Prawdziwa kobieta
Weronika, gdzie ty jesteś?! Przynieś ogórki! Ile mam na ciebie jeszcze czekać?!
Mąż wyraźnie traci już cierpliwość, skoro podnosi głos, ale Weronika jest zajęta. Starannie maluje lewe oko, co chwilę przestaje przesuwać szczoteczką nowego, okropnie drogiego tuszu po rzęsach, przyglądając się efekcie w lustrze. Prawe oko Weroniki, dzięki tuszowi, nowej kredce i cieniom, które jej przyjaciółka Grażyna określiła jako nadające się tylko na wielki bal w Warszawie, stało się co najmniej dwa razy większe niż zwykle, aż trochę straszy. Ale Weronika nie zamierza poprzestać na tym, co już osiągnęła.
Nie ma już czasu spojrzeć na ogórki, które moczą się w wannie.
A wszystko zaczęło się nie dalej niż tydzień temu, kiedy jej mąż, ten sam Artur, który właśnie czaruje w kuchni, zakręcając słoiki z ogórkami na zimę, oznajmił nagle swoją wolę:
Chcę, żebyś była prawdziwą kobietą!
I wręczył Weronice swoją kartę z oszczędnościami, zbieranymi przez rok.
Powiedzieć, że Weronika osłupiała to nic nie powiedzieć.
Pierwszą myślą było, oczywiście, zrobienie awantury. No bo jak?! Skoro Artur zdołał odłożyć trochę pieniędzy, ukrywając je przed domowym budżetem, to może i coś jeszcze kręci? Ciężko dojść, w czym dokładnie. Myśli pędzą jak szalone. A to przecież nie w porządku!
Zaraz jednak przyszła druga myśl. Weronika, nie zdążywszy otworzyć ust, opadła na stołek stojący w kuchni i kompletnie zapomniała o niedogotowanym barszczu, który kipi na kuchence.
Ale co to znaczy prawdziwą kobietą?!
To było…
Oj, jak bardzo to było! Miała ochotę wykrzyczeć wszystko, co jej leżało na sercu, a przy okazji rozbić nowiutki serwis, który teściowa, pani Barbara, podarowała jej zaledwie kilka dni wcześniej. Weronika marzyła o nim bardziej niż o czymkolwiek innym był bajecznie drogi i, póki co, niedostępny. A tu proszę teściowa wręczyła i powiedziała:
Oj, Weroniko! Dlaczego ty taka dobroduszna jesteś?! Ja dla ciebie wszystko zrobię, bylebyście tylko żyli szczęśliwie!
Powody takiego gestu pozostały dla Weroniki tajemnicą, bo teściowa żadnych wyjaśnień dawać nie chciała. Uściskała ją, potem syna, ucałowała wnuki i wróciła do siebie nigdy nie lubiła długo gościć, zawsze tłumacząc się, że dom wymaga opieki.
Weronika nie dyskutowała w weekendy zawoziła dzieci do babci, pilnowała, by dobrze się zachowywały, a przed każdą wizytą zastanawiała się, jak jeszcze uszczęśliwić tę, która przyjęła ją do rodziny bez wyrzutów.
A było za co Weronice wyrzucać. Nawet krewni w tej kwestii potrafili uprzykrzyć życie, więc czego się spodziewać po obcej kobiecie, którą przed ślubem widziała tylko raz? Wtedy Artur przywiózł Weronikę z synkiem, by poznała mamę. Weronika długo nie miała odwagi wysiąść z samochodu, to zerkając na śpiącego syna, to pytając Artura:
Może nie trzeba? Co ja jej powiem? Ona mnie przecież wyrzuci!
A niby czemu?! dziwił się Artur.
Bo jak urodziłam Olka, ciotka wygoniła mnie z domu. Powiedziała, że przynoszę wstyd rodzinie. Myślisz, że twoja mama mnie przyjmie z otwartymi ramionami? Z dzieckiem na ręku? Artur, ty naiwniaku!
Nie oceniaj za wcześnie. Może cię zaskoczy.
Weronika nie pragnęła niespodzianek. Ale przecież nie będzie wracać. Musiała więc wziąć śpiącego Olka na ręce i iść za Arturem.
Barbara, matka Artura, faktycznie zaskoczyła. Przywitała się z Weroniką chłodno, przyjrzała się przyszłej synowej, a potem wyciągnęła ręce:
Dasz się przekonać? Położę go w mojej sypialni. Zmęczony jest, biedaczek…
Weronika, nie wiedzieć czemu, przekazała jej syna. Olek nawet nie zaprotestował tylko mruknął coś i mocniej przytulił się do Barbary, która zaczęła coś mruczeć i uspokajać chłopca, aż ten znów zasnął.
Olek zaczął nazywać Barbarę babcią, kiedy tylko nauczył się tego słowa. Nie zaprotestowała, a tym zdobyła serce Weroniki raz na zawsze.
Syna urodziła Weronika wcześnie, tuż po skończeniu osiemnastu lat. O tym, kto był ojcem, wiedziała cała wieś wszyscy plotkowali, czy Mietek Boruta weźmie za żonę Weronikę Kowal, czy tylko ją odhaczy, jak inne dziewczyny przed nią. Mietek miał najgorszą z możliwych opinii, o czym Weronika doskonale wiedziała, więc omijała go szerokim łukiem.
Ale Mietek był przebiegły i potrafił oczarować słowem, a gdzie nie pomogło słowo, tam wymuszał swoje. Wszystkie dziewczyny milczały tylko Weronika nie przemilczała.
Wracając pewnego dnia z Lublina, gdzie odwiedzała ciotkę, wróciła późno i musiała iść przez pola. Autobus do miejscowości dalej już nie jechał.
Dla ciebie specjalnie robić kurs? Nigdzie nie jadę! powiedział kierowca. Przejdziesz się, nie pada dziś.
Weronika nie miała wyboru.
Mietek dogonił ją swoim starym polonezem.
Werka, sama wracasz? Podrzucę cię.
Nie trzeba, dziękuję… Weronika chciała go ominąć, ale było już za późno…
Wróciła do domu w podartej sukience, cała zapłakana. Nie wchodząc do domu, w którym spała chora mama, poszła do łazienki i przez pół nocy próbowała zmyć z siebie ślady Mietka. Płakała, zła na siebie i myśląc, jak uchronić mamę przed prawdą. Lekarz wyraźnie powiedział Weronice, że serce mamy jest słabe i nie wolno jej się denerwować.
Wszystko się może stać, jeśli się będzie przejmować, rozumiesz?
Rozumiała aż za dobrze. Mama była jedyną bliską osobą. Ciotka się nie liczyła, wtedy jeszcze o tym nie wiedziała. Pomagała z zakupami, mlekiem, jajkami, bo rodzina do czegoś zobowiązuje przynajmniej tak Weronika wierzyła.
Mama nigdy się nie dowiedziała, co przeżyła córka. Odeszła, gdy Weronika była w piątym miesiącu ciąży spokojnie, we śnie, zostawiając ją samą na świecie.
Ciotka od razu odcięła się od Weroniki i jej dziecka:
Sama narozrabiałaś, sama sobie radź! Dlaczego nie poszłaś od razu na policję? A teraz czego chcesz? Sama wybierałaś!
Weronika, ledwie stojąc na nogach, długo nie rozumiała treści tych słów. Kiedy w końcu dotarło do niej, że nie ma na kogo liczyć, poszła na komisariat.
Weroniko, czemu od razu nie powiedziałaś?! łapał się za głowę dzielnicowy. No to ja mu pokażę!
Mietka osądzono.
Okazało się, że dzieci miał po całej okolicy siedmioro! Mamy też mówiły niechętnie, ale z czasem zaczęły opowiadać.
Matka Mietka, jak zapadł wyrok, publicznie przeklęła Weronikę na środku ulicy, życząc jej, by dziecko urodziło się chore albo wcale. Ale ludzie z wioski stanęli za Weroniką murem tej samej nocy bramę Borutów smołą oblano, a w kilka miesięcy wymusili na nich sprzedaż domu i wyjazd.
Weronika urodziła zdrowego, silnego Olka, który, ku zaskoczeniu, nie przypominał zupełnie Mietka. Cały był z rodu Kowalów: nos i uszy po ojcu Weroniki, którego niemal nie pamiętała, a kręcone, czarne oczy miał po babci.
Sąsiedzi pomogli jedzeniem i rzeczami dla dziecka, ktoś nawet przyniósł kołyskę. Pieniądze po mamie Weronika wydawała rozważnie, wiedząc, że wychowanie dziecka to dopiero początek wyzwania.
Ledwo się uspokoiła, z miasta przyjechała ciotka z braćmi swojej mamy. I tak wyrzucili jej wprost:
Weroniko, musisz się wyprowadzić! Dom jest rodzinny, będziemy go dzielić. Za życia matki nie było tematu.
A teraz?
Teraz inaczej potrzebujemy pieniędzy.
Ale gdzie ja pójdę?
To już twój problem. Dostaniesz część matki. Reszta sprawa otwarta.
Weronika długo myślała. Za te pieniądze w wiosce nic sensownego kupić nie mogła. Zostawało miasto. Ale jak tam sobie poradzi sama? Tu przynajmniej miała sąsiadów.
Ciotka patrzyła na Olka jak na zło konieczne. Ale Weronika nie zamierzała pozwolić nikomu decydować za siebie.
Po rozmowie po domu rozniosły się plotki, ale i konkretna pomoc. Już następnego dnia przyszła do niej dzielnicowa.
W sąsiedniej wiosce jedna pani sprzedaje pół domu. Dobra osoba, znam ją. Owdowiała, dzieci wyjechały, sama nie daje rady. Chcesz, zawiozę cię w weekend, obejrzysz, pogadacie, zdecydujesz.
O, bardzo proszę! Weronika uśmiechnęła się przez łzy.
Jak Olek?
Rośnie!
Dzielnicowa zrobiła kózkę dla malucha i wyszła, a Weronika pogłaskała zdjęcie mamy.
Nie martw się, mamusiu! Damy radę!
Z Tatianą Piotrowską, właścicielką domu, Weronika od razu się dogadała.
Nie martw się mną, Werka. Jestem spokojna, tylko porządku pilnuję. Pomogę ci z dzieckiem, ale tylko jeżeli będziesz pracować. Jak chcesz wyjść na spacer nie licz na mnie!
A jest jakaś praca w wiosce? Bardzo by mi się przydała.
Jest. Moja koleżanka szuka ekspedientki do sklepu w wiosce są trzy sklepy, niedawno otworzyła jeszcze jeden. Pogadam z nią?
Poproszę.
I tak Weronika zaczęła w sklepie, gdzie poznała Artura. Przyszedł, by zrobić zakupy dla mamy. Weronika zapakowała mu wszystko, opowiadając o sobie, Olku, pani Tatianie, która stała się babcią chłopca Sama nie wiedziała, jak się otworzyła, bo gadułą nie była.
Artur nie przerywał, słuchał uważnie, a potem wrócił już z myślą, że te czarne oczy Weroniki i jej cichy głos nie dadzą mu spokoju.
Nie wrócił od razu. No bo jak wytłumaczyć, że jego własne życie to nie bajka? Że żona uciekła w nocy, zostawiając dwójkę małych dzieci na karku mamy, a najmłodszy miał wtedy ledwie trzy miesiące? Że jego synowie płaczą w nocy, nie wiedząc, czy tęsknią za matką, czy już jej zapomnieli?
Nie wiedział Artur, jak opowiedzieć to Weronice, więc kręcił się wokół sklepu, aż sama się tym zainteresowała. Zasięgnęła języka u Tatiany i przy kolejnym spotkaniu zadała wprost:
Ile lat ma twój starszy?
Trzy za kilka dni.
A młodszy?
Rok.
Jak mój Olek.
Werko
Poznaj mnie z dziećmi, a potem zobaczymy.
I tak się zeszli.
Ślub zrobili skromny, w gronie rodziny. Potem spędzili wakacje nad Bałtykiem z dzieciakami, a Weronika cieszyła się tą wycieczką jak nikt wcześniej nigdzie nie bywała.
Długo walczyła o swoje szczęście. Najpierw, gdy starszy synek zachorował i spędziła z nim prawie dwa miesiące w szpitalu, powierzając młodszych teściowej. Potem, kiedy ich biologiczna matka pojawiła się, by żądać dzieci. Wtedy Weronika pokazała, na co ją stać nie oddała ich, przeszła przez wszystkie procedury, nie bała się sądu i została matką chłopców także wedle prawa.
Matka chłopców znów zniknęła, nie czekając na finał sprawy, a Weronika odetchnęła, kiedy po rozprawie teściowa objęła ją i powiedziała:
Teraz mam spokój o moje wnuki.
Czas płynął, dzieci rosły, a Weronika była ciągle ta sama trochę wycofana, uśmiechnięta i cicha, ale każdy w wiosce wiedział to tylko pozory. Miauczy jak spokojna kotka na słońcu, ale kto by podniósł rękę na jej rodzinę, od razu przeistoczy się w lwicę.
A tu nagle ona to nie kobieta?!
Przez całą noc, odkąd Artur wręczył jej kartę, Weronika nie mogła spać, co chwila zerkała w lustro, obracała się raz w jedną, raz w drugą stronę. Nie chciała pytać męża, obraziła się. Następnego ranka wyprawiła dzieci do przedszkola i szkoły i poszła do Grażyny.
Graża, co robić?!
Grażyna była podobna do Weroniki trochę ze świata innych ludzi. Uznały, że najlepiej zaufać gazetom dla kobiet. Przecież nie pisaliby tam głupot! Gdyby nic wartościowego tam nie było, nikt by tego nie czytał!
Po pół godziny wiedziały już, że prawdziwa kobieta powinna zdrowo się odżywiać, dobrze ubierać, malować się jak należy, no i wszystko robić według zasad inaczej jest po prostu nikim. A dobrze, jeśli chociaż ma kokardkę; jak Weronika nie posiadała nawet kokardki!
Weronika kokardki nie kupiła, ale z Grażyną pojechała do miasta. Kupiła dobrą kosmetykę, nową koszulę nocną i przepiękne buty, których bała się nawet wyjąć z pudełka, by dzieci nie poniszczyły.
Tyle że Artur nie docenił starań Weroniki.
Gdy już kończyła nakładać cienie, drzwi łazienki nagle się otworzyły, Weronika walnęła sobie szczotką prosto w oko i od razu pomyślała, że jej nie zależy na byciu prawdziwą kobietą.
Werka, co się dzieje?! Artur przestraszył się, widząc Weronikę podskakującą na jednej nodze, z łzami w oczach, próbującą wytrzeć oczy.
To wszystko przez ciebie! zasyczała, rozmazując mozolnie nakładany makijaż. Chcesz kobiety?! Kobiety?! To kim ja niby jestem?!
Artur zorientował się, o co chodzi, przytulił ją, zatrzymując pląsy po łazience:
Daj spokój, głuptasie! Pomogę ci!
I delikatnie myjąc jej twarz, tłumaczył spokojnie:
Ja, jasne, jestem niezdarny, ale ty też nic nie mówisz. Sama wymyślasz, sama się złościsz! Mogłabyś zapytać zamiast obrażać się…
A po co dałeś mi te pieniądze i wyrzuciłeś, że nie jestem kobietą? Weronika próbowała się wykręcić, ale Artur jej nie puścił.
Bo odkąd żyjemy razem, nigdy niczego dla siebie nie kupujesz! Tylko dzieciom, mnie, mamie mojej a dla siebie nic! To normalne? Dlatego pomyślałem, że dam ci pieniądze, a ty zaszalejesz, jak te kobiety z reklam.
Tym razem Weronika wybuchła śmiechem.
Śmiała się tak, że dzieci obudziły się i zaczęły płakać, myśląc, że mamie coś się stało. Trzeba było długo je uspokajać.
Wieczorem, gdy dzieci już spały, Weronika wychodzi na ganek, unosi czystą twarz ku gwiazdom i cicho się śmieje, wspominając ten rozgardiasz.
Wszystko! Ostatnie słoiki ogórków już do spiżarni zaniosłem! Artur siada obok na schodach.
Dobrze przetworzyłeś?
Nawet się nie pytaj! Ogórki pierwszorzędne!
To dobrze, niedługo bardzo mi się przydadzą uśmiechnie się Weronika i położy rękę męża na brzuchu.
Naprawdę? I tak nic nie mówiłaś?! zawoła Artur, przytulając Weronikę.
A kiedy miałam powiedzieć?! Cały czas ogórki, a mnie ledwo zauważasz!
Coś jeszcze powie, ale Artur nie pozwoli jej dokończyć.
Najpierw ją pocałuje, by pamiętała, że kobieta nie powinna zapominać, kim jest, a potem mocniej przytuli, by wiedziała, gdzie jej miejsce.
Przy sercu, lekko na ukos. Tam, gdzie dusza oddycha.
