Mam 41 lat i mieszkam w domu, który kiedyś należał do mojej babci i dziadka. Kiedy ich już zabrakło, mama została tu sama, a po jej śmierci dom przeszedł na mnie. Zawsze było tu spokojnie, czysto i wszystko miało swoje miejsce. Pracuję całymi dniami, wracam wieczorem i zazwyczaj jestem tu sama. Nigdy nie spodziewałam się, że ta harmonia może lec w gruzach przez jedną decyzję, którą podjęłam, żeby pomóc.
Dwa lata temu zadzwoniła do mnie daleka kuzynka, Renata, zapłakana. Rozstała się z mężem, miała kilkuletniego synka i została bez dachu nad głową. Prosiła, czy mogłaby zatrzymać się u mnie na kilka miesięcy, dopóki nie staną na nogi. Zgodziłam się, bo to rodzina, a myślałam, że dam radę. Na początku było spoko zajęła jeden pokój, trochę dokładala się do rachunków, rano wychodziła do pracy. Mały zostawał u sąsiadki Iwony. Wszystko było pod kontrolą.
Po trzech miesiącach Renata rzuciła pracę. Stwierdziła, że to na chwilę, bo szuka czegoś lepszego. I zaczęła całymi dniami siedzieć w domu. Mały przestał chodzić do sąsiadki, zostawał tu. Zaczęłam zauważać zmiany w domu wszędzie zabawki, coraz więcej hałasu, ciągłe wizyty różnych osób. Wracałam zmęczona do domu, a w salonie siedzieli jacyś jej znajomi, których nawet nie znałam. Gdy poprosiłam, żeby mnie uprzedzała o gościach, usłyszałam, że przesadzam i przecież to już także jej dom.
Z czasem Renata przestała cokolwiek dokładać do rachunków. Najpierw mówiła, że nie ma jak, potem że przecież wszystko nadrobi. W końcu ja zaczęłam opłacać wszystko prąd, gaz, jedzenie, naprawy. Pewnego dnia weszłam do domu i patrzę: przestawiła mi meble w salonie, żeby było przytulniej. Bez słowa, bez pytania. Jak się zirytowałam, to się obraziła i usłyszałam, że jestem oziębła i nie mam pojęcia, jak żyje się w rodzinie.
Atmosfera robiła się coraz bardziej napięta, gdy zaczęła sprowadzać swojego byłego partnera, Piotra. Ten sam facet, od którego podobno uciekła. Przychodził wieczorami, nocował, korzystał z łazienki, jadł jak u siebie. Pewnego razu przyłapałam go, jak wychodził z mojego pokoju, bo ponoć musiał wziąć kurtkę, oczywiście nie pytając o zgodę. Wtedy powiedziałam, że tak dłużej być nie może, że musimy ustalić jakieś zasady. Renata dostała histerii, płakała i wykrzyczała mi w twarz, że to ja ją przygarnęłam, gdy nie miała nic.
Pół roku temu zdecydowałam, że muszę wyznaczyć termin ich wyprowadzki. Ku mojemu zaskoczeniu usłyszałam, że nie mają dokąd iść brak pieniędzy, syn chodzi do pobliskiej podstawówki, jak mogę ich wyrzucić? Czuję się totalnie uwięziona. To już nie jest mój dom. Wchodzę po cichu, żeby nie obudzić dziecka, jem w swoim pokoju, żeby uniknąć konfliktów, a coraz częściej wolę zostać dłużej w pracy czy pojechać do kawiarni niż spędzać czas we własnych czterech ścianach.
Nadal tu mieszkam, tylko że już zupełnie nie czuję się u siebie. Renata zachowuje się, jakby była panią domu. Ja wszystko płacę, a kiedy próbuję zadbać o porządek czy ustalić zasady, jestem wyzywana od egoistek. Powiem ci szczerze, że już nie wiem, co dalej. Potrzebuję jakiejś rady…
