Restauracja, do której zaprosił mnie na drugą randkę Tomasz, tonęła w ostentacyjnym luksusie. Przyciemnione światła, kelnerzy niemal płynący wśród stołów bezszelestnie jak cienie. On sam doskonale wpisywał się w tę atmosferę nienaganny garnitur, złoty zegarek i ten sam pewny siebie półuśmiech człowieka, który przywykł być zawsze w centrum uwagi.
Zamawiaj, co chcesz rzucił niedbale, nawet nie spoglądając do karty. Nie znoszę, jak kobieta się ogranicza.
Brzmiało to jak fragment baśni o hojności księcia, ale w środku zapaliła mi się czerwona lampka. Może przez jego kalkulujące spojrzenie, a może przez wylewne opowieści o poprzednich partnerkach, które według niego widziały w nim wyłącznie portfel.
Wybrałam sałatkę z kaczką i kieliszek rieslinga. Tomasz nie żałował sobie niczego: stek, tatar, butelka drogiego czerwonego wina. Rozwodził się o biznesie, narzekał na powierzchowność ludzi, kontemplował wartości i duchową bliskość. Przysłuchiwałam się, przytakiwałam, ale miałam wrażenie, jakby to nie było spotkanie, a egzamin, na którym w każdej chwili mogę usłyszeć podchwytliwe pytanie.
Teatr jednego aktora
Gdy kelner położył na stole czarną skórzaną teczkę z rachunkiem, Tomasz nawet nie drgnął. Ciągle rozprawiał o kryzysie moralności, leniwie sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki, potem do drugiej, potem już poklepywał się po kieszeniach spodni. Wyraz jego twarzy przeszedł z pewności siebie w demonstracyjną bezradność.
O rany westchnął, patrząc mi prosto w oczy. Chyba zostawiłem portfel albo w biurze, albo w drugim aucie.
Rozłożył ręce w udawanym zawstydzeniu, ale nie było w tym ani krzty lęku. Nie poprosił kelnera o chwilę, nie sięgnął po telefon, żeby przelać należność. Po prostu patrzył na mnie wyczekująco.
No popatrz, jaka niezręczna sytuacja dodał, opierając się wygodnie na krześle. Może ratujesz sytuację? Zapłacisz teraz, oddam Ci później. Albo następnym razem się odwdzięczę z nawiązką.
W tym momencie wszystko stało się jasne; to nie przypadek ani roztargnienie, tylko z góry zaplanowany test, o którym tak szeroko mówił przez ostatnie pół godziny.
Słyszałam wcześniej o takich historiach czytałam na forach, oglądałam w serialach, ale nie sądziłam, że spotka mnie to osobiście, i to w wykonaniu dorosłego, odnoszącego sukcesy mężczyzny.
Jego logika była wręcz prostacka: jeśli kobieta bez protestów płaci za dwoje, to znaczy że jest porządna, wygodna i gotowa ciągnąć ciężar związku. Jeśli odmówi to materialistka i poluje na pieniądze. W tej chwili przede mną siedział już nie biznesmen, tylko zakompleksiony manipulator, który postanowił zabawić się w sprawdzacza.
Był pewny, że wygrał. Myślał, że perspektywa bycia z tak pożądanym kandydatem sprawi, że bez słowa wyciągnę portmonetkę.
Chłodna kalkulacja
Sięgnęłam powoli do torebki, całkowicie spokojna. Tomasz wyraźnie się rozluźnił, przekonany, że jego plan się powiódł.
Oczywiście, nie ma sprawy powiedziałam łagodnie i skinęłam na kelnera.
Proszę podzielić rachunek wypowiedziałam wyraźnie. Płacę za siebie. Stek, wino i deser niech opłaci dżentelmen.
Z jego twarzy zniknął uśmiech.
Jak to? syknął, pochylając się w moją stronę. Przecież nie mam portfela.
Rozumiem przytaknęłam, przykładając telefon do terminala. Ale właściwie ledwo się znamy. Zapłacić za siebie to zupełnie naturalne. Za kolację mężczyzny, który sam zaprosił mnie do drogiej restauracji i zamówił najdroższe rzeczy wybacz, ale to już nie moja odpowiedzialność. Jesteś dorosły, na pewno znajdziesz rozwiązanie.
Kelner zamarł, teraz z wyraźnym zakłopotaniem zerkał to na mnie, to na niego. Tomasz zaczął czerwienić się ze złości, z każdą sekundą tracił kolejne warstwy fałszywego blasku.
Mówisz poważnie? wysyczał. Przez takie drobne pieniądze? Przecież mówiłem, że zwrócę. Chciałem tylko sprawdzić, czy…
No i sprawdziłeś powiedziałam wstając od stołu. Jestem kobietą, która nie pozwala sobą manipulować.
Już kierowałam się do wyjścia, ale poczułam, że nie dokończyłam swojego gestu. On został przy stole z niedopłaconym rachunkiem, rozgoryczony i bezradny, bez portfela.
Zawróciłam, wyjęłam z portmonetki kilka zmiętych banknotów i garść drobnych te same, co zawsze gubią się na dnie torebki.
A, jeszcze jedno dodałam. Skoro portfel w drugim aucie, podejrzewam, że i na taksówkę nie masz?
Położyłam pieniądze obok jego kieliszka.
To dla Ciebie na bilet tramwajowy. Nie martw się, dojedziesz. Możesz to potraktować jako mój wkład w Twoje badania kobiecej duszy.
Parę osób z pobliskich stolików się odwróciło. Tomasz wyglądał, jakby dostał siarczystego policzka.
Wyszłam na ulicę.
Ten wieczór kosztował mnie tylko sałatkę i kieliszek wina niewielka cena za to, by na czas rozpoznać człowieka i oszczędzić sobie lata rozczarowań. Mam nadzieję, że coś sobie przemyślał, choć tak naprawdę tacy ludzie zwykle nie zmieniają się nigdy.
A Ty? Co byś zrobiła na moim miejscu? Ratowałabyś zapominalskiego kawalera, czy obrała twardą, ale uczciwą postawę?
