Zimą 1943 roku, kiedy na polskich równinach mróz ścinał krew w żyłach, w prowizorycznym szpitalu wojskowym stojącym na obrzeżach niewielkiego mazowieckiego miasteczka, zmęczony chirurg znalazł w śniegu dogorywającego chłopca. Dziecko nie miało nic prócz starego pluszowego królika. Lekarz nie zamierzał być bohaterem po prostu polecił przynieść chłopcu rosół i pozwolił mu zostać, nie przeczuwał nawet, że ten mały akt dobroci rozpocznie łańcuch wydarzeń, który dwadzieścia lat później doprowadzi do niezwykłego spotkania.
Zima 1943 była tak sroga, że nawet wiekowe sosny, otaczające dawną dworską posiadłość teraz zamienioną na szpital nie wytrzymywały i z trzaskiem pękały od mrozu, zrzucając ogromne czapy śniegu na ziemię. Wysokie, zdobione sufity, które kiedyś pamiętały polonezy i szlacheckie bale, dziś obojętnie patrzyły na rzędy polowych łóżek, zapach jodyny i stłumione jęki żołnierzy.
Doktor Stanisław Zieliński, ordynator tego szpitala, stał przy oknie w swoim gabinecie i obserwował, jak śnieżna zadymka zasypuje drogę prowadzącą do stacji kolejowej. Miał pięćdziesiąt trzy lata wysoki, lekko przygarbiony, o palcach długich i czułych niczym palce pianisty, choć latami wojny przetnęły nimi setki bandaży i niejedną tętnicę. W innym świecie mógłby być profesorem na Uniwersytecie Warszawskim, prowadzić katedrę, pisać prace naukowe. Gdy wybuchła wojna, ten profesor z trzydziestoletnim stażem sam poprosił o skierowanie na front. Nie przyjęli go zbyt wiekowy. Wtedy trafił tu, do szpitala, gdzie sanitarki dowoziły najciężej rannych ze wschodniego frontu.
Drzwi skrzypnęły i do gabinetu, wprowadzając powiew mroźnego powietrza, weszła przełożona sal operacyjnych, Jadwiga Wierzbicka. Krępa kobieta po czterdziestce, której ręce czerwieniły się od częstego mycia w krezolu.
Panie doktorze jej głos zabrzmiał głucho takie coś się stało… Nasi stróże, Wojtek i Marian, kiedy wieźli drewno, znaleźli przy rozstaju dziecko. Ledwo żywego, prawie przysypanego śniegiem. Jest u nas w schowku, próbujemy ogrzać.
Zieliński nie odwrócił się, tylko mocniej ścisnął parapet.
Ile to może mieć lat?
Wygląda na siedem, może osiem. Bredzi. Woła mamę i jakąś Halinę pewnie siostrę.
Chirurg westchnął głęboko, para z jego ust zmąciła szybę. Odwrócił się powoli; jego twarz, wymęczona nocnymi dyżurami, była spokojna, tylko w kącikach ust widać było bolesne napięcie.
Prowadź.
Zeszli po czarnej, skrzypiącej klatce schodowej do dawnej pralni, gdzie teraz trzymano drewno i sprzęty. W kącie, przy rozgrzanej żelaznej kozie, na stercie worków leżał chłopiec. Okrytą siermięgą chudziutką sylwetkę łatwo by było pomylić z wiązką patyków.
Zieliński przykucnął. Chłopiec miał ostre, blade lico, sine usta i długie, ciemne rzęsy, które drżały, jakby śnił coś strasznego.
Mały, słyszysz mnie? zapytał cicho, dotykając czoła, zimnego jak lód.
Chłopiec zadrżał, otwarł oczy mętny, nieobecny wzrok błysnął iskierką życia.
Proszę pana… jestem Franek…
Franek, dobrze. Ile masz lat?
Siódmy już… wybąkał i spróbował się podnieść, ale nie miał siły.
A gdzie twoi rodzice? Mama?
Franek zamknął oczy, spod rzęs potoczyła się łza, zostawiając ślad na brudnym policzku. Zieliński wszystko zrozumiał bez słów. Wyprostował się, ból przeszył mu lędźwie. Jadwiga nerwowo przygryzała wargi. Przez lata pracy widziała wiele, ale do dziecięcego cierpienia nigdy się nie przyzwyczaiła.
Do sali, Jadwiga. Do izolacji. I niech stolarz dołoży do pieca ma odmrożenia, silne wyniszczenie. Najpierw glukoza dożylnie, potem bulion, po troszeczku.
Część druga. Odwilż
Przez dwa tygodnie Franek balansował na granicy życia i śmierci. Zieliński doglądał go po kilka razy dziennie, również w nocy, gdy bywała przerwa między operacjami. Sam zmieniał opatrunki, sam kontrolował temperaturę. Chłopiec majaczył, wzywał matkę, Halinę, ale czasami, przytomniejąc, tylko wielkimi, przejmującymi oczami wpatrywał się w sufit.
Kryzys minął. Mimo skrajnego wyczerpania organizm dziecka okazał się mocny. Gdy Franek odzyskał przytomność, Zieliński usłyszał jego historię. Wieś zniszczono miesiąc temu. Mama i młodsza siostra Halinka zginęły podczas ostrzału. Franek cudem wydostał się z płonącej obory. Przez parę tygodni błąkał się po lasach, jadł, co znalazł, szedł na wschód, zdala od frontu. Szukał sił aż upadł w śnieg.
Zieliński słuchał tego cichego, pourywanego opowiadania i czuł, jak w piersiach narasta tępe, bolesne wyjałowienie. Jego własna rodzina była w ewakuacji w Krakowie żona i dwie córki. Raz na czas dostawał od nich listy na pożółkłym papierze, ale tęsknił niezmiernie. Franek nie miał do kogo napisać…
Z czasem chłopiec zaczął się uśmiechać sanitariuszkom, pomagał, czym mógł: przynosił wodę, podawał basen. Lecz wystarczył głośniejszy głos czy trzask drzwi, a trząsł się i skulony tulił do ściany.
W marcu, gdy słońce zaczęło lekko przygrzewać i z dachów popłynęły pierwsze sople, Zieliński pojawił się w izolatce z papierami.
Franek, zdrowie masz jak koń. Rany zagojone. Trzeba pomyśleć, co dalej. Jest dom dziecka w powiecie, 40 kilometrów stąd. Załatwię przewóz.
Chłopiec, cerujący jakąś starą gazę, znieruchomiał i opuścił ręce. Odwrócił się do ściany, wtulił twarz w kolana. Roztrzęsione ramiona mówiły wszystko.
Zieliński westchnął. Wiedział, że ta rozmowa go poruszy.
Nie płacz. Tam poznasz dzieci, nauczą cię, nakarmią…
Panie doktorze, mogę zostać tu? Będę cichy, dużo nie zjem, pomogę przysięgam! Nauczę się rąbać drewno, robić co trzeba…
Zieliński stał, patrząc na to drobne, napięte dziecko, na wystające kręgi szyi, czując, jak gdzieś głęboko pęka ostatnia bariera zawodowego dystansu.
To nie jest miejsce dla dzieci odrzekł sucho. Jestem w pracy po kilkanaście godzin. Nie mam jak opiekować się tobą. To szpital, nie przytułek.
Wyszedł, zatrzaskując drzwi.
Cały dzień był rozproszony. Podczas zabiegu zrobił szew gorzej niż zwykle i sam siebie za to zganił. Wieczorem, gdy znów zaczął sypać śnieg, wpatrywał się w drzwi izolatki. Jadwiga przechodząc przystanęła:
Płacze, wtula się w poduszkę, już kilka godzin. Martwię się, że sobie krzywdę zrobi.
Zbyt oficjalnie z nim rozmawiałem szepnął Zieliński. Chłopak już i tak w kawałkach…
Otwarł drzwi szybkim ruchem. Sala była półmroczna, tylko lampka z łuski rzucała światło. Franek leżał nieruchomo.
Pakuj się powiedział cicho, lecz stanowczo.
Do domu dziecka? wychrypiał.
Do mnie. Do mojej klitki przy szpitalu. Póki co pomieszkasz ze mną. Potem zobaczymy. Ubieraj się ciepło.
Nie mógł uwierzyć. Patrzył w górę na chirurga, w którym światło oczy rozbłysło tak bardzo, że Zielińskiemu aż załzawiły oczy. Chłopak wskoczył w filcowe buty, narzucił watowaną kurtkę i chwycił lekarza za rękę. Tak wyszli z izolatki: wysoki, pochylony profesor i mały, kurczowo trzymający się jego dłoni chłopak.
Część trzecia. Dni i noce
Franek zamieszkał w maleńkim pokoiku, przy gabinecie Zielińskiego. Szybko okazał się chłopcem rozumnym i bardzo pracowitym. Wstawał przed świtem, nosił wodę ze studni, pomagał palaczowi znosić drewno, wycinał gaziki, wyparzał narzędzia. Personel go pokochał. Rekonwalescenci robili mu zabawki z patyczków, sanitariuszki dokarmiały czym mogły. Zieliński nieraz znajdował Franka śpiącego na krześle czekał, aż razem zjedzą kolację.
Wieczory miały swoje rytuały. W pokoiku grzał piecyk, na stole mrugała lampa na naftę, a Zieliński opowiadał chłopcu o anatomii, jak bije serce, czym oddychają płuca. Franek słuchał z zapartym tchem. Patrzył na dłonie doktora długie, silne, z bardzo czystymi paznokciami i w małym dziecięcym sercu kiełkowało uczucie, które później nazwie powołaniem.
Panie Staszku, trudno być lekarzem? spytał raz wieczorem, gdy Zieliński czyścił skalpel.
Trudno, bardzo. To odpowiedzialność w rękach masz nie narzędzie, lecz czyjeś życie. Ale kiedy widzisz, jak ktoś, kto wczoraj konał, dziś się do ciebie uśmiecha i dziękuje dla takich chwil warto żyć.
Ja też tak chcę wyznał cicho Franek. Chcę ludzi leczyć, jak pan.
Po raz pierwszy od dawna Zieliński się uśmiechnął. Jego uśmiech był ciepły, choć tkwiło w nim dużo smutku.
Ucz się. Siostry cię nauczą pisania. Ja nauczę cię najważniejszego człowieczeństwa.
Rok minął jak z bicza strzelił. Zieliński i Franek byli nierozłączni. Lekarz, oddany medycynie bez reszty, ze zdziwieniem odkrył, że ten chłopak wniósł w jego życie nowy, nieznany sens. W wojennej rozpaczy miał kogoś swojego, komu przekazywał wiedzę, kogo chronił. Drżał o niego niczym o własnego syna.
Wiosna 1944 była ciężka. Trwały walki o wyzwolenie Mazur, rannych napływało bez wytchnienia. Zieliński nie wychodził z bloku operacyjnego, zmizerniał, poszarzał z przepracowania, ale wytrwał.
Pewnej nocy Franek obudził się przez dziwną ciszę. Piec wygasł, korytarz spowijał mrok. Chłopiec z niepokojem wyślizgnął się z łóżka i pobiegł do sali operacyjnej.
Drzwi były uchylone, blask lampy bił ostro z wnętrza. Zieliński leżał na podłodze przy stole, z ramionami bezradnie rozsuniętymi, jedno ramię luźno trzymało maskę chirurgiczną. Jadwiga klęczała przy jego ręce, szukając tętna.
Co się dzieje?! Panie Staszku! krzyknął przerażony Franek.
Zerwał się, próbując przewrócić ciało, szarpał za ramię, lecz nie dał rady. Jadwiga spojrzała na niego mokrymi od płaczu oczami i tylko pokręciła głową.
Serce profesora Zielińskiego nie wytrzymało wojennego napięcia zmarł na posterunku, ratując innych.
Franka siłą wyprowadzono. Wśród krzyków trząsł się z rozpaczy, próbował wrócić, obudzić swojego doktora, zmusić do życia. Gdy opadł z sił, trwał już tylko w bezruchu.
Nie zabrano go na pogrzeb, obawiając się o jego psychikę. Jadwiga przygarnęła go do siebie. Sama z trudem znosiła stratę, lecz dla dziecka zebrała resztkę sił. Karmiła go ciepłym mlekiem, tuliła i czuwała przy łóżku.
Franek niemal przez trzy dni miał gorączkę, organizm nie wytrzymał bólu. Jadwiga ratowała go jak Zieliński dawno temu.
Po pół roku wojna dla tego szpitala dobiegła końca, przyszedł rozkaz o likwidacji. Jadwiga dostała list od męża, kapitana, który wrócił z Niemiec do rodzinnych Siedlec postanowiła tam jechać. Oczywiście Franka zabrała ze sobą.
Jedziesz ze mną, Franku. Będziesz moim synem.
Franek długo patrzył w zachodzące słońce.
Pojadę, ciociu Jadziu. Tutaj już nic nie zostało. Tylko jego grób… Ale jeszcze wrócę. Obiecuję.
Część czwarta. Powrót
Siedlce przywitały ich spokojem. Jadwiga, teraz znowu żona kapitana Wierzbickiego, była wzorową matką. Jej mąż, prosta, ciepła dusza, pokochał chłopaka jak własnego syna. Franek zaczął chodzić do szkoły. W nauce nie było łatwo wojna i głód dały się we znaki, długo chorował, nadrabiał z trudem, ale miał upór jak skała. Chęć, by zostać lekarzem, paliła mu się w środku nieugaszonym płomieniem.
Jadwiga tylko westchnęła i cicho modliła się do Boga, by chłopak dotrwał do celu.
Jesteś zupełnie jak pan Staszek mawiała, gdy Franek ślęczał nad książką od Anatomii człowieka. On też po nocach się dokształcał ale miał naukowe dzieła, ty masz podręczniki.
Nauczyć się muszę, skoro obiecałem. Dam radę upierał się Franek.
Uczył się. Z czasem wydobrzał, złe wspomnienia odpłynęły, maturę zdał z wyróżnieniem. Potem zgłosił się na medycynę w Warszawie i Białymstoku, byle dostać się na upragnione studia.
Dostał się do Warszawy. Już na pierwszym roku zwrócił uwagę wykładowców lata u boku Zielińskiego zrobiły swoje. Jadwiga z mężem byli z niego dumni.
W 1961 roku, już jako lekarz internista, Franek, którego teraz wszyscy znali jako Franciszka Wierzbickiego, poprosił o przydział do rodzinnych okolic tam, gdzie stał dawny wojenny szpital. Chciał znaleźć grób Zielińskiego.
Jadwiga, pomimo lat, chciała mu w tej wędrówce towarzyszyć. I sama chciała pokłonić się miejscu, gdzie przeżyła najbardziej tragiczny, ale i najpiękniejszy etap swojego życia.
Przyjechali do małego miasteczka; na miejscu starego dworu wyrosło nowe osiedle. Po szpitalu nie zostało nic. Zbudowano przychodnię, gdzie Franciszek został internistą i dostał pokój w lekarskim domu. Jadwiga zamieszkała z nim.
W pierwszym wolnym dniu poszedł szukać grobu Zielińskiego na miejscowym cmentarzu. Kluczył pomiędzy nagrobkami, aż w końcu znalazł mały kopczyk z drewnianym krzyżem. Na tabliczce napis: Stanisław Zieliński 18901944. Dziękujemy, Panie Doktorze.
Łzy ścisnęły mu gardło. Ukląkł w mokrej od deszczu trawie. Jadwiga stała nieco z boku.
Dzień dobry, Panie Staszku wyszeptał. To ja, Franek. Pamięta pan? Jestem lekarzem, jak pan chciał. Pracuję tutaj, w waszym szpitalu. Dziękuję za wszystko.
Długo opowiadał doktorowi o swojej drodze, o Jadwidze, o tym, jak starał się każdego dnia spełniać przekazaną mu lekarską przysięgę. Obiecał dbać o grób, dbać o pamięć.
Potem próbował znaleźć rodzinę swego wybawcy, rozpytywał, szukał adresów, lecz bezskutecznie. Mieszkanie przedwojenne zburzono, sąsiedzi się rozjechali. Ktoś tylko wspomniał, że żona i córka profesora przyjeżdżały po wojnie, ale nie znalazły grobu, gdyż nagrobek wystawiła później lokalna społeczność, więc wróciły do Krakowa, ślad się urwał.
Franciszek mocno przeżył tę stratę. Czuł, że winien jest żonie i dziecku Zielińskiego opowieść o dobrym człowieku, jakim był ich mąż i ojciec.
Część piąta. Znak
Praca w szpitalu całkowicie go pochłonęła. Był świetnym, skrupulatnym lekarzem, z wielką sympatią do dzieci, które leczył z niezwykłą czułością. Współpracownicy szanowali go za opanowanie i szeroką wiedzę.
Pewnego dnia robił obchód na oddziale dziecięcym. W jednym kącie, na łóżku, siedziała kilkuletnia dziewczynka. Jasne loki, wielkie niebieskie oczy patrzyły z niepojętym smutkiem. Przytulała starego, podartego królika. Franciszek nagle zamarł.
Kto to? spytał pielęgniarki, z bijącym sercem.
To Kasia westchnęła. Z domu dziecka. Poważne zapalenie płuc, już wychodzi na prostą.
Franciszek podszedł bliżej.
Dzień dobry, Kasiu. Jak się czujesz?
Królik chory wyszeptała i wyciągnęła do niego zabawkę. Pan doktor wyleczy króliczka?
Franciszkowi ścięło się gardło. Powoli, z powagą zbadał maskotkę, przyłożył stetoskop.
Tak, królik ma silny kaszel. Ale damy radę go wyleczyć uśmiechnął się, oddając pluszaka.
Po wyjściu długo nie mógł dojść do siebie. Przejrzał jeszcze historię dziewczynki bez rodzin, zupełna sierota. Tak samo, jak on przed laty.
Tego wieczoru siedział w kuchni w pustym lokatorskim pokoju i gapił się w zimną herbatę. Jadwiga, powłócząc nogą, przysiadła naprzeciw.
Co się z tobą dzieje, Franek? spytała z troską. Odkąd widziałeś te oczy Kasi, nie jesteś sobą.
Franciszek spojrzał na nią z taką tęsknotą, że aż zadrżała.
Mamo… Tam w szpitalu jest dziewczynka, Kasia. Sierota, jak ja byłem. Leży akurat w tej sali, gdzie ja przeleżałem… Wydaje mi się, że to znak. Jakby doktor Zieliński z nieba przemówił: Nie zostawiaj jej.
Jadwiga nie odezwała się słowem, tylko wstała.
Jutro pójdziemy razem rzekła stanowczo.
Następnego dnia odwiedzili Kasię razem. Jadwiga przyniosła lalkę, szytą z gałganków, i kubeczek kisielu. Gdy weszli do sali, Kasia najpierw się speszyła, lecz widząc zabawkę, rozpromieniła.
Jedz ładnie, kochanie zachęcała ją Jadwiga, karmiąc dziewczynkę.
Franciszek przyglądał się temu z uczuciem ciepła, które rozlewało się w piersiach. Wieczorem, wracając do domu, Jadwiga powiedziała nagle:
Franek, ja już na starość sama nie wytrzymuję. Ty zajęty w pracy, ja w domu weźmy ją. Serca moje się do niej przykleiło. Przecież kiedyś ciebie też przygarnęłam.
Stanął, objął ją i pocałował w pomarszczony policzek.
Dziękuję, mamo. Też o tym myślałem. Ale przecież papierów, dom dziecka…
Nam papierów nie zabraknie ucięła krótko. Traktuj sprawę jak zawsze.
Część szósta. Nić losu
Kilka dni później, gdy Kasia była już prawie zdrowa, w szpitalu pojawiła się młoda kobieta drobna, elegancka, z torbą słodyczy. Franciszek spotkał ją na korytarzu.
Do kogo pani?
Jestem wychowawczynią z domu dziecka. Nazywam się Helena Balicka. Przyszłam odwiedzić naszą Kasię Malicką.
Proszę bardzo, zapraszam do gabinetu. Dziewczynka czuje się dużo lepiej. Ale… chciałbym zapytać o pewną sprawę.
Helena miała ciepłe, brązowe oczy i wąskie, nerwowe palce.
Słucham pana.
Franciszek, ściskając nerwowo dłoń, powiedział, że chciałby adoptować dziewczynkę. Opowiedział o swoim domu, pracy, Jadwidze, która mogłaby być dla Kasi wspaniałą babcią. Im dłużej mówił, tym bardziej kobieta nabierała łez w oczach.
Państwo na pewno chcecie? A… dlaczego tak nagle? Wie pan, ile dzieci już wracało z adopcji, znowu do nas…
Jestem pewien. Wiem, co to znaczy być samemu. I nigdy nie zapomnę człowieka, który mnie uratował…
Zamilkł, i zupełnie nie wiedząc czemu, zaczął opowiadać swoją historię: o srogiej zimie 1943, o szpitalu, o doktorze Zielińskim, Jadwidze, o swojej drodze ku medycynie.
Helena zamilkła. Milczenie trwało długo. Patrząc na niego, wydawało się jej, że widzi kogoś bardzo bliskiego.
Pan mówi… Zieliński? Stanisław Zieliński?
Tak odpowiedział zdumiony Franciszek. Znała pani go?
To był mój ojciec powiedziała cicho. Doktor Zieliński był moim ojcem.
Franciszkowi zamarł świat. Zerwał się z krzesła, oparł ręce o stół.
Jak to? Ale nazwisko…
Balicka po mężu. Dziewczęce Zielińska.
Patrzyli długo na siebie, nie mogąc uwierzyć. Wydawało się, że pokój wypełnił się światłem obecności kogoś trzeciego czułego, bliskiego.
Szukałem pani lata całe! Chciałem opowiedzieć o ostatnich dniach doktora, o wszystkim, co zawdzięczam…
Mama zmarła pięć lat temu. Ona także szukała chłopca, o którym tyle mówił ojciec. Myślałyśmy, że nie żyjesz albo przepadłeś. A ty… jesteś tutaj.
To chyba przeznaczenie wyszeptał Franciszek.
Przeznaczenie potwierdziła Helena. Ojciec poprowadził cię do mnie. Albo nas do ciebie.
Kasia będzie miała dwie rodziny powiedział Franciszek. Będzie pani jej prawdziwą ciocią.
Helena roześmiała się przez łzy szczęśliwie, jak dziecko.
Epilog
Jesienią tego samego roku w klubie wiejskim odbyło się skromne wesele. Franciszek Wierzbicki i Helena Balicka postanowili, że nie ma na co czekać skoro los sam ich połączył.
Kasia, w białej sukience uszytej ręką Jadwigi, zajęła honorowe miejsce. Mocno ściskała swojego pluszowego królika, któremu kinięto imię Profesor na cześć dziadka, którego nigdy nie poznała, ale o którym często już słyszała.
Jadwiga przyjmowała życzenia i uśmiechała się przez łzy. Obok niej siedział starszy pan z wojennymi medalami kapitan Marian Wierzbicki, jej mąż.
Pamiętasz, Franku powiedziała tego wieczoru Jadwiga, gdy goście rozeszli się, a młodzi poszli nad jezioro jak w szpitalu obiecałeś doktorowi, że zostaniesz takim jak on?
Pamiętam, mamo objął żonę. Teraz już wiem być jak on, to sprawić, by po mnie został ślad. Ciepły, dobry ślad.
Helena szepnęła:
Tata ocalił cię wtedy. Ty dziś uratowałeś moje serce. I Kasię. Kręgi się domknęły.
Nie, Leniu pokręcił głową Franciszek, patrząc na gwiazdy. To nie krąg, to nić. Jasna nić prowadząca od serca do serca od doktora, przez ciebie i mnie, aż po Kasię… I niech nigdy nie przestanie się tkać.
Kasia śniła spokojnie na jego kolanach, przyciskając królika.
Minęły lata. Franciszek został ordynatorem tego szpitala, który powstał na miejscu dawnego wojennego przybytku. W gablocie nad biurkiem zawsze trzymał stary, zmatowiały od używania skalpel ten sam, który znalazł po śmierci Zielińskiego.
Kasia dorosła, została nauczycielką muzyki i w każdą niedzielę odwiedzała babcię Jadwigę i dziadka Franka. W święta wszyscy razem Franciszek, Helena, ich dzieci i wnuki odwiedzali grób Stanisława Zielińskiego. Franciszek, już siwy i pomarszczony, a jednak z tym samym czułym spojrzeniem i dłońmi, opowiadał kolejnemu pokoleniu tę samą historię.
Historię o tym, jak pewnej zimy, w zimnym polowym szpitalu, ktoś nie przeszedł obojętnie obok cudzego bólu. I ta iskra dobroci rozpaliła ogień, który ogrzewał już trzecie pokolenie ich wielkiej, nie krwi, ale prawdziwie zbudowanej, wyproszonej rodziny.
Żyli długo i szczęśliwie, otoczeni dziećmi i wdzięcznością tych, którym kiedyś pomogli. I w ich domu zawsze paliło się światło. To samo światło, które wiele lat temu rozpalił doktor Stanisław Zieliński w zimnym pokoiku wojennego szpitala w sercu małego chłopca o imieniu Franek.
