3 czerwca
Siedziałem dziś rano na parapecie i patrzyłem z tęsknotą w okno. Czekałem na powrót taty z pracy, a w głowie kłębiło mi się mnóstwo myśli. Minęły już dwa lata, odkąd mama nas opuściła. Założyła nową rodzinę, jak powiedział mi kiedyś tata, łamiącym się głosem. Dlaczego zostawiła syna? Kto to wie. Dla mnie to wciąż zagadka. Chociaż z czasem zaczynam o niej zapominać.
Tata starał się, jak mógł, abym był szczęśliwy. Niedawno skończyłem dziesięć lat i coraz więcej rozumiałem. Nauczyłem się zmywać naczynia i sprzątać po sobie, o zabawkach już prawie zapomniałem czułem, że staję się dorosły. Przede wszystkim jednak czułem się bardzo samotny. Bardzo chciałem mieć psa. Jednak tata od razu stanowczo odmówił.
A kto będzie się nim zajmował? Ja ciągle pracuję, a ty chodzisz do szkoły i jesteś jeszcze za mały.
Zamiast psa tata pewnego dnia przyprowadził do domu kobietę. Miała na imię Jadwiga. Zamieszkała z nami. Starałem się nie odzywać do niej ani słowem, uważałem ją za kogoś obcego. Tymczasem tata nazywał ją swoją żoną i chciał, żebym w końcu miał znowu mamę.
Nie potrzebuję jej! odpowiedziałem tacie zdecydowanie. I żyliśmy tak dalej. Widziałem, jak tata jest zadowolony z Jadwigi, jak razem żartują i się przytulają. A ja wciąż czułem się zraniony i zły, jakby coś mnie bolało od środka.
Tato, chcę, żeby ona sobie poszła.
Bartosz, ale ja chcę, żeby została. Trudno jest żyć bez żony i matki w domu.
Nastały ciepłe dni. Biegałem po podwórku z nowymi kolegami. Jeden z nich powiedział mi, że jeśli tata i ta “nowa mama” będą mieli własne dziecko, to mogą mnie oddać do domu dziecka.
Ten pomysł napawał mnie przerażeniem. Skoro mama mnie zostawiła, może i tata tego zechce? Zacząłem się spodziewać najgorszego i psychicznie przygotowywałem się na wyjazd. Kiedyś przypadkiem usłyszałem szczątek zdania: Byłoby mu tam dobrze, powinniśmy go tam posłać. Dla mnie to był koniec. Nie spałem wtedy całą noc, a rankiem postanowiłem się pozbyć Jadwigi. Zaczęły się złośliwości przesoliłem herbatę, zostawiłem pustą patelnię na włączonym gazie. Byłem niegrzeczny. Jadwiga nie była głupia, szybko się domyśliła, o co chodzi. Zawołała mnie na rozmowę.
Chodź tutaj, Bartosz. Trzeba porozmawiać. Widzę, że jesteś zły.
Ja? Ja jestem zły bez powodu próbowałem się wymigać.
Bartosz, ja nie chcę cię skrzywdzić, naprawdę
Opowiedziała mi, że wynajęła na lato domek letniskowy. Chciała zrobić mi niespodziankę, ale nadszedł czas na szczerość. Tata znalazł psa w schronisku i dzisiaj mieliśmy po niego pojechać. Mogłem jechać z nimi.
Nie żartujesz? zapytałem nieśmiało, już wierząc jej słowom. Rzuciłem się jej na szyję i przytuliłem mocno, jak tylko umiałem.
Jadwiga prawie się rozpłakała:
No już, ciesz się, wszystko będzie dobrze. Nie płacz. Pogładziła mnie po głowie.
Wrócił tata z pracy i zaraz pojechaliśmy razem po szczeniaka. Cała złość gdzieś mi przeszła, a Jadwiga przestała być moim wrogiem. Pogodziliśmy się. Szczeniak zasnął mi w ramionach, a ja poczułem, że jestem szczęśliwy razem z całą rodziną.
Dziś wiem, że czasem trudne emocje są potrzebne, żeby coś w sobie zmienić i naprawdę docenić ludzi wokół. Wybaczyłem sobie i innym.
