Dziś rano spieszyłem się do pracy jak zwykle, gdy nagle zorientowałem się przy wyjściu z klatki schodowej, że zostawiłem w domu telefon. No nic wracam po niego. Wszedłem do windy na ósmym piętrze i utknąłem! Winda stanęła i ciemność, tylko światło awaryjne lekko mrugało. Siedziałem już dobre kilka minut, próbując jakoś zawiadomić administrację przez domofon, gdy nagle usłyszałem znajome głosy dobiegające z korytarza.
Nie mogłem uwierzyć własnym uszom. To był głos mojej żony, Jagody rozpoznaję jej ton wszędzie oraz sąsiada z trzeciego piętra, Marka. Ich rozmowa była bardzo osobista.
Jagódko, moja kochana, nie mogę się już doczekać ponownego spotkania mówił cicho Marek.
Dzisiaj wieczorem będziemy razem odpowiedziała Jagoda, uśmiechając się łagodnie. Przyjdź po dziesiątej, mój mąż ma nocną zmianę.
O której wróci twój Kamil?
Dziś wychodzi pół godziny po dziewiątej i dopiero nad ranem wróci. Musimy się pośpieszyć, zanim ktoś zauważy.
Siedziałem jak sparaliżowany, nie wierząc w to, co słyszę. Przez kilka minut stali przy windzie, najwyraźniej nie zdając sobie sprawy, że w niej tkwię, i rozmawiali o swoim sekretnym romansie. W końcu, gdy zorientowali się, że winda zepsuta, zeszli schodami.
Gdy ratownicy w końcu mnie uwolnili, w głowie układałem już plan działania. Wieczorem Jagoda była jak zwykle spokojna. Około dziesiątej, tak jak zawsze, zaczęła delikatnie sugerować, że może bym się przeszedł zaczerpnąć świeżego powietrza. Tym razem postanowiłem odegrać swój teatr.
Jagódko, chyba pójdę na spacer, dobrze ci się ogląda serial? zapytałem.
Kamilu, pada deszcz! Może lepiej zostaniesz?
Tylko na chwilę, potrzebuję się przewietrzyć, odrobina ruchu dobrze mi zrobi. Wezmę parasol.
Tak jak zawsze, przekonała się mojej wersji wydarzeń i wyszedłem z klatki. Ale tego wieczora sam zostałem uprzedzony: mąż sąsiadki zadzwonił z informacją, że wie o zdradzie i że planuje wrócić wcześniej do domu. Po tej rozmowie wróciłem na górę w pół godziny, przemoczone buty w ręku, kurtka i torba skąpane w deszczu. Przy drzwiach czekała na mnie moja żona.
A gdzie parasol, kurtka, buty? zapytała spokojnie, nie otwierając na oścież drzwi.
Spotkałem jakichś typów, wszystko mi zabrali skłamałem, nadal w szoku.
Twoje rzeczy leżą przy zsypie na końcu korytarza. Możesz je odebrać i przekazać pozdrowienia Markowi z trzeciego piętra.
Zachowałem milczenie. Zamknęła drzwi, a ja pobiegłem po swoją walizkę. Przebrałem się, po czym chciałem pojechać do matki taksówką. Okazało się, że telefon zostawiłem u kochanki, bo wypadał mi z kieszeni w pośpiechu. Postanowiłem wrócić i pożyczyć telefon od Jagody i wtedy po raz drugi tego dnia utknąłem w windzie, bo w całym bloku wysiadł prąd.
Zbieg okoliczności chciał, że gdy w końcu zszedłem piechotą na ósme piętro, natknąłem się na Marka i Jagodę oboje z walizkami pod pachą, czekali razem na windę. Masz mój telefon? zapytałem zmieszany.
Mam, i twoje rzeczy też odpowiedziała cichym głosem Jagoda. Wsiedliśmy do windy. Potem każdy pojechał w swoją stronę zamówionym Boltem.
Leżąc wieczorem w pustym mieszkaniu, zrozumiałem jedno zaufanie może się rozpaść w jednej chwili, jeśli o nie nie dbamy. Żal mi przeszłości, ale wiem, że teraz muszę zacząć żyć od nowa, ucząc się tego, że nie wolno być ślepym ani na czyjeś, ani na własne błędy. Trzeba mieć odwagę spojrzeć prawdzie w oczy, nawet gdy bardzo boli.
