Dziennik, 12 marca
Dlaczego właściwie tu przyjechałam, mamo? Przecież całe życie pomagałaś Hannie, to do niej teraz się zwracaj po pomoc! powiedział mi syn. Paweł nawet nie zaprosił mnie do domu, rozmawiał ze mną na progu, jego słowa były zimne, a spojrzenie obce.
Synku, naprawdę własnej matki do domu nie wpuścisz? nie wytrzymałam i łzy same mi popłynęły po policzkach.
Mamo, naprawdę nie rozumiem tych twoich wzruszeń. Jestem zajęty, nie mam czasu na puste rozmowy niemal już zamykał mi drzwi przed nosem, gdy nagle usłyszałam głos synowej.
Pawle, z kim rozmawiasz? spytała Klaudia, wychodząc do przedpokoju.
Mamo, pani? zdziwiła się. Dlaczego stoi pani na mrozie, proszę wejść do środka.
Paweł machnął ręką, odwrócił się i zniknął w pokoju, a ja ze wzruszeniem zaczęłam zdejmować buty w korytarzu. Cieszyłam się, że synowa mnie zaprosiła, bo miałam do nich ważną sprawę.
Zawiniłam wobec syna, wiem to teraz doskonale. Mam dwoje dzieci: Pawła i córkę Hannę. Tak się złożyło, że zawsze pomagałam Hani, a o synu zapomniałam.
Wydawało mi się, że świetnie radzi sobie sam, ale życie pokazało co innego. Okazało się, że Paweł wszystko osiągał po trosze na przekór mnie by mi udowodnić, że poradzi sobie bez moich pieniędzy i wsparcia.
A trochę tych pieniędzy miałam, bo od 20 lat pracowałam na kontrakcie w Niemczech. Swoją pomocą finansową ogarniałam tylko Hannę i bardzo tego dziś żałuję. Hania nawet nie doceniła tego wszystkiego, a w najtrudniejszym momencie po prostu się ode mnie odwróciła.
Do Niemiec wyjechałam, gdy Paweł miał 18 lat, a Hania 16. Zostali pod opieką mojej mamy. Mój mąż dawno nas zostawił. Żyliśmy tak biednie, że emigrację traktowałam jak jedyną szansę na zmianę.
Za pierwsze euro przeznaczone na remont domu mama aż popłakała się ze szczęścia w końcu mieliśmy wodę w domu i łazienkę.
Potem Hania powiedziała, że wychodzi za mąż. Uważałam, że 19 lat to za wcześnie, ale nie odradzałam. Jej przyszły mąż był z naszej wsi, więc zamieszkali u nas.
Paweł i zięć od początku się nie dogadywali, więc mój syn także nie zwlekał poznał dziewczynę i się wyprowadził. Jego żona, Klaudia, wychowywała się w domu dziecka. Było jej ciężko, potem państwo przydzieliło jej pokój w akademiku tam zaczęli mieszkać.
A Hania? Postawiła sprawę jasno:
Mamo, ja zostałam w domu, więc wszystko powinno być dla mnie oznajmiła.
Paweł milczał, nigdy nie mówił o pieniądzach. Ja wysyłałam każde zarobione euro tylko córce. Ona wydawała je wedle uznania, a Paweł jakoś sam próbował radzić sobie ze swoją rodziną.
Później zdarzyło się coś ważnego zmarła moja mama. Zaraz po tym Hania oznajmiła, że rozwodzi się z mężem. Miała zawsze silny charakter, uparcie dążyła do swojego.
Hania, i co teraz zrobisz? spytałam.
Wyjadę z tobą do Niemiec odpowiedziała od razu.
Pojechałyśmy więc razem, ale Hania nie chciała ciężko pracować. Chodziła tylko na lekkie sprzątania, a wszystkie zarobione pieniądze wydawała na mieszkanie i jedzenie.
Ja pracowałam jako opiekunka, więc nic nie wydawałam na życie, a całą mojego tysiąca euro zabierała mi córka wymyśliła, że kupimy sobie mieszkanie w Niemczech.
Skoro nie zamierzała wracać do Polski, przekonała mnie, że powinnam sprzedać dom na wsi, żebyśmy mogły szybciej kupić coś własnego za granicą.
Oczywiście pieniędzy i tak było za mało. Uzbierałyśmy trochę, dom sprzedałam, Hanna planowała już brać kredyt na brakującą kwotę, ale wtem wyszła za mąż. Jej mąż resztę dopłacił i wyprowadzili się do własnego malutkiego mieszkania.
Ja pracowałam, nie myśląc o przyszłości. Niedawno jednak poważnie zachorowałam i nie mogłam już pracować. Zaczęłam się starać, by córka mnie przygarnęła przecież tak się umawiałyśmy. Hania powiedziała, że nie mają miejsca dla mnie, że powinnam się podleczyć i wracać do pracy.
Nie zamierzałam jej słuchać. Wróciłam do Polski, lecz domu już nie miałam został tylko spory ogród na wsi, prawie hektar. Trzeba by go sprzedać albo się tam budować, tylko skąd wziąć pieniądze?
Zdecydowałam się prosić o pomoc syna może by mi pomógł sprzedać działkę. Co dalej, nie miałam pojęcia.
Paweł był na mnie tak zły, że nawet nie chciał ze mną rozmawiać, ale Klaudia, moja synowa, nie tylko mnie wpuściła do domu, ale od razu znalazła rozwiązanie.
Mamo, razem z Pawłem właśnie szukamy działki, bo myślimy o budowie domu. Jeśli się pani zgodzi, zaczniemy budowę na tej ziemi, a kiedy dom będzie gotowy, pani będzie z nami mieszkać zaproponowała Klaudia.
Paweł narzekał na początku, ale po namyśle spodobał mu się pomysł żony i wieczorem już zapomniał o swojej złości.
Synowa nie pozwoliła mi już wyjść. Nakarmiła kolacją, pościeliła łóżko, a rano miała mnie zabrać do lekarzy na badania.
Klaudio, dlaczego to dla mnie robisz? zapytałam ją nieśmiało.
Bo ja nigdy nie miałam mamy, a teraz wreszcie mam odpowiedziała z uśmiechem.
Tak to właśnie się ułożyło rodzona córka się ode mnie odwróciła, a synowa przyjęła mnie z otwartym sercem.
