Wolność szczęścia
Darek, poczekaj! No, zatrzymaj się…
Darek zwolnił lekko i obejrzał się.
Za nim szła szybkim krokiem ścieżką do dwupiętrowego, ceglanego domku Lena szesnastoletnia dziewczyna w wysokich kozakach, spódniczce, białym krótkim futerku i zawiązanej na głowie chustce. Spod kłującej wełnianej chustki uciekały ciemno-kasztanowe loczki. Ten kolor świetnie pasował do lenkowych oczu, zielonkawo-piwnych, błyszczących, jakby zaraz miała się rozpłakać to sprawiało, że Lena wydawała się krucha, bezbronna, chciało się ją chronić.
Dziewczyna co chwila się ślizgała, podskakiwała, ale nie przestawała iść.
Lenuś, nie biegnij! Ślisko! zawołał surowo Darek. W ogóle nie biegnij… Chociaż… Ładnie wyglądasz, kiedy biegniesz. Policzki ci się czerwienią! Dawno tak nie wyglądałaś. Zdrowiejesz!
Lena uśmiechnęła się, podeszła bliżej, Darek podał jej rękę, ona mocno się jej uchwyciła, puściła oczko.
Czego chciałaś? spytał rozglądając się chłopak, pochylił się i szybko pocałował ją w policzek. Przecież twoja mama zabroniła nam się spotykać, groziła mi paskiem…
Lena posmutniała, opuściła wzrok, manipulując paskiem od tornistra. Zaraz jednak znowu się rozpromieniła.
Darek, oni z tatą tylko straszą! Nic ci nie zrobią! Pójdziesz dziś ze mną do kina, co? szepnęła. Już nam bilety kupiłam. Tu są!
Zdjęła rękawiczkę i pokazała dwie papierowe wejściówki.
Darek potrzymał jej gorącą dłoń w swoich dużych rękach, pogłaskał drobne, smukłe palce pianistyczne.
Kino Hmm Nie wiem… Mam w sumie robotę burknął, jakby się obudził. Lena wyrwała rękę, znów wsunęła ją w rękawiczkę. Ale skoro zapraszasz, to przyjdę skinął i zapytał z przekąsem:
O czym ten film? Znowu miłość?
Nie, wojenny pokręciła głową Lena. Bartek był, mówił, że fajny! Ale samej mi strasznie. Koleżanki nie chcą iść.
Bartek? On to zawsze nagada… Idź z nim, on się na wszystko zgodzi! wypiął dumnie pierś Darek. Skoro go słuchasz
Bartek Sawicki był z ich klasy, prymus, głodny wiedzy. Zamiast głupot i piłki nauka i olimpiady. Lubił Lenę, co Darka drażniło, ale rywala z niego nie było. L ena ciągnęło do darczych, żywych chłopaków takich jak Darek.
Ale pech, że Darek do domu Lenki nie miał już wstępu, a Bartek wręcz przeciwnie. Mama Lenki, pani Danuta, zawsze uśmiechnięta, gościła Bartka z herbatką
Ja nikogo nie słucham! obraziła się Lena. Skoro ciebie zapraszam, to żaden inny mi niepotrzebny. Idziesz czy nie?
Poczerwieniała, zmrużyła oczy.
Darkowi zrobiło się bardzo miło. Skinął głową.
No dobra. Idziemy. Strasznie jej… mruknął. Ale mnie?! Jasne, wystraszcie waszego Darka, a ja znów o północy będę się bał. Babcia Marysia się przestraszy!
Przymrużył oko. Lena wybuchnęła śmiechem i pomachała ręką:
Przestań! Ty się niczego nie boisz! Okej, czekam pod kinem o 18:50. A teraz muszę lecieć. Mama kazała mi szatkować kapustę, cała kuchnia w miskach. Nogami przebieram.
Ostrożnie zawróciła i pomaszerowała do domu.
Mieszkali dwie posesje od siebie. Lena z Darkiem wychowywali się razem ganili wróble po krzakach, wspinali na czereśnię wbrew zakazom, objadali się jej czarnymi, cierpkimi owocami i pluli pestkami na odległość, na zmianę. Razem szli do szkoły, choć Darek był dwa lata starszy. Dziewczyny jej zazdrościły wysokiego, ładnego, opiekuńczego Darka. Ale Lena nie rozumiała, co w tym wyjątkowego Darek był w jej życiu od zawsze, więc oczywiste, że się nią opiekował.
Dwa lata wcześniej, podczas jazdy na nartach, Lena nagle źle się poczuła. Rozchwiała się, pole widzenia zalśniło czarnymi punktami. Upadła, złamała nogę. Leżąc w śniegu, od bólu aż miała łzy w oczach, jej serce waliło jak młotami. Lena od dziecka bała się bólu usunięcie drzazgi było dla mamy męką. A tu cała noga…
Zaraz przy niej był Darek. Zresztą tak było zawsze gdy tylko Lena zapłakała, cały rejon słyszał. W dzieciństwie płakała głośno, rzewnie, a Darek zawsze przybiegał.
Dźwigając Lenę do domu, zauważył, że stopa puchnie w bucie, musieli go rozcinać. Lena mocno wbijała mu paznokcie w ramię. Darek zniósł to bez słowa.
Zawieźli ją do szpitala noga to banał, lekarz powiedział, ale serce chore zapisał ciąg nazw łacińskich. Lena leżała dłużej w szpitalu, w końcu wróciła do domu. Mróz już odpuszczał, a ona dopiero odzyskiwała siły.
Noga długo zrastała, swędziało pod gipsem. Lena się denerwowała, płakała, kłóciła się z mamą, ale wszystko się zmieniało, kiedy przychodził Darek. Wymyślał zabawy: raz mapę świata rozkładał na łóżku i wozili papierowy stateczek; raz przyciągał konstruktor, razem budowali; raz gazetkę ścienną rysowali…
Kiedy zdejmą ci ten gips, Lena, pojedziemy gdzieś razem. A gdzie byś chciała?
Lena wzruszała ramionami.
Na podwórko. Ale mama nie puszcza. Muszę podobno oszczędzać serce. Już chyba chodzić oduczyłam się
E tam! machnął ręką Darek. Trzeba ćwiczyć! Widzisz, mój dziadek Zbyszek wrócił z wojny inwalidą, ledwo chodził, a potem do nich przyjechał profesor kazał ćwiczyć, wyginać stawy… I dziadek wyzdrowiał! Nauka nie stoi w miejscu! Dla ciebie też się coś znajdzie, zobaczysz! Tylko nie marudź. Ruch, ślimaku! Ru-chu!
Droczył się, udając, że zabiera jej lalkę, Lena podpierając się kulami goniła go i krzyczała, żeby oddał.
Lenuś, jakie zabawki w twoim wieku! śmiał się Darek. Siedzisz i marudzisz jak pani Gosia z piekarni! Jak tylko tam wejdę, od razu opowiada o wszystkich chorobach… Głowa do góry, Lenuś! Jeszcze będziemy tańczyć!
Lena! Połóż się natychmiast! Darek, co ty wyprawiasz?! Przecież wiesz, że ona nie może się denerwować! Wyjdź stąd! wpadała pani Danuta, stanowcza mama. Lena nie może się przemęczać! Jeszcze dziś przyjdzie Bartek, pomoże z lekcjami! A wszystko przez…
Bartek? Ten kujonek? No, okej… Może posiedzę, posłucham? odciął się Darek, ale dostał od Lenki pięścią w ramię.
Po wyjściu z pokoju pani Danuta chwyciła go za kurtkę i szepnęła:
Wiesz co? Daj sobie spokój z tymi radami! Lena jest ciężko chora, nawet dzieci mieć nie może lekarze zabronili. Ja chcę żywą córkę! A ty nie waż się o tym powiedzieć jej! Marzy o rodzinie, o dzieciach. Teraz…
popłakała się i odpędziła Darka.
Dopiero w domu dotarło do niego, o czym mówiła. Lena niepełnosprawna… Prawdziwa inwalidka…
Umrze… a jeśli dzisiaj?!
Babcia Marysia wyjrzała na ganek, gdy wnuk oblał się kubłem lodowatej wody.
Darek! Zwariowałeś? Zaziębisz się! zawołała, biegnąc po ręcznik.
Chłopak otrząsnął się i w duszy obiecał: Ona przeżyje! I szczęśliwie! Ja ci to obiecuję!.
Darek, co tak tupiesz?! Nie daje spać! Idź już do siebie, wnuczku… wymamrotała babcia, ziewając.
Już idę, babciu, tylko się napiję. Śpij dobrze!
Mieszkał tylko z babcią, los rodziców był niejasny, a ona niechętnie mówiła, że mama zostawiła Darka, a ojca nikt nie zna…
Lenę co jakiś czas wożono do lekarzy, mama niosła im smakołyki z własnego ogrodu, żeby tylko powiedzieli, że można ją uzdrowić. Ale cud nie nadchodził.
Teraz nie potrafimy tego leczyć rozkładał ręce profesor. Może kiedyś, ale na razie tylko spokój. Proszę nie popadać w histerię, tysiące ludzi tak żyje!
Oczywiście Spokój kiwała głową pani Danuta. Bartek, przyjaciel Lenki, pilnuje, żeby nie przemęczała się. Przyzwyczaił ją do czytania, dba, żeby dużo spacerowała.
Mamo! zaczerwieniła się Lena, wstydząc się gadatliwej mamy.
Co mamo?! roześmiał się lekarz. Dobrze wybrała pani kolegę! Cenić go trzeba! To i przyszły mąż, i opiekun No, do widzenia!
Tak żyła Lena bała się zrobić krok więcej, a mam trzymała nad nią pieczę, żeby się nie przeziębiła, nie zmęczyła
W kinie było duszno, pachniało tytoniem. Lena kurczowo trzymała Darka za rękę, potem płakała w ramię.
Lena, spokojnie, wszystko się dobrze skończy! szeptał Darek, gładząc ją po głowie.
Ale wokół uciszano ich szeptami.
Darku, źle mi, wyjdźmy poprosiła cicho.
Dobrze, idziemy.
Czarna sylwetki na chwilę zasłoniły ekran. Drzwi na sekundę zalało światło z holu, potem znów zapadła ciemność.
Darek posadził ją na ławce, pobiegł po wodę. Bileterka spojrzała potępiająco.
Taka młodziutka… Jesteście po ślubie? Cóż to się porobiło…
Widocznie myślała, że Lena w ciąży.
Nie, jeszcze nie po ślubie. Ale zaraz to się zmieni! zawołał Darek, pojawiając się obok.
Co? Lena spojrzała zdziwiona, zakręciło jej się w głowie. Żartujesz?
Odwróciła go do siebie.
Nie żartuję z takich rzeczy odpowiedział poważnie. Chciałem to powiedzieć później, ale… Lena, idę do wojska. Po powrocie się pobierzemy. Obiecałem ci pokazać świat? No, może nie cały, ale pingwiny na pewno. Obiecałem?
Pokiwała głową.
To spełnię! I nie obchodzi mnie, co inni mówią! Po prostu trzeba chcieć cię wyleczyć. Ja chcę. Znajdziemy lekarzy, najlepszych. Ty urodzisz nam dziecko! mówił z pasją. Chciał ją pocałować, lecz spojrzenie bileterki go powstrzymało. Przy niej wszystko wydało się niezręczne.
Dopiłaś wodę? Idziemy na powietrze! powiedział, pociągając ją delikatnie, ale Lena się wyślizgnęła.
Nie mogę mieć dzieci? zapytała patrząc mu w oczy.
Darek zawahał się. Mama kazała nie mówić…
Teraz nie myśl o tym. Zobaczymy. Musisz po prostu uważać na siebie. Chodź, przejdziemy się!
Lena milczała pozwoliła ubrać się w płaszcz, wyszli. Ale Lena czuła się wybrakowana, niedokobieta Jak stworzyć rodzinę?
Darek wpadł na pomysł, by ją rozweselić zabrał ją do Kostka Borowicza na przejażdżkę motorem. Nałożyli jej kask, usadowili z przodu, Darek objął w pasie.
Motocykl jechał powoli, koła równo bujały. Lena czuła otaczające ją mocne ręce, ciepło od ciała Darka. Zostawiła w tyle wszystkie smutne myśli
Nocą wezwali lekarza. Zastrzyk.
Czemu państwo nie oszczędzacie dziecka?! Przed egzaminami cała znerwicowana!
Lena tłumaczyła, że to tylko film, że przejdzie
Z Darkiem byłaś? zapytała surowo mama.
Tak. Darek jest najlepszy! Zawsze mówi prawdę, wszystko! Nawet o tym, że dzieci… mi nie wolno
Lena znowu płakała.
To ja mu kości połamie! ścisnął pięści ojciec, pan Stanisław.
Nie waż się! zrugała go Lena. Darek jest najlepszy! Nie dorasta twemu Bartkowi!
Spać! zapalił światło Stanisław, zaciągnął żonę do sypialni. Darkowi powołanie przyszło. Niedługo spokój będzie!
Pani Danuta przestała wpuszczać Darka do domu, za wszystko go obwiniała.
I tak będę z nią! zadeklarował Darek przed wyjazdem do wojska. Wyleczę ją! Dlaczego ją zamykacie?! Dać jej żyć jak innym! Próbował się dostać do Lenki, nawet groził, że wejdzie przez okno.
Na ganek wyszedł pan Stanisław z dubeltówką.
Będziecie strzelać, panie Stanisławie? Proszę bardzo! Nikomu nie jestem potrzebny poza babcią Marysią. Może lepiej umrę! Lenie powiecie, że wyjechałem, oszczędzicie nerwów.
Podszedł, wyprostował się pod lufą. Danuta zalała się łzami.
Stanisław długo patrzył, potem opuścił broń.
Głupi jesteś, Darek. Może w wojsku zmądrzejesz. Idź.
Oni z żoną bez słów uznali, że wszelakie nieszczęścia zaczęły się przez Darka. Niech znika
Daj spokój, Danusia. Może mu się tam spodoba, zostanie. Lenka zapomni rzucił Stanisław. Idź, sprawdź, czy nie słyszała?
Nie widziała, że Lenka, boso, patrzyła przez okno za znikającą sylwetką Darka.
Obróć się… błagała w myślach.
I on się obrócił, niby poprawiając czapkę, ale naprawdę pożegnał się na moment, ledwie zauważalnie. Ona to zrozumiała.
Darek wrócił dopiero po czterech latach. Lena nie wiedziała; wysłano go do Afganistanu, zaginął bez wieści. Babcia Marysia umarła, nie doczekawszy wnuka. Leny nie pozwolono na pogrzeb.
Wszystkie listy, które wysyłała, gdzieś ginęły.
Nie odpowiada? pytała współczująca listonoszka, pani Anna. Znaczy, ma inne sprawy. A może nie chce O, idzie Bartek! Co za przystojniak Lena, szuka cię! Idź!
Wrócił jesienią. Ciemny, zimny dom powitał go ciszą i zapachem spleśniałych szmat. Dach przeciekał, tynk odpadał, w kącie leżał szal babci Marysi, na szafce stare obrazki świętych.
Darek usiadł przy stole, zamknął oczy. Wszystko znajome, ale inne. Może to on się zmienił
Po nieprzespanej nocy poszedł pod dom Lenki. Na podwórzu wieszała pranie pani Danuta.
Pani Danusiu! zawołał, rzucając papierosa. Nadal pani energiczna.
Wydawało mu się, że minęła cała wieczność od czasu wyjazdu.
Kto tam? panna Danuta zmrużyła oczy.
To ja, Darek. Wejdę?
Nie czekając, otworzył furtkę. Gapił się na lenkowe okno. Zasłony szczelnie zaciągnięte, kwiatów nie było.
Wyjechała, Darek. A ty co… Żywy wróciłeś? rzuciła nie wiadomo, czy rozżalona, czy obojętna Danuta. Wyjechała do Poznania. Bartek dostał się na tamtejszą politechnikę, więc pojechali razem.
A co Bartek do tego?
Bo są małżeństwem. Lena nie chciała tu zostać. Powiedziano, że zginąłeś. Bartek ma tam rodzinę, pomoże. Przysłała list, że się urządzają, Lena też studiuje. Dzięki Bartkowi siedziała nad książkami, gdy… No wiesz. Po śmierci twojej babci Lena zupełnie zwiędła, lekarz przyjeżdżał. Ale Bartek jej pomógł. Wiesz co, Darek… pogładziła go po ramieniu. Proszę cię, nie szukaj ich. Daj im szansę.
Spojrzała błagalnie.
Lena nigdy go nie kochała! prychnął Darek.
Dawniej nie… A kiedy zniknąłeś, zmieniła zdanie. Z nim jest spokojnie. Opiekuje się nią. Nie wracaj do jej życia.
Darek nie odpowiedział, odwrócił się i odszedł. Pani Danusia westchnęła i znikła w domu.
Darek, po krótkim pobycie w pustej chacie, spakował plecak, zabarykadował okna. Potem poszedł na cmentarz. Długo stał nad grobem babci, posłuchał śpiewu kosa w krzakach, zdjął krzyżyk z szyi i położył na grobie.
Wybacz mi, babciu Marysiu…
I wyjechał.
Darek zrobił się twardy, nieznoszący sprzeciwu; szedł naprzód, porywał innych za sobą, nagradzał. Kręcił interesy, nie zawsze uczciwe, miał pieniądze, nie zawsze czyste. I szukał.
Lenę mógł znaleźć w pięć minut Poznań, politechnika, Bartosz to nie była tajemnica. Ale on szukał możliwości.
Po latach pracy (najpierw części samochodowe, potem antyki, sklep spożywczy, surowce), Darek trafił na producentów sprzętu medycznego, przez nich do najlepszych lekarzy świata.
Skąd u ciebie takie zainteresowanie kardiologią? pytał dr Romanek z Warszawskiego Instytutu Kardiologii. Mamy najlepszych specjalistów. Co się stało?
Chcę pomóc bliskiej osobie. By mogła żyć Ona poprawił się od szesnastego roku życia ma chore serce. Nie wiem, co dokładnie.
Potrzebuję pełnej dokumentacji, a nie domysłów. Diagnoza musi być bieżąca uprzedził Romanek.
Darek pokiwał głową i wyszedł z gabinetu.
W domu budziła się Irenka przewiązała się szczelniej szlafrokiem, zimno było, bo Darek stale wietrzył.
Gdzie znowu idziesz? spytała o piątej rano.
Nie chciałem cię budzić. Mam sprawy na dwa-trzy dni. Nie nudź się tu. Nikogo nie wpuszczaj. Przytulił ją szybko i pocałował. Tylko mi tęsknij!
Irenka podniosła ręce w geście poddania i posłała mu buziaka.
Rozkaz, panie prezesie! Ale zjedz śniadanie!
Nie mam czasu. Przepraszam.
Zmrużyła oczy, słysząc jego kroki na schodach.
Wiedziała dobrze, że nie kocha jej. I nie ukrywał tego. Ale razem było im dobrze. Ona miała u boku stabilnego, hojnego mężczyznę, on bezpieczną przystań. Co jeszcze w tym pokręconym świecie potrzeba?
Panie Dariuszu, bardzo doceniamy pana ofertę, sprzęt zawsze nam się przyda, ale karta pacjenta to zupełnie inna sprawa! w restauracji siedział naprzeciwko niego mały, nerwowy mężczyzna o sinych paznokciach. To kontrola, tak? Skąd pan jest? Proszę wybaczyć, ale nie, nie zdradzę! Pani Lena… Lena Nowak Nie przypominam sobie. Ale w sprawie dostaw, to do dyrekcji…
Darek wiedział, że to tylko gra o cenę. Uśmiechnął się, wrzucił kopertę do teczki rozmówcy.
Spokojnie, panie Jerzy. Nikomu nie powiem. Za ile? Naprawdę mi nie żal. Rozumie pan, Lena to moja dawna przyjaciółka, zamknięta w domu przez męża, faszerowana tabletkami, nie wolno jej nigdzie. On korzysta z jej choroby: wywalczył mieszkanie, samochód. Ona jeździ autobusem, on autem. On jeździ na sanatoria z ich synem, ona zostaje w domu, bo pociąg jej zaszkodzi. Syn zdrowy, ale wychowany jak staruszek. On sam cały zdrowy, krzepki, kawy sobie nie żałuje. Wszystko przez Lenę. Proszę, daje mi pan dokumenty i kończymy temat. Sprzęt wyjdzie na czas. O nas nikt się nie dowie.
Pan jest niebezpieczny, panie Dariuszu! Wtrąca się pan w cudze życie. To przestępstwo!
Przestępstwem jest wykorzystywać żonę dla własnych korzyści! warknął Darek. Proszę tylko dokumenty na chwilę, potem dam spokój. Zapłacę. Umawiamy się jak biznesmeni!
Poszli na zewnątrz, tam Jerzy wręczył mu papiery. Darek z uśmiechem oddał mu kopertę.
Dzięki. Wkrótce sprzęt do was dotrze.
…
Lena powoli szła uliczką. Nic nie czuła, po prostu szła. Jutro znów do przychodni, Bartek ustalił wizytę, musiała się zwolnić z pracy. Wieczorem zebranie w szkole u syna Bartek nie mógł przyjść. W przyszłym tygodniu odwiedziny teściów trzeba przygotować pokój. Dużo roboty. Ale teraz mogła po prostu iść i oddychać. To dobre, to potrzebne.
Przejechał motocykl, na nim nastolatka w objęciach chłopaka. Uśmiechnęła się, przypomniała sobie motocyklowe szaleństwa z Darkiem…
Lena! usłyszała nagle. Lena, cześć!
Obróciła się Darek…
Musimy pogadać. To ważne i bardzo pilne! pociągnął ją na bok do ławki. Usiądźmy.
Darek Dareczku Darek! szeptała i głaskała go po ramionach, po twarzy. A babci Marysi brakowało wiary…
Lena rozpłakała się. Darek ją objął mocno, ale łagodnie. Był niezawodny. Zawsze był przy niej już to wiedziała.
Gdzie najlepiej porozmawiać? Może w kawiarni? spytał.
Chodź do nas. Bartek i Wojtuś już są, Wojtek to nasz syn… Poznasz go odpowiedziała.
Nie mogę u was. To dotyczy tylko ciebie.
To chodźmy do baru mlecznego…
Usiedli. Darek w końcu zaczął:
Lena, powinnaś ze mną wyjechać na leczenie za granicę. Wszystko załatwię. Może być potrzebna operacja, ale potem wrócisz do życia, do wolności. Bartek przestanie cię pilnować
On nie pilnuje. Po prostu się bardzo troszczy pokręciła głową.
Wiem, ale… Wszystko już opłacone, czekają na nas. Musisz tylko chcieć! Ratuję ci życie.
Poczekaj, Darek… Opowiedz, co u ciebie? Ożeniłeś się? Czym się zajmujesz? przerwała. Bardzo się zmieniłeś. Ale pasuje ci to
Jak? zapytał chrapliwie.
No, taki tajemniczy, poważny. Tylko nie jesteś przestępcą?
Różnie bywało… Ale teraz po prostu prowadzę interesy. Uczyłem się angielskiego, działam legalnie.
Dobrze. Wojtuś też się uczy. Bartek znalazł mu korepetytora. Byłeś w domu? Jak teraz wygląda?
Nie wiem. Nie o to chodzi. Lena, dla ciebie załatwiłem wszystko, proszę, zgódź się!
Darek się spieszył, jakby czuł, że zaraz ktoś im przerwie.
Lena? Wojtuś czeka na kolację, a ty gdzieś zniknęłaś? podszedł Bartek. Przyszedłem akurat… A to… Darek? Ciekawe…
Twarz Bartka stężała. Pociągnął żonę za rękę.
Zaczekaj, Bartek. Darek chciał coś zaproponować…
Lena widziała, że zaraz wybuchnie kłótnia. Zrobiło się jej blado.
Lena, musisz wrócić do domu. I weź tabletkę! Bartek spanikował, a Darek, kiwając głową, podreptał za nimi.
W domu było chłodno, pachniało zupą. Wojtuś, wychodząc z pokoju, ciekawie przyglądał się gościowi.
Dariusz wyciągnął rękę.
Chłopiec uścisnął ją.
Wojtek, jedz swoja kolację w pokoju. Z panem Darkiem porozmawiamy rzucił Bartek.
Lena zaniosła synowi kolację na tacy, pocałowała go, po czym zeszła do kuchni.
… To co tam kombinujesz? Czym się zajmujesz? Bartek przechadzał się po kuchni z miną gospodarza. Lena, nałóż mu kotlet czy coś. Jesteś żonaty?
Nie. Dla Lenki mam ofertę leczenia za granicą. Tam zrobią operację na sercu. Mało kto potrafi to jeszcze w kraju. Może jej dać normalne życie. Lena, dlaczego milczysz? oczy Darka rozbłysły.
Lena, idź Wojtkowi herbatkę zanieś.
Bartek poczekał aż żona wyjdzie.
A co ona może zrobić? Przychodzisz nie wiadomo skąd, wyciągasz ją za granicę, nie wiadomo za co, ryzykujesz jej życiem. A my z Wojtkiem? A jak umrze na operacji? Ty będziesz winny? Byłem przy niej, kiedy Wojtek się rodził, nosiłem jej pieluchy, gdy była sparaliżowana. Ona cała moja! Najlepiej wiem, co dla niej dobre. Wolę, żeby tu została.
Wymieniasz swoje zasługi? Proszę bardzo… Ale ona nie jest rzeczą. Należy się jej szansa na lepsze życie. Ty jeździsz jej autem? O, jak ci wstyd, Bartku! Jak Lena wróci do zdrowia, sama będzie prowadzić! Jeszcze zobaczysz stanie się inną osobą…
Ja nigdzie nie pojadę, Dareczku. Zostaję tutaj. Boję się, że umrę, a Wojtek zostanie sam. Jest dobrze, niczego mi nie brakuje.
Lena objęła Darka, położyła głowę na jego ramieniu.
Zaparzmy herbatę, chłopaki. Mam jeszcze ciastka! rozpromieniła się. A potem, Darek, wracasz do siebie, dobrze?
…
Nie chciał jeść ani pić. Wstał, złapał kurtkę i wyszedł, nie żegnając się. Szłam ulicą, potrącał ramieniem ludzi, nie rozumiał jak można odrzucić lepszą przyszłość? Sprzedał pół biznesu, załatwił wszystko… na nic.
Ty tylko chciałeś udowodnić Bartkowi, że jesteś od niego lepszy, że mimo wszystko Lena będzie twoja. Pomyliłeś się! przemknęło mu przez głowę.
W domu czekała Irenka. Nie spała.
Cześć powiedziała cicho, obejmując go w szlafroku. Zupę ugotowałam… Skosztujesz?
Podbiegła, objęła go mocno i przywarła do piersi.
Co się stało? zdziwił się Darek.
Bałam się, że nie wrócisz. Że zostaniesz z nią…
Irenka się popłakała, wtulając się jeszcze mocniej.
Malutka! Jak ja bym bez ciebie wytrzymał? Darkowi nagle zrobiło się lekko, jakby zrzucił tonowy ciężar z serca. Nikomu nic nie jest winien, ani innym, ani sobie. Może po prostu żyć dalej, kochać Irenę, wziąć z nią ślub, mieć z nią dzieci i niech tak będzie. A inni niech sami wybierają swoją ścieżkę.
Być szczęśliwym trzeba sobie pozwolić uświadomił sobie.
Irenka patrzyła, jak Darek z apetytem je zupę i uśmiechała się bo w ich domu właśnie narodziła się rodzinne szczęście.
Warto nauczyć się odpuszczać i pozwolić ludziom żyć, tak jak sami wybiorą. Wolność szczęścia to przyzwolenie na swoje własne życie i szacunek dla losu innych.
