No i co ja ci mam być, staruszką? Mam dopiero pięćdziesiąt lat i jeszcze kłacik. Czyż naprawdę tak wyglądam? mruknęła Teresa, stawiając na stole talerz z zupą i koszyk pełen chlebów.
Babciu, połóż coś na stole. Już tak mnie kusi, że chcę jeść odezwał się z progu Michał, wyciągając połamane kapelusze, które już zdążyły przykurzyć się w kurzu.
Teresa przygnębiła się:
No i co? Mam dopiero pięćdziesiąt z ogonkiem. Czy ja naprawdę taka stara? powiedziała, wkładając do ręki miskę z rosółkiem i koszyk z chlebem.
Michał umył ręce i przechodząc obok, lekko podszarpał ją w okolicy dolnej części pleców.
A kim ty jesteś? Masz dwuletnią wnuczkę, więc już zasługujesz na tytuł babci. Ja zaś jestem dziadkiem i z tego się szczycę zaśmiał się, łyżką wciągając gorącą zupę.
Nie mów tak przed ludźmi, mów w domu odparła, przypominając mu wczorajszy incydent w sklepie, kiedy krzyknął: Babciu, tu stoją kalosze na ciebie! Wszyscy wpadli w śmiech, a za plecami rozbrzmiały chichoty.
Michał westchnął:
To nie o tobie chodzi, a o panie Michałowie, który w czwartek puścił… zapłacił ostatnie grosze za towar. Gdy krzyczał, myślałem, że padnie na kolana i zacznie podłogę zamiatać.
Tadek, złośliwie, dodał:
Kupiłeś mu więc inną rzecz?
Michał, taszcząc łyżkę, wzruszył ramionami:
A cóż, szkoda go było.
Teresa nie wytrzymała:
Dlatego twoje pieniądze tak szybko znikają. Rozrzutny!
Gdy Michał skończył jeść, a Teresa zaczęła sprzątać stół, niepewnie rzekła:
Michale, wiesz co się stało? Antoni przyjeżdża, a nie sam.
Michał od razu zmrużył oczy.
Po co mu tu być? Co sam tak krzyczył? Idźcie stąd, nikt mnie nie chce. Rzucił Natalię niemal przy urzędzie stanu cywilnego i odjechał. Otóż podobno przed ślubem spotkał się z jej przyjacielem. Bezbronna płakała, tłumacząc, że weszła tylko po kasetę. A ten firpir i nikt mu nie rozkazał. Jeszcze kogoś przyciągał. Znaleziono jakąś miejską figlarną, co mu pomagała. Dzwonił, pisał, robił, co chciał, ale nie pokazał mi tego na oczy wściekle wypowiedział Michał.
Teresa, z żalem spuszczając głowę, powiedziała:
Przepraszam, ale już wieczorem będą tutaj
Michał zamknął drzwi i na ostatni raz dodał:
No i sobie radźcie się sami.
Teresa spojrzała za nim i westchnęła. Znalazła kosę przy kamieniu. Przez tę Natalię wszystko się skończyło. Gdy Antoni ogłosił, że poślubi ją, w duszy zakryła się mgłą. Nie podobała mu się. Udawała skromną i uprzejmą, ale w niej drgała nieszczerość. Gdy Antoni odjechał w gniewie, nie długo płakała. Zaraz po ślubie wyskoczyła. Za tego samego przyjaciela. Wniosek: dym bez ognia nie istnieje. Czyżby coś tam było.
Teresa włożyła ciasto do piekarnika. Michał się rozluźnił, myśląc, dokąd się uda. A ona po osmiu latach mocno tęskniła za synem. Córka odwiedzała ją prawie co tydzień, nie mieszkała daleko. Antoni był starszy, a ona zmęczona jego duszą. Ciekawiło ją tylko, czy to trwa długo. Najważniejsze, aby nie pokłócić się znów z ojcem.
Antoni przyjechał, gdy Teresa już nie czekała. Tymczasem Michał cały wieczór ją pocieszał.
Patrz, szyby okna się roztrzaskają, będziesz musiała kupić nowe śmiał się.
Antoni, kochanie rzuciła mu się na piersi Teresa ze łzami.
Ktoś tu dorósł, jak ojciec od razu zauważyła małą dziewczynkę z plecakiem.
Ojej, a to kto u nas? Jak masz na imię? nachyliła się Teresa.
Dziewczynka wyciągnęła małą rączkę.
Jestem Katarzyna, a wy kto jesteście? zapytała, a Teresa, wyprostowawszy się, spojrzała na syna, by zrozumieć, kim jest dla niej.
Antoni położył torby przy drzwiach i usiadł na krześle.
Poznajcie się, mamo. To jest Katarzyna, córka mojej żony Olgi.
Teresa uśmiechnęła się i podbiegła do dziewczynki.
Nazywaj mnie babcia Tosia. Jesteś przecież moją wnuczką.
Katarzyna spojrzała na Antoniego.
Wujku Antoniu, to prawda? Ta ciocia to babcia?
On, zmęczony, skinął głową.
Tak.
Katarzyna grzecznie objęła Teresę.
Dzień dobry, babciu.
Wtedy z pokoju wyłonił się Michał.
Nie rozumiem, kim jest wujek Antoni, a kim wnuczka?
Syn wstał ze stołu i wyciągnął rękę.
Witaj, tato. I wybacz, że ostatnio się tak pokłóciliśmy. Byłem młody, życia jeszcze nie znałem.
Michał z uśmiechem zapytał:
A teraz już wiesz?
Antoni westchnął.
Do końca.
Ojciec mocno go przytulił.
Witaj więc w domu, synu w ich oczach pojawiły się łzy.
Teresa westchnęła z ulgą, a wszyscy pogodzili się.
Po późnej kolacji, gdy Katarzyna już spała, Antoni wszystko wyjaśnił.
Kiedy odjechałem, byłem wściekły. Nie znałem prawdy, a nie chciałem zdradzać Natalię. Tej nocy podszedłem do niej, chciałem powiedzieć dobranoc, głupiec. A ona w krzakach pocałowała się z Witem. Próbowałem go odwieść, ale Natalia nie pozwoliła. Zawołała, że go kocha. Posprzątałem i odszedłem.
Lecz to już przeszłość. Pojechałem do miasta, do przyjaciela Pawła, i harowałem, dopóki nie skończyły się pieniądze. Musiałem szukać pracy. Znalazłem ją jako ochroniarz w sklepie. W kasie pracowała Olga, chuda, mała. Pewnego razu klient zarzucił jej, że zwróciła złe reszty. Rozpłakała się i poszła do zaplecza, a ja właśnie przy herbacie. Powiedziałem:
Chcesz, żebym go pouczył?
Uśmiechnęła się.
Gdyby wszyscy tak robili, sklepu nie byłoby. Tacy trudny to ludzie.
Więc przyzwyczaj się, przestań płakać.
Ona odpowiedziała:
To nie to. Właścicielka mieszkania wyprowadza mnie z córką. Nie wiem, gdzie pójść.
Zapytałem:
Ile ma lat córka?
Olga wyciągnęła zdjęcie i z dumą powiedziała:
Trzy. Gdy jestem na zmianie, sąsiaduje z babcią Lizią. Ona chciałaby nas wziąć, ale jej syn zabiera ją z powrotem, sprzedaje mieszkanie. A pensja dopiero za tydzień.
Wróciła do kasy, spuszczając głowę.
Nie zakochałem się w niej od pierwszego spojrzenia ani od drugiego. Po prostu mnie jej żal dotknął. Widziałem, że oszukał ją jakiś łotr i zostawił. Nie zostawiła więc dziecka. Zlitowałem się. Po zmianie podszedłem i zaproponowałem, by przeszła na jakiś czas do mnie. Mieszkałem wtedy w akademiku. Na początku odmawiała, chyba się bała. W końcu, bo nie mogła mieszkać na ulicy z dzieckiem, zgodziła się.
Tak zaczęliśmy żyć razem, jak sąsiedzi. Gotowała, prała. My zamieniliśmy się zmianami. Ja opiekowałem się Katarzyną. Dziecko nie sprawiało problemów. Pewnie wzięło po ojcu. Bo Olga nie była taka. Po pół roku staliśmy się prawdziwą rodziną.
Dwa lata temu Olga zachorowała. Walczyliśmy, jak mogliśmy, ale pół roku temu odeszła. Miesiąc przed tym przyjąłem Katarzynę do adopcji, żeby nie skończyła w domu dziecka. Ona wciąż nazywa mnie wujkiem.
Olga wyznała, że ma prawdziwego tatę, który ich porzucił. Pokłóciliśmy się mocno, tydzień nie rozmawialiśmy, aż ona pierwsza podeszła i wyjaśniła. Mieszkała od dziecka w rodzinie zastępczej, nie wiedziała o tym. Kiedy w osiemnastym roku wyprowadzono ją z państwowego mieszkania, przysięgła zawsze mówić prawdę.
Do was przybyłem po pomoc. Paweł znalazł mi dobrą pracę, płacą solidną. Katarzyna nie ma dokąd iść. Nie mogę jej zabrać ze sobą. Czy moglibyście się nią zająć, gdy będę za granicą? To szansa, by nie popełnić grzechu spojrzał na rodziców.
Michał i Teresa spojrzeli na siebie i jednocześnie odpowiedzieli:
Oczywiście, zostaw ją. Niech przynajmniej tydzień z nami spędzi, niech się przyzwyczai. Nie chcemy, by od razu wpadła w wir.
Tak postanowiono.
Katarzyna powoli wtopiła się w życie dziadka i babci. Karmiła kury, starała się pomagać Teresie. Bała się dziadka Miśka, dopóki nie przyniósł jej wielkiego pluszowego misia. Jak się cieszyła, przytulając tę olbrzymią maskotkę, powtarzała:
Dziadku Miśu, już i niedźwiedź Michał będzie.
Kiedy przyjeżdżała córka z wnuczką, nie potrzebowali już niania. Bawiła się z nią i wózkiem pchała.
A gdy po trzech miesiącach Antoni wrócił z zagranicy, zobaczyła go pierwsza i krzyknęła:
Dziadku, babciu, tata wrócił! Hurra! rzuciła się w jego objęcia.
Dorośli rozpłakali się. Katarzyna w końcu dostrzegła swoją prawdziwą rodzinę
Polubcie i podzielcie się swoimi przemyśleniami w komentarzach!
