Kamienna kobieta
Grażynę Fedorowicz przywiozło pogotowie znaleźli ją na chodniku, zwalona w brudną, lodowatą breję, bez sił żeby wstać. Dwóch sanitariuszy załadowało ją do karetki jak rozmokłą szynkę i odwiozło na izbę przyjęć.
Duża, postawna kobieta w spodniach od kostiumu, na nogach kozaki na szpilce, z makijażem wyostrzającym jej wyłupiaste trochę oczy i soczyste wargi, do uszu przyczepione ciężkie kolczyki, na kolanach skórzana torba oto Grażyna, wjeżdżająca na wózku w świat szpitalnych kontrastów. Leżeć odmówiła stanowczo; jak tylko ocknęła się po zastrzyku, objechała kierowcę za to, że śmierdzi nim fajkami na kilometr, felczerowi wytknęła ślamazarność, a praktykantowi z liceum medycznego powiedziała, żeby się do niej (broń Boże!) nie zbliżał.
Oj, też mi strata! burknął chłopak z fochem.
Młody, jak jeszcze raz mi pocwałujesz, to zobaczysz, kto kogo dotknie! odpaliła Grażyna, opierając się o poręcze, i dosiadając się w fotelu na kółkach. Nastroszyła się jak niezadowolona sowa, przyciągnęła torbę do brody, wyprostowała ramiona i zaczęła omiatać izbę surowym wzrokiem tajnej inspekcji. Krzywy nos, twarz jak ociosana toporem w granicie, podkład już się starł od potu, marsząc zmarszczki.
Jedźmy dalej! Ja tu nie będę czekać, przeciąg! rzuciła twardo, wskazując zatłoczony korytarz.
Recepcjonistka z powagą wyjąła papiery z rąk felczera i rzuciła, że pani Grażyna już jest na ich głowie, chłopaki mogą wracać.
Nadciśnienie, zasłabła na ulicy… Głową nie uderzyła… Teraz ciśnienie meldował młodziak w granatowym.
Dobra, Romku. Spadaj z ekipą, drogi wolne! pogładziła go po ramieniu pielęgniarka. Był bardzo do niej podobny pewnie syn.
Trzeba pomagać rodzinie… przemknęło Grażynie przez głowę.
Głowa pulsowała bólem, ręce co chwila opadały bezładnie, a przez to torba sunęła na ziemię; już nie miałaby sił jej podnieść. I tak na nic sił. Nawet gadać ciężko. Język, suchy jak strup, przylepił się do podniebienia.
Proszę dać mi wody powiedziała głośno w przestrzeń, wyraźnie, choć nie do nikogo konkretnego.
Nikt jej nie usłyszał. Wokół roiło się od ludzi, bliscy popychali łóżka z chorymi, głaskali, pocieszali, próbowali wyrwać kogoś z letargu, lekarze przemykali, poprawiając stetoskopy, tuszując papiery, wchodząc i wychodząc z gabinetów, potem znowu wrzeszczeli. Pielęgniarki robiły swoje, ale wszystko jakby nie dotyczyło Grażyny Fedorowicz.
Gdzie Baranowska? Kto Baranowska? zapytała w końcu jedna z siostrzyczek, jak Grażyna je w myślach nazywała.
Tu jestem, odpowiedziała, potem głośniej. Tu!
Dobra, tu kubeczek, za rogiem toaletka, potem krew. No zdejmijże ten futrzany kapelusz! To nie Spitsbergen!
Grażyna zapomniała, że dalej siedzi w puchatej czapie, niczym Lucy z Misia. To dlatego pot ściekał jej po czole i piekło pod kopułą.
Ostrożnie zdjęła czapę, rozglądając się gdzie ją wpakować, żeby nie spadła, w końcu wepchnęła w torbę. Włoska skóra, napakowana do oporu dokumentami. Grażyna nie szykowała się na długą leżankę, plan był jasny: poleży, wyjdzie, bo jej, szefowej dużej firmy okiennej, naprawdę niepotrzebne są konwalescencje. Interes czeka!
Kubeczek na kolanach. Grażyna Fedorowicz kobieta solidnych rozmiarów. Zawsze taka była: kawałek bobasa, kawałek dziewczynki, kawałek baby… Ależ ona…! mawiały matki w przychodni. Ojej, stopa…! głowili się szewcy, kiedy mała Grażynka znowu wyrastała z sześćdziesiątek ósemek…
Przy niej jej matka to była żywy skrzat. Lecz geny po wielkoludzie-ojcu, który rakowi przegrał, gdy mała miała lat osiem, zrobiły swoje.
Grażyna siebie zawsze się wstydziła. W przedszkolu czuła się jak Guliwer wśród lemingów. Wszyscy ją stronili, była dziwadłem. W szkole dostała swoje. Dopiero w sporcie odetchnęła, zupełnie przez przypadek mama splotła romans z trenerem, a żeby mieć wieczory wolne, zapisała córkę na rzut dyskiem i kulą. Tutaj Grażynka rozkwitła. I tak ktoś też musi być mistrzynią pchnięcia kulą. Owszem, kilka kontuzji na pamiątkę, wiecznie łupało w barku, ale sukces smakował. Potem poważnie się sparzyła: wzięła zwykłą męską ciekawość za miłość, nagrzmociła błędów, podrosła, pochowała matkę i ulepiła z siebie kobietę, za którą wszyscy mieli ochotę się obejrzeć, choć woleli w milczeniu.
Grażyna zaczynała w administracji osiedla kierowała ekipą majstrów, potem zrobiła kursy, runęła transformacja, rodziły się firmy i firemki na pęczki. Grażka z chłopakami dorabiała na budowach. Wielkość bywała atutem nieraz brali ją za faceta, potem się śmiali, ale nikt jej nie ruszył. Swoja. Twarda, mało towarzyska, z dystansem.
Grażyna Fedorowicz uśmiechu nie rozdaje. Kamienna.
“Kamienna baba”, mówili za plecami.
Potem powstała jej firma: “Okno na świat”. Szybko ogarnęła meandry, wzbudziła szacunek.
Nie była słodka dla podwładnych, nie ciągnęła na herbatki. Ale trzymała ich jak w bunkrze bezpieczni. Twarda w decyzjach; ingerowała, czasem tyranizowała dla dobra. Wysyłała do lekarzy, rozsyłała po knajpach na imprezy integracyjne, sadzała na przeglądy, upominała spóźnialskich, fundowała paczki świąteczne, ale śnieżynką dla dzieci nie została nie, w tym rozmiarze to by było groteskowe…
Wiedziała o wszystkim: zanim jej sekretarka Ola kupiła test ciążowy, Fedorowicz już szukała najlepszej kliniki. Znała rodzinne awantury, niezdanych studentów, ciotkę co spadła jak śnieg z Suwałk. Zamawiała dla nich zakupy. Wielka sieć kontaktów, wszystko poukładane. Życie nauczyło ją chronić siebie samą i innych tych, co nie umieli pływać jak ona. Słabych, specjalnych, takich po przejściach.
Nie miała przyjaciółek. Tak łatwiej. Żaden świat się nie posypie, bo żadna koleżanka nie szepnie: “nasza kolubryna”.
“Kamienna baba” nie popełniała błędów, nie rozckliwiała się, waliła prawdę prosto zawsze z myślą o przyszłości. Jeśli zwalniała, to już szukając innej posady dla człowieka. Mógł nie przyjąć, wtedy jej sumienie czyste.
Tyran? Raczej parowóz do świetlanej przyszłości. Próbuj stanąć na torach przejedzie, nawet nie zatrąbi. A ma swój wagonik, Szymek. I dla niego się spinała…
Kto nie wytrzymał tego tempa, odchodził. Ale to była rzadkość. Przy dzisiejszym rynku pracy wokół Grażyny utwardził się pancerz, rdzeń lojalnych dusz.
Teraz na nich liczyła. Jeśli pacną interes z dostawcami, niech ręka boska nad nimi czuwa!
Co to ma być?! Wynoście to, nie pójdę! zrzuciła kubek z kolan Grażyna. Ja mam kryzys, muszę leżeć! Czytać nie umiecie?!
Daj spokój, kochana! rozchmurzył się nagle włóczęga z bandażem na głowie, podniósł kubeczek. Chcesz, zrobię za ciebie dam ci tylko czapę w zamian! Takie duże dziewczyny to nawet wolę!
Sebe pomóż! odburknęła Grażyna i kopniakiem odjechała na wózku pod drugą ścianę rączki od wózka wbiły się w świeżo malowaną ścianę.
Kobieto, co pani wyczynia! Dopiero co malowane! syknęła kobieta w identyfikatorze. Sylwia, czyja ona jest? Gdzie ją dawać?
Jestem swoja. I wychodzę. Jaki adres tego szpitala? Muszę zamówić taksówkę. Telefon… Tak…
Gdzie pani?! Taksówka, teraz? Siedzieć, zaraz lekarz pana przyjmie, poleży, odsapnie ułagodniła ta od “ta pani”.
Ale Grażyna już wykręcała numer.
Szymon? Daj mi syna! rzuciła ostro w komórkę. Słuchaj, to ważne. Jestem w szpitalu, a jutro mam spotkania, muszę widzieć się z Szymkiem.
Nie narzucała się rozkazem, chociaż głos podniosłaby tak, że mury by drżały. Wolała rysować sytuację krótko, by każdy pojął powagę, a potem mówiła, co trzeba.
Żona syna, Kinga, zajrzała do łazienki: Twój telefon. Mama w szpitalu.
Poczekaj dziesięć minut odkrzyknął Szymek spod prysznica.
Słyszał? Oczywiście, że słyszał. Ale skoro mama jeszcze dzwoni, pewnie żyje i gardzi paniką. Dziesięć minut krzywdy jej nie zrobi.
Przecież czekał na nią zawsze, odkąd pamiętał żeby w końcu przyszła po niego.
Miała pracę, potem już biznes. Dzięki niej była nowa kawalerka. Grażyna wymieniła okna w szkolnej klasie Szymka, ciągnęła znajomym remonty, załatwiała, prowadziła. Rozkładała sieci, łapała płotki do walki o byt. A ta jedna płotka Szymek, zawsze pływała w innej sadzawce.
Nie biła, nie krzyczała: przychodziła, czekała, sprawdzała lekcje, kiwała głową jeśli dobrze, jeśli źle poprawiała w zeszycie i wskazywała pokój do poprawki. Do perfekcji! tłumaczyła, czemu warto być dobrym.
Tylko nigdy nie mówiła mu, że go kocha. Ani przed snem, ani gdy płakał nie szeptała, że jest najfajniejszy, nigdy, że kocha go każdym oddechem. Milczała.
Nie kocha mnie! stwierdził Szymek koło dziewiętnastego roku życia. Okej, dzięki jej kontaktom zdał egzaminy, nie musiał pracować wieczorami. Ale czy to nie jej obowiązek zrobić z niego człowieka? Ona chciała, to niech się teraz stara. Szpital eee tam, żadna rewelacja.
Grażyna usłyszała, jak Kinga mruczy, że Szymek zadzwoni za dziesięć minut.
Pani Grażyno, co z panią? spytała Kinga. Pomóc jakoś?
Grażyna nie odpowiedziała, odłożyła telefon. Teraz w rejestracji może szczerze powiedzieć swoja. Syn zadzwoni, gdy uzna za stosowne, synowa żuje gumę i pewnie boi się, że nagle Grażyna się położy i nie odklei już od jej domu. Swoja. Lepiej.
Grażyna próbowała wstać. Wózek odsunął się, nogi się ugięły. Runęła jak worek na płytki, posypała się torba, czapka łagodnie osłoniła jej policzek.
O żesz ty…! ryknął włóczęga, rzucił się ją podnosić i niepostrzeżenie schował portfel i pierścionek z bursztynem.
Mężczyzna, coś znajomego w twarzy, ale nie potrafiła złożyć…
Nic nie czuła, chrapliwie oddychała, w uszach brzmiał komunikat: Trzymaj się prawej strony, trzymaj się prawej strony…
Grażyna zwykle do biura jeździła samochodem nie prowadziła, wolała załatwiać sprawy po drodze, przeglądać dokumenty, wyglądać za okno. Taksował ją Roman Gałęzowski codziennie o 7:30, otwierał drzwi Grażynie, pomagał płaszcz, klasyka w głośnikach, ruszali. Przez lata tak samo. Roman też był jednym z tych, co pływali w sieci Grażyny: leki dla chorej żony, zniżki na wakacje, paczki świąteczne; i premie, jakich nikt w biurze nie widział. Grażyna czasem w środku nocy dzwoniła: “Roman, za godzinę muszę być w Krakowie, reklamacja szyb!”. Roman całował śpiącą żonę i gnał do szefowej. A ona zawsze, nawet o trzeciej, przepraszała, bo tak wypadało
Tego dnia jednak Roman ugrzązł na podwórku. Śmieciarka rozorała mu tył auta.
Pani Grażyno, weźmy taksówkę załamywał ręce.
Dam radę metrem, odburknęła Grażyna, choć już z rana była kiepska. Przestraszyła się stłuczki? Pewnie. Ale kamień jest twardy, a ona swoje już przeżyła pieniądze przecież załatwią naprawy. Ty ogarnij papierologię, potem wpadniesz do mnie z dokumentami.
I ruszyła na metro. Ludzie schodzili jej z drogi, bo wzbudzała respekt monolityczna, monumentalna. Gdyby była aktorką, zagrałaby idealnie olbrzymkę…
W metrze zaduch, strumienie ludzi, czasem zator, potem znowu płyną. Trzymaj się prawej… ktoś powtarzał, przechodząc na nową linię. Grażyna słuchała; pańszczyźniana codzienność ruszała…
A teraz już dzień się kończył. Przewieziona przez przyjęcie, zmierzeń, zastrzyki, jakieś piszczące monitory trafiła wreszcie na salę, z trudem przełożona na łóżko, okryta prześcieradłem. Słaba, ale jeszcze słyszy to “trzymaj się… trzymaj się…”
W nocy ciemno, pachnie perfumami, środkami i z jakiegoś powodu waniliowymi sucharkami. Grażyna bardzo je lubiła, chociaż rzadko jadała.
Trzecie piętro, przez okno nie widać gwarnego arterii. Grażyna wspomniała, jak kiedyś kupiła lampki choinkowe w Smyku tego dnia odebrała Szymka z przedszkola; siedział samotnie na ławce, a nauczycielka już w płaszczu.
No, Szymek, doczekałeś się! A ty się bałeś! zawołała pedagog.
Chłopak szybko, ukradkiem wytarł łzy, zaciągnął kombinezon z odblaskami, udając niewzruszonego chciał tylko mamę rozdrażnić. Zawsze chciał się na niej odegrać: za wszystko. Inni mają ojców, on nie. Inne matki są zadowolone, miłe i przysiadają z dziećmi, pomagają zakładać czapki. A jego matka stoi ponad nim jak tytan, czeka w milczeniu.
Co masz w pudełku? zapytał idąc krok w krok.
O, to coś cudnego. Lampki, na naszą choinkę. Będzie pięknie! powiedziała zaskakująco ciepło. Szymek aż się zdziwił.
W drodze snuł wizje światełek na krzywej choince; miał się czym pochwalić!…
Ale w domu lampki nie zadziałały. Kamień w żywe oczy. Mama bez słowa zwinęła kable, schowała.
Kolacja, muszę jeszcze prasować rzuciła.
Za dwa dni przyniosła naprawione, lampki się zaświeciły koledzy z warsztatu matki naprawili. Ale Szymek już do przedszkola nie chodził, bo był chory i nikomu nie opowiedział…
A teraz ktoś tam, gdzieś, silny, podłącza taką girlandę do serc i wszystko miga, płynie prąd, biją serca. A Grażynowa żarówka się przepaliła, trzeba naprawić.
Do sali weszła pielęgniarka w różowym kitlu. Mała, chuda.
Niech pani oczu nie otwiera, zmyję tusz, żeby nie szczypało. Nie, nie otwierać! Ja sama.
Delikatnie masowała jej policzki mokrym płatkiem.
Jak przyjemnie! Panie Boże, jak przyjemnie! Wata zimna, muska twarz, siostra coś cichutko szepcze…
Grażyna przypomniała sobie matkę. Dawno zmarła, we wrześniu odwiedziła jej grób, zleciła miejscowym facetom odnowienie ogrodzenia, poprawienie nagrobka, posiała niezapominajki, choć nie wiedziała, czy nie za późno. Wysypała garść nasion. Przysypać, bo gołębie wyżrą? pytali w nadziei na ekstra tipa. Kamienna góra w płaszczu milczała. Dała dwie stówy i poszła, nie czekała na trawkę wiosną ciekawe, czy dożyje.
Mama zawsze, jak Grażyna chora, przecierała jej twarz ręcznikiem pachnącym proszkiem i mrozem.
Nie trzeba tego. Ja się ogarnę sama, nie warto się trudzić próbowała Grażyna.
Cicho, odpoczywać trzeba, nie gadać. O, już, już. Teraz oczka czyste. Dajmy włosom spokój… Ja poprawię…
Siostra ostrożnie zdjęła spinki z rozczochranej fryzury.
Zapłacę Grażyna sięgnęła po torebkę. Portfel… nie znajdę… nie ma…
Szlochnęła i to był drugi raz w życiu, gdy ją okradli. Pierwszy raz było to lata temu, na ruchomych schodach w metrze ktoś rozciął jej torbę, wyjął portfel, a z nim zdjęcie Szymka, szczęśliwą jednopolówkę z Francji i listę zakupów.
Rozpłakała się wtedy na ławce jak dziewczynka, chociaż była szeroka jak szafa.
Szkoda… mruczała przez łzy.
Nie żal pieniędzy. Żal modnej, pierwszej w życiu torby, żal portmonetki ze skóry. Teraz znów. To ten sam facet z izby przyjęć? Możliwe.
Nie trzeba. Połóż się, zaraz ciśnienie zmierzę. Spokojnie…
Pielęgniarka wróciła z mankietem do pomiaru. Grażyna zapadła w sen miękki, gęsty jak ciepła micha zupy…
…
Szymek, po wyjściu z łazienki, zapomniał o matce. Kinga próbowała dzwonić, ale Fedorowicz nie odebrała.
Coś jej się stało, Szymek. Musisz sprawdzić. Zadzwoń do firmy.
Eee tam, ona ma wszystko zaplanowane, pewnie nawet respirator zarezerwowany, prywatną karetkę… Odpuść, Kinia.
Odepchnął żonę, wbił oczy w ogromny telewizor prezent od matki i z piwem oraz orzeszkami komentował mecz.
Kinga tylko westchnęła i wróciła do siebie, znów dzwonić do teściowej.
Między sobą nie trzymali wielkiej bliskości. Nie kłócili się, ale i uczucia nie grzały.
Grażynie po prostu nie starczało na to czasu, a “kochać” umiała w formie rzeczy. Nowe okna (bo przecież syn szefowej okien bez dobrych szyb być nie może), remonty, auto, karta na siłownię (bo Kręgosłup Kingi), porządne żarcie. Nigdy nie narzucała wystarczyło zadzwonić, zabrać synową na zakupy, wybrać coś “lepszego”.
Na początku Kinga była w szoku, potem uznała, że spróbuje kiedyś oddać dług”. Grażyna tak kochała. Po swojemu. I Szymka sekcje, zabawki, meble, rolki, odtwarzacz, turnus nad morzem, ale z kolonii, nie z nią, bo ona zawsze miała co wykuwa w przedszkolu naprawiała kaloryfery z ekipą.
Potem, gdy syn się hajtał, Grażyna była zagubiona. Dopiero co kupowała mu resoraki, a tu nagle ślub młodzi po swojemu, ale w restauracji i z sukienką wybraną przez Kingę, lecz tylko z tych porządnych. Miała być wygodna i pasować.
Kinga próbowała się zbliżyć, ale Grażyna nie miała na to czasu. Jej miłość to była praca, konstrukcje, zamówienia, spory i sądy pewnego dnia zapragnęła czegoś więcej i już nie mogła z tego wyjść…
Kinga jednak dzwoniła. Odpowiedziano jej z oddziału. Ma przyjechać rano z ubraniami dla Grażyny.
Proszę przynieść sweter, u nas zimno…
Kinga potakiwała. Szymek już grał w gry na laptopie. Kinga nie powiedziała mu o swoim planie odejścia nie chciała martwić teściowej.
Grażyna obudziła się rano. Inne kobiety też wstały. Ktoś kichał.
Baranowska, to pani? od progu zapytała pielęgniarka.
Ja, usiadła Grażyna, próbowała związać włosy, choć bez sił.
Siedziała w bluzce i spodniach od garsonki. Futro i czapa na podłodze w reklamówce. Buty na obcasie pod łóżkiem.
Bluzka nieco przezroczysta, widać koronkową bieliznę Grażyna nosiła ładną, ale w jej rozmiarze wyboru niewiele, czasem musiała sprowadzać z zagranicy.
Kobieta z sąsiedniego łóżka patrzyła z ciekawością. Grażyna speszona, przesłoniła się kołdrą.
Dawać krew. Pielęgniarka sprawnie trafiła w żyłę.
Potem znów zadzwonił telefon non stop praca, zamówienia, kosztorysy, jakby nigdy nie była w szpitalu. W końcu nakrzyczała: jest zastępca, wszystko do niego. W słuchawce trzask słów i koniec rozmowy.
Grażyna osiadła, opadła jak ciasto. Z dumnej kobiety zmieniła się w zwyczajną, schorowaną.
Wydano jej szpitalną koszulę i szlafrok. Przebrała się, popatrzyła w lustro cienie pod oczami, włosy we wszystkie strony i uśmiechnęła się ironicznie. Paznokcie złamane podczas upadku zahaczały o materiał.
Proszę wracać do sali. Zaraz poranny obchód. I śniadanie, odezwała się znajoma pielęgniarka. Dzwoniła pani córka, Yyy… Kinga. Przyjedzie dziś. Nie martwić się, niech pani odpoczywa, już lepiej.
Po co się pani tak trudzi? rzuciła z górą nad pielęgniarką. Kinga to synowa, nie córka. I raczej nie przyniesie…
Przyjedzie. Obiecała. Graża, nie poznajesz mnie? Katka. Katka Kubiak. Razem leżałyśmy po… No, po wszystkim…
Uderzenie przypomniało Katka wiedziała, co było po tamtym. Wiedziała o dziecku, po którym została tylko blizna Grażyna zaufała pewnemu facetowi, a on się tylko bawił. Potem był jeszcze ból, łzy, Katka jedyna trzymała ją wtedy za rękę. Teraz Katka ma dwie córki i wnuki, Grażyna samotna, tylko sobie dla siebie…
Katka chciała coś dodać, ale ruszył obchód. Katka zebrała się do domu. A Grażyna leżała i nie spała…
Śniadanie minęło szybko. Sąsiadki ciche, czytające. Zina, ta spod okna, ciągle coś chrupała.
Sucharki? Waniliowe suvarki? Ale na sucho szkodzi! Trzeba pić dużo!
Nerwy, przepraszam… Mąż na innym piętrze, udar… Bez gryzienia nie przetrwam.
A napój?
Już nie trzeba, dziękuję…
Jak to? Gdzie herbata? ruszyła zaraz Grażyna do stołówki: dumna, choć zmęczona, przelotem wzięła pod lupę linoleum, sprzęt, no i okna okna doskonałe! Tylko wyregulować, już miała majstra na oku.
Wraca z herbatą i nakazuje: Pić, Zina. Nie wiem, czy z cukrem lubisz, ale trzeba.
Zina przemknęła wzrokiem: Dobra z pani kobieta… O, dziewczyna przyszła do pani!
Grażyna patrzy Kinga w niebieskim fartuchu, torby aż po same podłogi.
Dzień dobry. Wołam, wołam… Ale nie będę krzyczeć. Przyszłam do pani Grażyny, rzuciła, stawiając zakupy.
Nie było trzeba… Grażyna pokręciła głową.
Ależ właśnie trzeba! Proszę, pizamka, koszulka, kardigan, kosmetyki, przekąski, herbatka. Bielizny nie ciągnęłam, bo dwie ręce tylko mam…
Grażyna imponowała wzrostem, górą rosła. Czupryna się trzęsła, aż łzy zabłysły robiła się miękka…
Co się pani dzieje? Oj, idź się przebierz, ja idę do lekarza! Kinga czatowała moment.
Grażyna patrzyła na piżamę z rozrzewnieniem. Powoli życie zaczęło się sklejać. Dawno nie pozwalała nikomu zbliżyć się do siebie, nawet synowej. A tu proszę! Może Kinga liczy na coś? Nieistotne. Miło, że przyszła!
Syn dzwonił, ale Grażyna nie odbierała. Nie wiedziała, co powiedzieć.
Kinga wróciła od lekarza, przy stole kręciła obrączką, nie zdradzając, że chce od Szymka odejść.
W nocy Grażyna płakała cicho, sama nie wiedząc, czemu.
Następnego dnia odzyskała ukradziony portfel i pierścionek.
Tamten facet okradł panią w izbie. Już nie żyje. Zawał. Burański Nikodem, powiedzieli.
Grażyna kiwnęła głową. Teraz poznała w nim kolegę z klubu sportowego. Najlepszy kulomiot. Obiecywał, że jest najpiękniejsza. Kłamał, wierzyła. On już nie wróci. A ona żyje.
I wcale nie była kamienna, tylko bardzo dawno oduczyła się czuć radość.
Teraz wszystko miało się zmienić. W jej życiu była Katka, Zina, Kinga naiwna, ale cenna. Praca, wiosna, niezapominajki do posiania, tysiące problemów do rozwiązania wyzwania dla Grażyny. I jeszcze wnuczek, taki mały, dopiero na USG.
Tylko, Kingo, nie oczekuj za dużo. Ale mów dziecku, że je kochasz, zawsze. Ja nie mówiłam, wstydziłam się… Teraz żałuję powiedziała kiedyś Grażyna. Kobieta musi kogoś kochać… inaczej twardnieje.
Kinga kiwnęła. Bo Grażyna wcale nie była kamienna. Była ogromna, silna, ale bardzo krucha, bardzo czuła. Tak przyszła na świat i głośnym krzykiem powitała ten świat.
