Minęły dwa lata od tamtego dnia, gdy los ponownie postawił ją na mojej drodze. Przede mną szła piękna kobieta, na widok której serce zamarło mi w piersiach. Rozpoznałem w niej moją byłą żonę, Kingę, która swego czasu przyciągała wzrok każdego mężczyzny.
Po ślubie nie poznałem już własnej żony. Stała się jedną z tych kobiet z przetłuszczonymi włosami i wielkimi, rozciągniętymi koszulkami. Nie widywałem jej już w sukienkach podkreślających figurę ani w eleganckiej bieliźnie.
Po narodzinach bliźniąt Kinga zaczęła chodzić w domowych workach olbrzymich t-shirtach i luźnych spodniach. Zapomniała o zadbaniu o siebie. Przestała chodzić do kosmetyczki, rzadko się malowała. O klubie fitness już nawet nie wspomnę po ciąży jej brzuch nie wrócił do dawnej formy, pojawił się cellulit…
Przez dwa lata naszego wspólnego życia zmieniła się nie do poznania. Stała się pulchniejsza i zakładała coraz większe ubrania. Gdy delikatnie sugerowałem, że może warto zajrzeć do lustra, obrażała się i nie odzywała do mnie przez długie godziny.
Pewnego dnia dotarło do mnie coś oczywistego i bolesnego: kochałem Kingę, którą znałem przed ślubem, ale teraz mieszkałem z kimś zupełnie innym. Dawna Kinga była energiczna, wesoła, piękna zazdrościli mi jej wszyscy koledzy, pytając, jak ją zdobyłem. Po tylu zmianach nie miałem już żony, która mnie fascynowała. Zamiast miłości czułem do niej współczucie i smutek.
Ostatni raz widziałem Kingę w wyciągniętej, szarej koszuli poplamionej mlekiem, w szerokich, luźnych spodenkach, spod których prześwitywała skóra pokryta cellulitem. Na głowie miała byle jakiego koczka rozpadającego się na wszystkie strony, a jej twarz była znaczona smutkiem i wielkimi cieniami pod oczami.
Tamtego wieczoru powiedziałem jej, że nie mogę już z nią być, że zamiast miłości czuję do niej litość i żal.
Minęły dwa lata od tamtej decyzji i dziś spotkałem ją ponownie. Przez ulicę szła piękna kobieta, od której trudno było oderwać wzrok. Poznałem ją od razu moja była żona Kinga, ta sama, która kiedyś sprawiała, że mężczyźni nie mogli przejść obok niej obojętnie. Na sobie miała elegancką sukienkę, z kręconych włosów spływały fale. Teraz była szczuplejsza, zupełnie jakby z brzydkiego kaczątka przeobraziła się z powrotem w królową. Królową, która wychowała moje dzieci.
Dopiero wtedy zrozumiałem, że kiedyś Kinga naprawdę nie miała czasu ani siły troszczyć się o siebie. Całą energię poświęcała tworzeniu domu, wychowywaniu naszych maluchów. Zamknąłem się na jej potrzeby, nie wiedząc nawet, ile wysiłku wkładała w to, byśmy mieli czysto, ciepło i domowo. Gdy zostawałem sam z bliźniakami, po dwóch godzinach padałem ze zmęczenia. A ona robiła to dzień w dzień, dbała o dom, gotowała i jeszcze znajdowała czas dla mnie. Oczywiste, że w tej karuzeli obowiązków nie miała kiedy zadbać o fryzurę czy manikiur, a jej ciało potrzebowało czasu po porodzie, nie krytyki ze strony męża.
Nie wychodziliśmy do restauracji, na żadne przyjęcia nie miała okazji, by włożyć biżuterię czy ładną kreację. Noszenie eleganckich rzeczy w domu było niewygodne i niepraktyczne… To przeze mnie nie mogła pokazać, że w niej wciąż tkwi piękno.
Dopiero po latach spojrzałem na naszą relację z dystansem i zobaczyłem, że przez cały ten czas to ona dźwigała na swoich barkach naszą rodzinę. Nigdy mnie nie oskarżała, zawsze przyjmowała mnie po pracy, nigdy nie miała do mnie żalu. Stworzyła dom, do którego wracałem, a ja doceniłem to zdecydowanie za późno. Wszystko, co powinienem był zrobić, to wspierać ją wtedy, kiedy najbardziej tego potrzebowała, by mogła mieć trochę czasu dla siebie.
Byłem głupcem utraciłem prawdziwy skarb, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.
Tak byłem pochłonięty własnym egoizmem, że przestałem widzieć życie swojej żony i dzieci, niszcząc to, co najcenniejsze.
Teraz patrzę na Kingę i chciałbym ją odzyskać, ale nie wiem, czy kiedykolwiek mi wybaczy tak podłe zachowanie. Spróbuję z nią porozmawiać i odbudować zaufanie, chociażby po to, by zachować dobry kontakt z naszymi dziećmi, bo już dwa lata ich dorastania przeszły mi koło nosa…
Dzisiaj Kinga ma wielu adoratorów, ale nie dopuszcza nikogo do siebie chyba ja zraniłem ją najbardziej. Nie wiem, co zrobić z tym poczuciem wstydu i winy, które teraz mnie przepełnia, gdy wreszcie dostrzegłem swoje błędy. Życie nauczyło mnie, że prawdziwa wartość człowieka nie tkwi w wyglądzie, lecz w jego oddaniu, miłości i poświęceniu a to są rzeczy, których nie należy przegapiać ani nie szanować zbyt późno.
