Czyżby ta zła, przypominająca rozpędzonego zwierza kobieta jego matka? jej słowa: Jesteś moim błędem młodości rozbrzmiewały w jego uszach jak echo w pustym korytarzu.
O sobą Łukasz wiedział tylko to, że znaleziono go krzyczącym z głodu i strachu na progu domu małego dziecka. Matka chłopca, najwyraźniej nie pozbawiona resztek sumienia, otuliła niemowlę ciepłą kołdrą, przywinęła na nie kozią puchową chustę i położyła płaczące maleństwo w kartonowej skrzynce. Nie chciała, by Łukasz zmarzł.
Nie było żadnej karteczki z imieniem, datą urodzenia, ani informacją, skąd pochodzi. Jedynym śladem w małej ręce dziecka był duży srebrny wisiorek w kształcie litery A pozostałość po matce. Nie był to zwykły sklepowy podróbek, lecz autorska praca jubilerska, oznaczona pieczęcią mistrza.
Śledczy, wykorzystując ten trop, próbowali wyśledzić nieodpowiedzialną matkęskowronkę i postawić ją przed wymiarem sprawiedliwości, lecz sprawa utknęła w martwym punkcie. Jubiler, który wykonał wisiorek, odszedł już w podeszłym wieku, a w jego księgach nie odnaleziono wzmianki o tym dziele.
Tak więc w domu dziecka wpisano nowy rekord: Aleksy Nieznany. I tak w państwie pojawiło się kolejne dziecko z urzędu.
Całe dzieciństwo chłopiec musiał spędzić w przytułku, żyjąc z pełnym świadczeniem socjalnym. Brakowało mu rodzicielskiej miłości i jednego wielkiego marzenia odnaleźć kiedyś matkę i ojca.
Musiało się stać coś strasznego, że matka tak mnie zostawiła. Ona na pewno się znajdzie i zabierze mnie stąd rozmyślał, jak wszyscy jego koledzy z sierocińca.
Gdy opuszczał placówkę, wchodząc w wielkie życie, opiekunka powiesiła mu na szyi wisiorek i opowiedziała historię.
Czy więc mama chciała, żebym ją kiedyś odnalazł?! zapytał chłopak.
Może tak, a może po prostu przypadkowo zerwałeś wisiorek z jej szyi. Małe dzieci lubią łapać. I wisiorek był wciśnięty w twoją pięść, bez łańcuszka! spekulowała opiekunka.
Łukasz otrzymał od państwa małe, lecz własne mieszkanie, wstąpił do technikum, ukończył studia i podjął pracę w warsztacie samochodowym.
***
Z Anią spotkał się zupełnie przypadkowo: dosłownie uderzyli się czołami na ulicy. Najpierw ich dłonie spotkały się przy rozrzuconych magazynach mody, które Ania trzymała przy sobie, a potem ich czoła zetknęły się, gdy Łukasz rzucił się, by przeprosić i podnieść porozrzucane rzeczy.
Uderzenie było tak silne, że w obu młodych ludziach rozbłysły łzy i iskrzyły się oczy. Stojąc pośród tłumu, ludzie omijali ich, a oni uśmiechali się przez łzy. W tym momencie Łukasz pojął, że zakochał się raz na zawsze.
Muszę jakoś spłacić swój winę! Zapraszam cię na kawę! zaproponował, gestykulując niezdarnie.
Ania, zaskoczona, zgodziła się bez wahania. Wydawała się mu słodka w swej niedorzecznej nieporadności, niemal jak bratnia dusza.
Wiesz, Łukaszu! Czuję, że znam cię całe życie! rzekła po pięciu minutach znajomości.
Nie uwierzysz! Ja czuję to samo!
Para zaczęła spotykać się, ich przywiązanie było tak silne, że nie mogli przejść ani minuty bez myślenia o sobie, dzwonili i pisać do siebie nieustannie. Czuli siebie nawzajem.
Gdyby Aleksy gdzieś skaleczył się lub uderzył w pracy, Ania natychmiast dzwoniła i pytała, czy nic mu nie stało.
Ty jesteś ja! A ja jestem ty! Czuję, że jesteśmy przeznaczeni! wyznał Łukasz Anii. Szkoda, że nie mogę przedstawić cię rodzicom jako narzeczoną! Nie mam nikogo.
Ale masz mnie! I jestem pewna, że spodoba ci się moim rodzicom.
***
Co to mój chłopak z domu dziecka? Zwariowałaś? Tam wszyscy są źli, niezdyscyplinowani! wykrzyknęła trzymając się za serce Lidia Wierzbicka, matka dziewczyny, i upadła w skórzane krzesło.
Mamo, ale Aleksy jest dobrym, wesołym chłopakiem! Nie można wszystkich zaklasyfikować pod jedną kategorią! Dlaczego tak mówisz? próbowała bronić ukochanego córka.
Dokładnie, córeczko! Zanim wydasz sąd o człowieku, najpierw go zobacz i porozmawiaj! Przynieś go, porozmawiamy, dowiemy się, czym oddycha twój Łukasz z domu dziecka. Dopiero wtedy zdecydujemy, czy mamy drżeć sercem! wtrącił się ojciec, Janusz Wierzbicki, oficer ds. kadr.
Wanko! Nie rozumiesz! Nie wychowujemy córki, by wyszła za mężczyznę bez rodu, bez rodziny! A może jego rodzice są niemoralni? wykrzyknęła kobieta, krzycząc.
No to się dowiemy, kiedy go zobaczymy! zmrużył oczy Janusz.
Lidia nie sprzeciwiła się już mężowi, milcząco i smutno udała się do swojego pokoju, trzaskając drzwi.
Janusz mrugnął figlarnie w stronę Ani:
Nic się nie martw, córko, damy radę!
Dziękuję, tato! Ania pocałowała ojca w policzek i dodała: Zapraszam Łukasza w sobotę do nas?
Oczywiście! Muszę wiedzieć, w kogo tak zakochana jest moja jedyna córka.
***
W wyznaczony dzień Aleksy, schludny i podniosły, z dwoma bukietami w rękach (dla Ani i przyszłej teściowej), z tortem, stanął na progu mieszkania ukochanej.
Radosna, promienna Ania poprowadziła go do kuchni.
Mamo, tato, poznajcie, to jest mój Łukasz!
Ojciec uścisnął mu dłoń, uśmiechnięta Lidia przyjęła kwiaty, a potem nagle blado zbladła, jakby straciła głos na chwilę.
Po chwili, odzyskawszy przytomność, wezwała wszystkich do stołu.
Przepraszam, chyba trochę się zawahałam. wytłumaczyła opóźnienie.
Podczas obiadu zapytała:
Aleksju, ten wisiorek jest ciekawy. Widzę, że to nie masowa produkcja.
To jedyna pamiątka po mamie. Kiedy znaleźli mnie przy progu domu dziecka, trzymałem go w pięści.
Lidia nie wypowiedziała już ani słowa do końca wieczoru. Nie jadła, tylko przetaczała zielony groszek po talerzu.
Janusz zdawał się polubić przyszłego zięcia. Mieli wiele wspólnych tematów: piłka nożna, narciarstwo, wędkarstwo.
Świetny chłopak! rzekł, gdy Aleksy odszedł.
Świetny? wykrzyknęła nagle Lidia, pełna nienawiści. Bez pochodzenia, bez wychowania, nie potrafi rozmawiać, bezczelny
Lidio, co ty robisz? Zwariowałaś? Co ci zrobił? zapytał zaskoczony Janusz.
Lidia była nieugięta. Odwróciła się do córki i kazała:
Musisz zerwać z nim natychmiast!
Nie chciała nic wyjaśniać i ponownie zamknęła się w swoim pokoju.
***
Co robić! Co robić! w jej głowie huczały panikujące myśli. Jak to możliwe, że dwie dusze spotkały się pod tak rozległym niebem, na tej wielkiej ziemi? podniosła łzy, spoglądając na starą fotografię ukrytą między szklanymi drzwiczkami biblioteczki.
Na czarnobiałym zdjęciu patrzyła na nią młoda, pewna siebie dziewczyna. Na jej szyi wisiał identyczny wisiorek, który właśnie widziała u Aleksiego.
Więc nie zgubiłam go wtedy! Ten mały podpalacz musiał go wyciągnąć! pomyślała.
Złapała zdjęcie, schowała do kieszeni:
Nie mogę, żeby Jan i Ania go teraz zobaczyły! Muszę coś wymyślić!
Lidia nie spała całą noc. Jedynym rozsądnym planem było poprosić Aleksiego, by wyjechał z miasta na zawsze.
Córko, wybacz mi, coś wczoraj źle zrobiłam! Chciałabym jeszcze przeprosić Aleksiego! Daj mi jego numer telefonu.
Ania, nic nie podejrzewając, z radością podała matce numer ukochanego i wyszła z domu w dobrym nastroju.
Lidia zostając sama, od razu wybrała numer Aleksiego.
Aleksju, cześć! Czy mógłbyś dziś wpaść do nas? Za godzinę?
Oczywiście! Na pewno przyjdę.
Po godzinie stał jak drzazga na progu mieszkania ukochanej. Lidia, otwierając drzwi, wyglądała na chorą i zapłakaną.
Musimy porozmawiać! krótko rzekła i wciągnęła go do pokoju.
Aleksju, musisz się rozstać z Anią. To mój sekret. Przysięgnij teraz, że ani ja, ani mój mąż nie dowiedzą się o tym.
Dobrze, przysięgam! odpowiedział oszołomiony Łukasz, siadając na brzegu kanapy. Jego nogi drżały od złego przeczucia.
Aleksju, Ania to twoja siostra! stanowczo wykrzyknęła Lidia, wyciągając przed niego zdjęcie, na którym jej szyja ozdobiona była tym samym wisiorkiem.
Mamo? zapytał zszokowany Aleksy, jego oczy wypełniały się łzami. A ojciec?
Lidia kiwnęła głową zaprzeczająco:
Nie, Janusz nie jest twoim ojcem. Byłam z Władkiem, gdy on wstąpił do szkoły wojskowej. Byłam młoda, głupia. Potem, kiedy dowiedziałam się, że spodziewam się dziecka, on mnie zostawił Nie powiedziałam mu nic. Brzuch rosł, wyjechałam do innego miasta, do babci. Powiedziałam jej, że dziecko umarło przy porodzie, a potem podsunęłam cię do domu dziecka. Potem wróciłam, wszystko się ułożyło, po kilku miesiącach Jan wrócił i pobraliśmy się.
A ja? Co ze mną, mamo? Aleksy nie mógł powstrzymać płaczu.
Ty jesteś po prostu moim błędem młodości. Nie masz prawa niszczyć tego, co ciężko budowałam! Przyszedłeś na ten świat nieproszone, a teraz jesteś tutaj, kiedy nikt na ciebie nie czekał i nie wołał! Odpędź się! Schowaj się! Daj spokój mojej rodzinie!
Aleksy stał, nie mogąc wypowiedzieć ani słowa.
Czy to naprawdę ona, zła, przypominająca rozpędzonego zwierza matka? jej słowa wciąż brzmiały w jego uszach.
Z ciężkim westchnieniem Aleksy wstał z kanapy:
Do widzenia, Lidio! Nie zdradzę nikomu tej tajemnicy.
A ja wszystko powiem tacie! rozległ się głos.
W drzwiach, opierając się o framugę, stała Ania, ręce splecione na piersi, patrząc na matkę z wściekłością i nienawiścią.
Zawsze uważałam cię za dobrą osobę, a ty, mamo, jesteś skandalem! Prawdziwym skandalem!
Przepraszam, siostro! wyszeptał Łukasz, spuszczając wzrok, by ukryć łzy.
Uciekł, gdzie spojrzy oczy. Chciał eksplodować jak pękająca bańka, rozpaść się na drobinki i zniknąć z życia na zawsze.
Kilka dni później Aleksy poszedł do komendanta i zgłosił się do służby w gorącym punkcie.
Pożegnali go Janusz i Ania. Janusz mocno, męskim chwytem objął go za ramiona.
Trzymaj się, synu! Wiedz, że my i Ania jesteśmy twoją rodziną. Czekamy na ciebie, więc wracaj!
Ania przytuliła brata i szepnęła mu w ucho:
Wracaj, bracie, kochamy cię.
W sercu Aleksiego zrobiło się cieplej. Nie miał matki, ale nie był już sam na świecie. Teraz miał ojca i siostrę. Szkoda tylko, że kochał Anię bardziej niż własną siostrę.
Lidia została zupełnie samotna. Janusz rozstał się z nią, mówiąc, że nie spodziewał się tak strasznego czynu. Odtąd ona wciąż obwiniała Aleksiego, wiecznie pojawiającego się w niewłaściwym momencie.
