Kiedy mój nowy partner, Andrzej, wprowadził się do nas, mój piętnastoletni syn, Wojtek, niemal zupełnie zamknął się w sobie. Przestał z nami siadać do stołu, a pewnego dnia, nieoczekiwanie, rzucił: Mamo, boję się go. Nie mogę z nim mieszkać w jednym domu, bo on
Andrzej po raz pierwszy został u nas na noc w piątek. Rano obudził mnie aromat świeżej kawy. W kuchni stał spokojnie przy patelni, smażąc jajka, jakby mieszkał tu od zawsze. Uśmiechnął się do mnie ciepło, pocałował w policzek i powiedział, że od lat jest rannym ptaszkiem. Wszystko wydawało się znajome, codzienne.
Po kilku minutach Wojtek wyszedł ze swojego pokoju. Na widok Andrzeja kiwnął głową, nalał sobie soku i wypił go w milczeniu przy oknie. Do stołu nawet nie podszedł. Pomyślałam wtedy, że to zwykły nastoletni bunt w tym wieku rzadko kto z rana się uśmiecha.
Mam czterdzieści cztery lata. Od lat jestem po rozwodzie, pracuję jako księgowa. Andrzej ma czterdzieści dziewięć lat, jest nauczycielem, także po rozwodzie. Poznaliśmy się przez wspólnych znajomych, długo wymienialiśmy wiadomości, potem zaczęliśmy się spotykać. Był spokojny, nie miał żadnych nałogów. Po ośmiu latach samotności poczułam się przy nim znów nie tylko matką, ale także kobietą.
Przez pierwsze miesiące Andrzej odwiedzał mnie, gdy Wojtek był poza domem. W końcu uznałam, że nie mam już czego ukrywać syn już dorasta, czas zrozumieć, że nie jestem tylko jego mamą. Przedstawiłam im się sobie. Obyło się bez kłótni, formalnie, na dystans. Byłam przekonana, że wszystko będzie w porządku.
Jednak z czasem zaczęły pojawiać się niepokojące drobiazgi, których nie potrafiłam powiązać.
Wojtek przestał jeść śniadania, gdy Andrzej nocował u nas. Tłumaczył, że nie jest głodny. Zaczął coraz częściej zostawać dłużej na treningach i niemal każdą sobotę i niedzielę spędzał u babci. Nawet mnie cieszyło, że ma tyle zajęć i pomaga rodzinie. Uważałam, że to zwykły zbieg okoliczności.
Po czterech miesiącach Andrzej zostawał już coraz częściej. Przyzwyczaiłam się do myśli, że może wprowadzić się na stałe. Tamtego wieczoru został po środku tygodnia. Rano Wojtek wszedł do kuchni, zobaczył Andrzeja, stanął w progu, zesztywniał i po chwili wrócił do siebie.
Poszłam za nim. Siedział na łóżku, wpatrzony w ścianę.
Co się stało? spytałam cicho.
Mamo, boję się go. Nie potrafię z nim mieszkać odpowiedział niemal szeptem.
Serce mi zamarło. Dopytałam nerwowo, co się stało i dlaczego tak myśli.
Podniósł oczy i powtórzył:
Kiedy Andrzej się do nas wprowadził, mój syn zamknął się jeszcze bardziej. Siedząc na łóżku pewnego dnia rzucił: Mamo, boję się go. Nie mogę żyć z nim pod jednym dachem, bo on
Mamo, wybierz. Albo on, albo ja.
To, co wtedy wyznał mi syn, zmroziło mi krew w żyłach. Tego samego dnia wyrzuciłam Andrzeja z domu.
Zrozumiałam, że patrzyłam w zupełnie złym kierunku. Skupiałam się na swoim szczęściu, nie widząc lęków i niepokoju dziecka.
On powiedział, że już niedługo zamieszka tu na stałe wyszeptał Wojtek.
No i? starałam się być opanowana.
I że trzeba tu zaprowadzić porządki. Tak na serio.
Nie od razu pojęłam, o co chodzi.
Jakie porządki?
Takie, żebym nie przeszkadzał. Uśmiechnął się blado, w oczach miał pustkę. Powiedział, że w domu może być tylko jeden mężczyzna. Że wszystko się tu zmieni.
W środku zrobiło mi się zimno.
Powiedział to tak wprost?
Dosłownie. “Trzeba się przyzwyczaić. Z twoją mamą budujemy rodzinę. Jesteś już prawie dorosły”. I jeszcze
Co jeszcze?
Że może bardziej będzie mi pasować mieszkać u babci, jeśli mi coś nie odpowiada.
Wieczorem poczekałam, aż Andrzej wróci.
Powiedziałeś mojemu synowi, żeby się przyzwyczaił? zapytałam od razu.
Westchnął ciężko.
Po prostu postawiłem sprawę jasno. Jeśli mam tutaj zamieszkać, wszystko musi być na poważnie. Chcę normalnej rodziny.
A Wojtek to dla ciebie kto?
Jest już prawie dorosły. Prędzej czy później i tak wyfrunie z gniazda. My też musimy myśleć o przyszłości. Na przykład o naszym wspólnym dziecku.
Spojrzałam na niego i zrozumiałam, że mówi to wszystko ze spokojem bez żalu, bez emocji. On myślał poważnie.
Czyli każesz mi wybierać?
Wzruszył ramionami:
Chcę tylko, żebyś pomyślała, czego ty naprawdę chcesz.
Tej nocy niemal nie zmrużyłam oka. Nad ranem usiadłam przy synu na łóżku.
Już wybrałam powiedziałam. Nigdy nie będziesz zbędny we własnym domu.
Jeszcze tego samego dnia Andrzej spakował się i odszedł.
