To było dawno temu, a jednak wspominam to, jakby wydarzyło się wczoraj… Mój mąż, Janusz, wtedy 45-letni, zapomniał o moich urodzinach 27 lutego. Tego samego dnia wstał skoro świt i wyjechał z kolegami na ryby na Mazury oczywiście, bo gdzie indziej mógłby jechać zapalony wędkarz? Pod jego nieobecność przygotowałam mu niespodziankę, po której na pewno już nigdy nie zapomni tej ważnej daty…
Janusz przez lata wypracował sobie dziwną umiejętność. Bezbłędnie pamiętał, kiedy trzeba wymienić olej w samochodzie, znał dokładnie daty, w które zwołują się jego koledzy na ryby, ba orientował się nawet, kiedy zaczyna się najlepszy czas na brania. Natomiast rodzinne daty ulatywały mu z głowy, jakby ktoś je wymazywał.
Przeważnie ratowałam sytuację, rzuciłam aluzję, zostawiałam karteczki, potrafiłam też zapytać wprost. Lecz na swoje 45. urodziny miałam ochotę na coś innego. Chciałam sprawdzić, czy ćwierć wieku małżeństwa czegoś nauczyło mojego męża. Bez podpowiedzi, bez naprowadzania.
Tego dnia Janusz biegał po mieszkaniu, pakował wędkarskie graty i plecak.
Grażyno, widziałaś mój termos? Chłopaki już czekają. Jedziemy nad jezioro, to najlepszy moment! Wrócę w niedzielę, raczej nie będzie zasięgu.
Cmoknął mnie w policzek, nawet nie patrząc.
Nie smuć się, kup sobie coś pysznego.
Trzasnęły drzwi. Podeszłam do kalendarza. Czerwoną kredką zaznaczyłam tę datę okrągłe urodziny. Nie dość, że zapomniał, to jeszcze właśnie dzisiaj wybrał się na ryby…
Najpierw było mi przykro, potem poczułam wewnętrzny chłód i spokój. Wpadłam na pomysł, jak dać mu nauczkę taką, której długo nie zapomni. Podjęłam decyzję i zaczęłam wprowadzać plan w życie. Po powrocie czekała go niespodzianka. Od tej pory miał pamiętać o tej dacie!
Janusz miał swoją skrytkę oszczędności, które odkładał pieczołowicie na nowy silnik do łodzi. Pieniądze trzymał w sejfie. Kod znałam, bo czasem jego “doskonała” pamięć płatała figle.
Kwota była niemała. Niemal trzysta tysięcy złotych. Otworzyłam sejf i podjęłam decyzję.
Ten weekend spędziłam tak, jak sobie nigdy wcześniej nie pozwoliłam. Zamówiłam catering, zaprosiłam przyjaciółki, mieszkanie przystroiłam kwiatami. Muzyka, śmiech, kieliszki szampana… Następnego dnia była kolacja w restauracji z panoramą Warszawy. Potem wypad do spa.
Na koniec broszka, na którą od dawna tylko zerkałam w witrynie jubilera, zawsze myśląc, że wydatki na wspólne cele są ważniejsze.
W niedzielę wieczorem usłyszałam klucz w zamku. Janusz wrócił zadowolony, z wiadrem ryb w rękach.
No, witaj! Co za weekend, ile ryb! Zobacz, jaka zdobycz!
Wszedł do salonu i stanął jak wryty. Na stole butelki po winie i szampanie, w kącie kosze pełne kwiatów, na sofie torby z najlepszych butików.
Co tu się działo? Kogoś gościłaś?
Tak, odpowiedziałam spokojnie. Miałam urodziny. 45 lat. Pamiętasz, czy nie?
On zamarł, po chwili westchnął ciężko.
Grażyno… naprawdę zapomniałem. Zawirowało mi się. Sama rozumiesz…
Oczywiście, przerwałam mu. Dlatego sama o siebie zadbałam. Wszystko zorganizowałam i prezent wybrałam bez twojej pomocy.
Spojrzał nerwowo w stronę gabinetu. Drzwiczki sejfu były uchylone. Zbladł i pobiegł sprawdzić. Wrócił po minucie z pustym spojrzeniem.
Gdzie są pieniądze? Tam nie ma nic! Moje oszczędności!
Są tutaj, pokazałam ruchem ręki na otaczające nas rzeczy.
Wszystko wydałaś? To był silnik! Dwa lata zbierałem!
A ja znosiłam to dwadzieścia pięć lat, odparłam cicho, lecz stanowczo. Zapomniałeś o moim jubileuszu. Musiałam zrobić coś, żebyś zapamiętał go na zawsze.
Opadł ciężko na kanapę, raz patrzył na wiadro z rybami, raz na otwarty sejf i na mnie. Krzyczeć nie mógł, przecież te pieniądze były wspólne.
Rybę czyścił w milczeniu.
Minęło pół roku. Janusz znowu odkłada na silnik. Ale teraz kalendarz w telefonie co miesiąc przypomina mu o wszystkich rodzinnych datach. Bywają drogie lekcje, ale tę akurat zapamiętał na zawsze.
