O szóstej rano mąż zrzucił mnie z łóżka. Najpierw pomyślałam, że to tylko dziwny przypadek, ale nazajutrz sytuacja się powtórzyła. Wszystko zaczęło się po naszej wizycie u jego matki na polskiej wsi.
Byliśmy małżeństwem dopiero od pół roku, a jednak po tym incydencie we mnie narosło przekonanie, że powinnam złożyć pozew o rozwód. Powód, dla którego mąż tak się zachował, był dla mnie szokujący. Opowiem, co się wydarzyło.
Wychowałam się w Warszawie i nigdy nie musiałam wstawać wcześnie. Teraz pracuję dla międzynarodowej firmy, więc mój dzień pracy jest przesunięty na późne godziny lub noc. Kiedy tu jest dzień, tam mają noc zdarza się, że pracuję do rana.
Mój mąż, Wacław, pochodzi z malutkiej mazowieckiej wioski, gdzie każdego dnia słychać pianie koguta tuż przed świtem. Nawet po przeprowadzce do stolicy nie porzucił swoich nawyków: wstaje o szóstej i domaga się jajecznicy z kawą na śniadanie.
U mnie śniadanie zawsze jest o siódmej powiedział jeszcze, kiedy się poznaliśmy.
Wtedy tylko się roześmiałam wydawało mi się to śmieszne, nie sądziłam, żeby stanowiło dla mnie problem. Po nocnej pracy mogłam przecież później się zdrzemnąć.
Pierwsze pół roku przebiegło zaskakująco spokojnie. Starałam się szanować jego zwyczaje, gdy sobie przypomniałam, dogadywaliśmy się całkiem nieźle. Wydawało się, że wszystko funkcjonuje cudownie.
Wszystko posypało się po wyjeździe do jego mamy. Teściowa mieszka w starej chatce pod Łowiczem, trochę odrapanej, ale ciepłej. Gdy zobaczyłam jej ogród i bielone ściany, wyobraziłam sobie wieczory przy kominku, makowiec, herbatkę o dziewiątej i dziką ciszę. Ale sen zamienił się w coś zupełnie innego.
Już kilka godzin po przyjeździe poczułam, jakby ktoś podmienił scenariusz. Teściowa co chwila znajdowała powód do pouczania: a to, że przy stole jestem zbyt cicha, a to, że nie noszę kapci czułam się jak w jakiejś baśni, gdzie zła czarownica ciągle coś szemrze.
Prawdziwe kłopoty zaczęły się rano.
Żonę trzeba budzić jak u nas teściowa oświadczyła przy stole, gdy ja jeszcze spałam, wtulona w poduszkę jak w pierze kurzych aniołów. Później się dowiedziałam, że Wacław postanowił zacząć uczyć mnie, jak wstaje się na polskiej wsi.
Kiedy po raz pierwszy wciągnął mnie brutalnie z łóżka, nagle poczułam się jak w surrealistycznym filmie.
Co ty wyprawiasz?! krzyknęłam, zdezorientowana i nastraszona.
Przecież nie słyszysz budzika. Mama mówi, że to najlepszy sposób na pobudkę odparł spokojnie, jakby wyjaśniał moje imię na kubku.
Pracuję nocami! Muszę się wyspać, by działać jak człowiek!
U nas w rodzinie tak się robi rzucił Wacław, jakby miał przez to rację.
Następnego ranka sytuacja się powtórzyła. Zaczęło mi się zdawać, że on i jego matka prowadzą wokół mnie pokrętny wiejski rytuał, żeby się ze mnie pośmiać.
Nie mogłam pojąć, jak człowiek, z którym planowałam całe życie, mógł tak nagle zamienić się w marionetkę w rękach matki.
Po powrocie do Warszawy Wacław był już zupełnie innym człowiekiem. Ciągle powtarzał: Mama wie lepiej. Jego upór utwierdził mnie, że dzieli nas przepaść większa od Wisły.
Szykuję już dokumenty do rozwodu. Nie mam już siły.
A wy? Co byście zrobili na moim miejscu? Może jestem po prostu zbyt pochopna i to dziwny sen, z którego powinnam się już obudzić?
