Mąż opuścił mnie po jedenastu latach małżeństwa, a powód, który mi podał, był zaskakująco prosty: uznał, że przestałam o siebie dbać. Według niego narastało to od jakiegoś czasu, chociaż nigdy nie rozmawialiśmy o tym otwarcie.
Gdy się poznaliśmy, każdego dnia poświęcałam czas na siebie: makijaż, starannie dobrane ubrania, włosy zawsze ułożone. Pracowałam, spotykałam się z ludźmi, miałam swoje chwile ciszy. Potem pojawiły się dzieci, codzienność jak niekończący się tramwaj, odpowiedzialności układały się jedna na drugiej. Nadal pracowałam zawodowo, ale oprócz tego zajmowałam się domem, obiadem, praniem, sprzątaniem, wizytami u lekarza wszystkim tym, co trzyma rodzinę na nogach, ale nie widać tego na pierwszy rzut oka.
Moje poranki zaczynały się przed szóstą, a zmierzchy kończyły po północy. Nieraz wychodziłam z domu bez makijażu, bo zwyczajnie nie starczało mi na to czasu. Zakładałam pierwszą czystą rzecz, jaka wpadła mi w ręce. Nie dlatego, że przestało mi zależeć byłam po prostu wykończona. On przychodził z pracy, jadł, patrzył w telewizor i spał. Nigdy nie zapytał, jak się czuję, nie zaproponował pomocy.
Z czasem zaczęły się uwagi. Że już nie wyglądam jak dawniej. Że nie noszę sukienek. Że wyglądam niechlujnie. Myślałam, że to pojedyncze komentarze. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że będą powodem do odejścia. Nigdy nie powiedział: “Czuję się daleko od ciebie” albo “Musimy porozmawiać”. Po prostu pewnego dnia spakował swoje rzeczy.
W dniu, w którym odszedł, powiedział to bez owijania w bawełnę. Że już nie czuje tego samego, że się zmieniłam, że tęskni za kobietą, która dbała o siebie z myślą o nim. Przypomniałam mu o wszystkim, co robiłam dla domu, dzieci, nas obojga. Odpowiedział, że to nie wystarcza, że musi być dumny z kobiety przy swoim boku.
Spokojnie zebrał swój bagaż. Parę dni później dowiedziałam się, że spotyka się już z inną. Kobietą bez dzieci, z czasem na fitness, z możliwością, by każdego dnia wyglądać na zadbaną. Wtedy dotarło do mnie, że problemem nie był makijaż.
Dziś nadal wstaję wcześnie, pracuję, trzymam dom w ryzach. Dbam o siebie, kiedy ja tego chcę, nie wtedy, gdy ktoś tego ode mnie oczekuje. Nie przestałam dbać o siebie z braku miłości przestałam, bo dźwigałam na barkach cały nasz świat. A on i tak odszedł. Myślę o zajęciach fitness, ale wciąż nie mam czasu. No cóż chyba nigdy nie chodziło o mnie.
Ale w tym śnie, w którym wszystko wydaje się rozmyte i mieni się światłami blokowisk Warszawy, wiem już, że gdybym nawet codziennie wychodziła na ulice w lakierkach i czerwonej szmince, to nie zatrzymałabym go wśród moich porannych mgieł.
