmy przed obcymi oczami i po to, by wasze wnuki nie przejmowały się tym miejscem. Dwa dni temu wypuścili nasze kurki, a żadnej nie znaleźliśmy.
Macie kury? To znaczy, że zamierzacie tu zamieszkać?
Już mieszkamy.
Pod koniec sierpnia świętowano urodziny Wacława. Przyszły dzieci, wnuki, cała rodzina. Mężczyźni smażyli mięso, kobiety robiły sałatki i nakrywały stół na werandzie.
A my przyjechaliśmy, by przywitać się sąsiedzko, tak to mówi się w naszej wsi. Zawsze przychodzimy wcześniej, bez zaproszenia. Jesteśmy sąsiadami. Dzieci od rana wszystko wiedzą.
Gotujecie, goście już przyjechali, więc świętujemy. Posiedzimy razem, dzieci będą się lepiej bawić, a my w końcu czas się zaprzyjaźnić.
Czyli tak naprawdę nie zaprosiliśmy was? My zapraszamy tylko rodzinę, święto rodzinne. Relacje między nami są sąsiedzkie, nie rodzinne.
Może kiedyś się zmieni. Dzieci podrosną, może i się pobawimy odparła Stasia z uśmiechem.
Co prawda nie chciała słuchać, ale i tak przekręcała wszystko i nie odchodziła. Jej wnuki już wszędzie wdzierały się, potrząsając jabłoniami i gruszami, wspinając się na dach sauny, na szczęście nie spadły. Później zainteresowały się kamieniami rozłożonymi wokół budynku i ktoś z nich zaczął rzucać je do dmuchanego basenu. Nie zauważono tego od razu. Dzieci ruszyły krzycząc radośnie, gdy woda trysnęła z basenu.
Pomyślisz. Już wkrótce jesień, basen trzeba schować powiedziała sąsiadka. Dzieci się pobawiły.
Czas wracać do domu!
A my jeszcze nie usiedliśmy, dzieci głodne. Apetyt się obudził. Na stół!
Święto trochę się posypało, ale przed nimi był kolejny termin. Za tydzień dzieci przyjechały znów. Świętowano już trzecią rocznicę małżeństwa Brygidy i Wacława 35 lat wspólnego życia.
Ktoś od razu pomyślał, żeby zamknąć bramy. Okazało się, że zrobił to najmłodszy, ich siedmioletni wnuk.
Słyszeliśmy stukanie w bramę. Cała rodzina udawała, że nic się nie dzieje. W powietrzu unosił się zapach kiełbasy i świeżości. Zrobiło się chłodno.
Kiedy przyjedziecie do miasta?
Pomyślimy. Jesień za rogiem, odpoczniemy, a potem zobaczymy. Trzeba jeszcze zebrać jabłka. Ten rok przyniósł wspaniałą żniwę. Wszystko nam się podoba, oprócz sąsiadki, ale nie jest to przeszkodą. Nauczyliśmy się, jak sobie radzić z nią.
Wszyscy roześmiali się serdecznie. Goście rozeszli się, a Brygida i Wacław zostali sami. Przed nimi była jesień, potem zima Spróbują. A jeśli nie wyjdzie, zawsze mogą wrócić do swojego mieszkania w Krakowie.
Sąsiadka odjechała. Okazało się, że z wnukami mają już czas do szkoły. Córka nie radzi sobie sama, więc babcia będzie pomagać. Wacław i Brygida westchnęli z ulgą. Niech Bóg da nam takich nieidealnych sąsiadów
Co myślicie o tej opowieści? Dajcie lajka.
