Dwa miesiące spotykałem się z 56-letnią kobietą i zabierałem ją do restauracji. Jednak gdy tylko zaprosiłem ją do siebie, momentalnie opadła z niej maska.
Pięć lat temu spokojnie się rozwiodłem i zdążyłem przywyknąć do życia kawalera. Jednak od pewnego czasu coraz bardziej czułem, że powrót do pustego mieszkania staje się przygnębiający.
Mam 56 lat, zdrowie dopisuje, energii nie brakuje. Postanowiłem założyć profil na portalu randkowym, licząc, że znajdę kobietę do wspólnego życia. I faktycznie już pierwsze dni wymiany wiadomości przyniosły mi niespodziankę: trafiłem na kogoś interesującego.
Jej profil był bardzo prosty:
Grażyna, 56 lat, wdowa, szukam porządnego mężczyzny do poważnego związku.
Fotografia przedstawiała sympatyczną kobietę, bez przesadnych ozdobników, z serdecznym spojrzeniem. Szybko zaczęliśmy rozmawiać. Od razu podkreśliłem, że nie interesuje mnie długie pisanie w sieci, tylko realna relacja na życie, wspólna codzienność i wyjazdy na wakacje. Bez wahania przystała na to i umówiliśmy się na spotkanie w centrum Warszawy w najbliższy weekend.
Pierwsza randka była świetna. Spacerowaliśmy długo, pogoda dopisała. Z zaangażowaniem opowiadała o swojej pracy i wnukach, a ja słuchałem uważnie. Spodobało mi się jej opanowanie, brak gadatliwości. Potem zaprosiłem ją do kawiarni, a za wszystko oczywiście zapłaciłem ja wyznaję zasadę, że to mężczyzna zaprasza i ponosi wydatki.
Zaczęła się nasza klasyczna randkowa faza. Kwiaty i pralinki kupowałem regularnie, a czas spędzaliśmy razem. W każdy piątek i sobotę organizowałem wyjścia do kultury: teatr, koncert, wystawa, a później restauracja. To był stały rytuał. Jeśli rzucić okiem na wydatki z tych dwóch miesięcy, można by się złapać za głowę lekko licząc, sporo ponad trzy tysiące złotych.
Byłem dżentelmenem, licząc na to, że stopniowo się do siebie zbliżamy. Ona zawsze uśmiechnięta, podczas spacerów łapała mnie pod ramię i powtarzała:
Mirku, świetnie się z tobą spędza czas. Jesteś taki taktowny!
Oczywiście było mi miło to słyszeć.
Niepokojące sygnały w kinie
Teraz, gdy patrzę wstecz, widzę, że jej zachowanie wszystko wyjaśniało.
Po pierwsze ani razu nie zaprosiła mnie do siebie. Nawet na herbatę po drodze, ani zwykłą pogawędkę. Zawsze jakieś wymówki: Oj, bałagan mam, Dzisiaj wnuczka nocuje, Jestem zmęczona, lepiej wyjdźmy gdzieś na miasto. Tłumaczyłem sobie, że pewnie się krępuje mogła odwyknąć od wizyt mężczyzny. Nie naciskałem i cierpliwie czekałem.
Po drugie kiedy rozmawialiśmy o wieku, jej reakcje były różne. Jeśli chodziło o wyjazdy, restauracje, rozrywki była młoda duchem i pełna energii. Sama zaproponowała weekend nad jeziorem czy wejście do aquaparku. Ale gdy próbowałem delikatnie przejść na temat bardziej osobisty, nagle zamieniała się w zgorzkniałą babinę.
W kinie, kiedy dyskretnie położyłem jej rękę na kolanie zwykły dotyk, bez nachalności natychmiast ją odsunęła i powiedziała stanowczo, choć spokojnie:
Mirek, nie wypada, ludzie patrzą.
Grażynko, jest ciemno, siedzimy sami z tyłu.
To nieważne. Tak się nie zachowujemy. Przecież mamy swoje lata.
Zrzuciłem to na karb wychowania. Pomyślałem, że pewnie ma moralne zasady, które należy uszanować. Mimo to, zaczynało mnie to od środka uwierać. Nie mamy przecież po szesnaście lat i nie warto miesiącami bawić się w nieśmiałą młodzież.
Uwielbiała natomiast opowiadać szczegółowo o swoich dolegliwościach. Wiadomo, w tym wieku to normalne: trochę pobolewa kręgosłup, coś strzyka w kolanach. Ale ona opowiadała o tym z niesamowitym upodobaniem, snując długie monologi o lekach i wizytach u lekarzy.
Słuchałem jej z zaangażowaniem, nawet proponowałem numer do świetnego specjalisty. Ale gdy sam wspomniałem, że dwa razy w tygodniu pływam na basenie, rzuciła z pogardą:
A po co ci to? Jeszcze ci serce wysiądzie. W naszym wieku lepiej leżeć na kanapie i poczytać książkę, niż skakać do wody.
A ja nie mam ochoty przedwcześnie umierać za życia. Chciałbym korzystać z każdej chwili.
Punkt kulminacyjny i wykład o wstydzie
Wczoraj w końcu doszedłem do wniosku, że nie ma co dłużej odkładać rozmowy. Dwa miesiące spotkań to przecież czas, by zorientować się, czy do siebie pasujemy.
Jedliśmy kolację w gruzińskiej restauracji, delektowaliśmy się chinkali i winem. Nastrój był wyśmienity, śmiała się głośno, sypiąc żartami o pracy. Uznałem, że to dobry moment na poważniejszą rozmowę.
Po kolacji przesiedliśmy się do mojego auta. Na zewnątrz padał deszcz, w aucie panowało przytulne ciepło, w tle sączyła się muzyka. Delikatnie ująłem jej dłoń tym razem nie cofnęła jej. Więc zaproponowałem:
Grażynko, może pojedziemy do mnie? Wypijemy herbatę, posłuchamy muzyki.
Cała natychmiast zesztywniała, zniknęła radość i pojawił się chłód na twarzy.
Mirek, co ty insynuujesz?
Nic nie sugeruję, mówię wprost. Podobasz mi się i lubię cię. Jesteś wolna, ja także. Dwa miesiące się spotykamy to naturalne, że człowiek chce się zbliżyć.
Wtedy wyjechała z wykładem o wieku, wstydzie i wyższych wartościach, po którym aż mnie zamurowało:
Ty sobie uświadamiasz, co mówisz? stwierdziła ostro. To dobre dla młodych, którym zależy na dzieciach. Nam to niepotrzebne. Wyobrażasz sobie, jak strasznie byśmy wyglądali bez ubrań? Mam fałdkę, ty brzuch. W naszym wieku tylko duchowa bliskość, wsparcie i przyjaźń są ważne. A ty, Mirek, myślisz wyłącznie o ciele.
Nie mogłem uwierzyć własnym uszom. Wynikało, że jestem niemal nieprzyzwoity, bo po ośmiu tygodniach chciałem zwyczajnej bliskości.
Ależ proszę cię, o jakim brzuchu mówisz? Ćwiczę na siłowni, dbam o siebie. Ty też świetnie wyglądasz. Dlaczego się siebie wstydzisz? Kto powiedział, że w wieku pięćdziesięciu kilku lat można być tylko babcią a prawdziwe życie już się kończy?
Bo tak się przyjęło! odpowiedziała ostro. Porządne kobiety w moim wieku tylko dzieciom i wnukom pomagają oraz robią przetwory. Wstydziłabym się przed rodziną, gdybym miała mężczyznę do takich spraw.
Nie wytrzymałem i w końcu powiedziałem, co myślę:
Czyli nigdy nie chciałaś faceta do życia. Przez dwa miesiące jadłaś na mój koszt, jeździłaś samochodem, chodziłaś do teatru. To ci nie przeszkadzało przyjmować od takiego zwierza prezentów? Jak oczekuję bliskości, to zaraz fuj?
Zarumieniła się, choć bardziej złością niż wstydem.
Myślisz, że po kolacji jestem do czegoś zobowiązana?
Przestań przekręcać odpowiedziałem spokojnie, choć we mnie wrzało. Dobrze traktowałem cię, okazywałem zainteresowanie, a każdy normalny związek powinien się rozwijać. Ty szukałaś koleżanki z portfelem i samochodem, a nie partnera.
Wyskoczyła z auta jak z procy, trzasnęła drzwiami, nawet się nie obejrzała. Nie goniłem jej. Po prostu patrzyłem, jak żwawo maszeruje do klatki i miałem żal do siebie.
Lubię rozmowy o książkach, historii, jestem człowiekiem z pasją. Ale jestem także żywym mężczyzną, mam swoje potrzeby i nie zamierzam udawać umarłego tylko dlatego, że ktoś ma żelazne kompleksy związane z metryką.
Skasowałem jej numer i usunąłem profil z portalu randkowego. Muszę najpierw ochłonąć po tym zamieszaniu.
Teraz wiem jedno na pierwszym spotkaniu zawsze zapytam wprost, jakie kobieta ma podejście do bliskości. Jeśli znowu usłyszę wykład o starości i wnukach jako sensie życia, od razu dzielę rachunek na pół i mówię: do widzenia.
A Wy, jak sądzicie mam rację, czy zaproszenie kobiety w tym wieku do siebie to rzeczywiście wyraz braku taktu? Po co w ogóle szukać kogoś na portalach, jeśli się uważa, że życie już się skończyło?
