Jedyny syn zaskoczył nas niespodziewanie, gdy wyznał, że chce się ożenić przecież ma dopiero 22 lata. Jednak wraz z mężem postanowiliśmy nie sprzeciwiać się jego decyzji, bo przecież sami również pobraliśmy się bardzo młodo. Janek ledwo skończył 22 lata, a ja miałam zaledwie 19. Wychodzę więc z założenia, że taka już nasza rodzinna tradycja. Tym bardziej, że narzeczona syna bardzo przypadła nam do gustu: Zosia studiowała razem z Jankiem, byli w jednej grupie na uniwersytecie. Gdy już przyjęliśmy tę decyzję syna, zaczęliśmy przygotowania do ślubu. Skoro Janek jest naszym jedynym dzieckiem, postanowiliśmy wyprawić mu porządne wesele.
Zgodnie z tradycją, wybraliśmy się z mężem do rodziny Zosi, żeby się bliżej poznać. Szczerze mówiąc, niewiele o niej wiedzieliśmy widzieliśmy ją tylko kilka razy w towarzystwie syna. Opowiadała, że mieszka wraz z mamą w małej wsi niedaleko Krakowa. Umówiliśmy więc spotkanie, odpowiednio wszystko wcześniej ustalając.
Mąż kupił piękny bukiet kwiatów, ja upiekłam domowe ciasto i wyruszyliśmy na poznanie przyszłej rodziny. Na miejscu od razu uderzył nas widok bardzo zadbanego i czystego podwórka.
Sam dom, choć stary, był pełen ładu i ciepła, wszędzie panował porządek. Już w drzwiach przywitała nas przyszła teściowa naszego syna, pani Barbara. Od razu ją polubiłam: elegancka, serdeczna kobieta, uśmiechnięta od ucha do ucha. Barbara zaprosiła nas do kuchni. Gospodyni naprawdę się postarała wszystko było przepyszne. Z biegiem rozmowy przekonaliśmy się, że to bardzo sympatyczna i rozsądna kobieta, jednak kwestia ślubu pozostała nierozstrzygnięta. Okazało się, że pani Barbara od początku poprosiła, byśmy nie oczekiwali od niej finansowego wsparcia nie miała po prostu pieniędzy na wesele. Widać było, jak niezręcznie poczuła się wtedy Zosia. Jankowi także zrobiło się przykro. Wiedzieliśmy, że wesele jest marzeniem Zosi od dzieciństwa, a Janek pragnął jej je dać. Postanowiliśmy więc, że nie zrezygnujemy z uroczystości i wyprawimy ją na własny koszt. Powiedzieliśmy o tym synowi i uspokoiliśmy zakochanych.
Ustaliliśmy, że Barbara może zaprosić tylu bliskich, ilu uzna za stosowne nikt nie przyjdzie przecież z pustymi rękami. To, co otrzymają w kopertach, bez problemu wystarczy na pokrycie ich kosztów w restauracji. Barbara długo się wahała, czy przyjąć naszą propozycję, ale w końcu przekonaliśmy ją, by wspierała swoje dziecko w tym ważnym dniu.
Dzień przed weselem, późnym popołudniem, usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Na progu stanęła przyszła teściowa przyszła na herbatę, ale czułam, że coś ją gryzie. W końcu, wyjęła z torebki biały kopertę i podała nam pieniądze. Okazało się, że tak bardzo było jej niezręcznie z powodu naszej propozycji, że poszła do banku i wzięła kredyt, aby jednak dorzucić się do wesela. Próbowałam ją przekonać, by zwróciła te pieniądze do banku przecież widziałam, jak skromnie żyje z córką. Nic nie wskórałam. Barbara była uparta, postanowienie już zapadło. Wesele odbyło się tak, jak zaplanowaliśmy i wspominam je z rozrzewnieniem.
Dzieci były szczęśliwe. Sama uroczystość przeszła nasze oczekiwania także dlatego, że Barbara wszystkich zaskoczyła swoim wyglądem. Piękna kobieta, pogodna, z klasą. Ma dopiero 45 lat, wychowywała Zosię właściwie sama po rozwodzie. Na weselu promieniała: fryzura, makijaż, elegancka sukienka aż nie poznałam tej kobiety! To zauważyli nie tylko ja i mój mąż. Gościem był również młodszy brat mojego męża, Paweł. Ma 46 lat, jest rozwiedziony, już dekadę mieszka i pracuje w Warszawie. Tym razem przyjechał specjalnie na ślub siostrzeńca. Cały wieczór Paweł nie spuszczał wzroku z Barbary, a po weselu oznajmił, że zatrzyma się pod Krakowem jeszcze przez kilka tygodni. Przypuszczałam, co jest tego przyczyną
Już następnej niedzieli pojechaliśmy ponownie na wieś, tym razem z zupełnie inną misją Paweł chciał się oświadczyć Barbarze! Wszystko świetnie się potoczyło, pobrali się, a po kilku miesiącach Paweł zabrał Barbarę do Warszawy. Tym oto sposobem dawna swaćka stała się moją rodziną. Barbara to wspaniała osoba naprawdę zasłużyła na swoje szczęście.
