Matka nie została powitana przy porodni przez krewnych, bo nie chciała zostawić córki samej Przestronny hol oddziału położniczego tętnił życiem. W powietrzu unosiła się radość przeplatana lekkim napięciem. Wokół krążyli szczęśliwi bliscy: podniecenie mężczyzn z bukietami tulipanów, nowi dziadkowie, a także tłumy znajomych i przyjaciół. Głośny szmer rozmów przerywany był zaraźliwym śmiechem. Każdy wstrzymując oddech czekał na spotkanie z nowymi członkami rodziny.
U nas chłopiec! Pierwszy! szepnęła młoda babcia obok stojącej kobiety. Łzy szczęścia migotały w jej oczach, a w dłoniach trzymała garść niebieskich balonów.
A u nas dwie dziewczynki! Od razu dwie, wyobrażacie sobie! z dumą odpowiedziała jej rozmówczyni, otoczona paczkami różowego papieru.
Mają już starszą córkę. To już trzy siostry! Jak z bajki!
Ojej, bliźniaki! Cóż za rzadkość! Gratuluję!
W tym gwarze nikt nie zauważył małej dziewczynki, która bezskutecznie próbowała otworzyć ciężkie drzwi. Jej dłonie były zajęte jedynie torbami pełnymi rzeczy, aż po brzegi.
To co dziecko?! zapytał Igor, młody chłopak przyjeżdżający po siostrę z siostrzeńcem, nie mogąc uwierzyć własnym oczom. Czy naprawdę w prawym ręku tej kobiety, przyciśniętej do przedramienia i ciała, spoczywał maleńki, owinięty kocem smoczek?
Co się stało? zadręczał się Igor. Gdzie są jej krewni? Gdzie przyjaciele? Czy w Warszawie naprawdę nie ma nikogo, kto przywitałby młodą matkę z tak bezbronnym maluszkiem? To niewiarygodne.
Rodzina Igora od dawna przygotowywała się na przyjście dziecka siostry i jej wypis. To była ważna, radosna chwila w życiu. Igor nie pomyślał, że coś może wyglądać inaczej.
Igor pospieszył na pomoc nieznajomej. Otworzył przed nią potężne drzwi, trzymając je, dopóki nie przeszła, a sam pospieszył za nią.
Pozwólcie, że przyniosę wasze torby do taksówki! zaoferował młody mężczyzna.
Dziękuję, nie muszę uśmiechnęła się kobieta, w oczach miał smutek i rozbicie. Ostrożniej ułożyła dziecko przy sobie i ruszyła w stronę przystanku autobusowego.
Ona naprawdę zamierza jechać autobusem z noworodkiem?! przerażony pomyślał Igor. Chciał już dogonić ją, zaoferować podwózkę własnym samochodem, lecz wezwano go krewni. Musiał wypisać siostrę i siostrzeńca. Zapominając o wszystkim, pobiegł w swoją stronę.
Irmina od zawsze chciała być wzorową córką. Matka urodziła ją w podeszłym wieku, a ojca dziewczynka nigdy nie poznała plotkowano, że był wynikiem krótkotrwałej przygody nad Bałtykiem. Matka i córka mieszkały w małym, ciasnym domku na obrzeżach wsi w Mazowieckim. Irmina starała się pocieszyć swoją nie młodą matkę, od najmłodszych lat pomagała w domowych obowiązkach, pilnie uczyła się w szkole i zawsze słuchała. Żyły skromnie. Matka pracowała jako sprzedawczyni w miejscowym sklepie, zarabiając jedynie kilka złotych dziennie, więc nie mogła pozwolić sobie na większe wydatki. Gdy matka przeszła na zasłużoną emeryturę, ich sytuacja finansowa jeszcze bardziej się pogorszyła.
Irmina marzyła o szybkim dorosłości, o wykształceniu i dobrze płatnej pracy, by ich mała rodzina nigdy nie odczuła głodu. Chciała przestać stać w sklepie przed kasą, zastanawiając się, czy kupić jeszcze jedną paczkę kaszy, czy trochę mięsa. Zdecydowanie podążała za celem.
Poświęcała cały swój czas nauce, uczęszczała na dodatkowe zajęcia. W jej wieku rówieśniczki chodziły na randki, do kina i na tańce, a Irmina siedziała nad podręcznikami, odrzucając propozycje sąsiada Fiodora, by wyjść na spacer.
Chodź na dwór! namawiała matka. Piękna pogoda! A ty już tak blado wyglądasz! Przestań ciągle przy książkach!
Niedługo egzaminy, muszę zdobyć maksymalne punkty. To jedyna szansa, rozumiesz? Nasza szansa! odpowiadała Irmina.
Fiodor, od pierwszej klasy skrycie zakochany w Irminie, nigdy nie otrzymał odwzajemnienia. Ona nie zwracała uwagi na żadnego chłopca ze wsi, jakby ich nie było. Dzięki wytrwałości Irmina zdała wszystkie egzaminy, dostała się na prestiżowy Uniwersytet Pedagogiczny w Krakowie. Szczęście przytłoczyło ją, a matka zaczęła się martwić.
Gdzie będziesz mieszkać? Na co? Nie dam ci wsparcia finansowego, bo sama wiem, ile zarabiam.
Nie martw się! uspokajała Irmina. Znajdę pracę wieczorową, już przeglądam ogłoszenia. Dają pokój w akademiku, już dzwoniłam i mam miejsce.
Tak układało się wszystko, jak Irmina sobie wyobrażała. Mieszkała w akademiku, dzieląc pokój z inną wiejską dziewczyną. Sąsiadka często dzieliła się jedzeniem, które jej rodzice obficie dostarczali. Irmina pomagała przy pracach semestralnych i referatach.
Rzadka świeca w żelu kosztowała 5 zł. Irmina znalazła pracę jako kelnerka w pobliskim barze. Nie było to trudne: przyjmowała zamówienia i uśmiechała się gościom.
W barze poznała Maksymiliana, stałego bywalca. Irmina była już na przedostatnim roku. Do dyplomu zostało już niewiele. Młody, przystojny chłopak przychodził prawie co weekend z grupą przyjaciół, żartował i rozmawiał. Irmina uwielbiała jego doładowane policzki, które pojawiały się, gdy się uśmiechał. Pewnego razu ich spojrzenia się spotkały, dziewczyna odwróciła wzrok, a Maksymiljan od tej chwili zwracał na nią szczególną uwagę.
Zaczęli się spotykać. Maksymiljan okazał się troskliwy, inteligentny i pełen energii. Po ukończeniu studiów dwa lata temu pracował jako ekonomista w dużym banku, a jego kariera dynamicznie rosła.
Irmina szybko otrzymała propozycję przeprowadzki do domu Maksymiljana przestronnego dwupokojowego mieszkania niedaleko pracy. Gdy wyznała mu ciążę, Maksymiljan przyjął to z radością.
Właśnie miałem ci tę propozycję! A więc ta wiadomość uśmiechnął się. Musimy się pośpieszyć, żeby na ślubie byłaś szczupłą panną, a nie przyszłą mamą z brzuszkiem! Choćbyś była taka, jaką jestem kocham.
Irmina martwiła się, jak jej przyszli teściów przyjmą wiejską, ciężko wciśniętą ciążą dziewczynę. Ojciec Maksymiljana był wpływowym przedsiębiorcą, właścicielem mleczarni, a matka pomagała mu w interesach. Jednak ich rodzina od dawna była przychylna wyborowi syna. Teściowa od razu doceniła porządek w mieszkaniu i ciepło, które Irmina wniosła do stołu.
Smakuje jak w najlepszej restauracji! zachwycił ojciec. Ten sałatka jest nie do pobicia!
Masz złote ręce! dodała matka.
Teściowa poprosiła, by Irmina zwracała się do niej po imieniu Helena. Razem przygotowywały się do ślubu. Helena woziła przyszłą synową po drogich salonach, a przy przymierzeniach wypoczywały przy kawie, śmiejąc się i rozmawiając. Była prosta i szczera, zupełnie nie jak wyniosła arystokratka. Irmina nie czuła się niekomfortowo przy podziale majątkowym.
Czy twoja mama przyjedzie na ślub? Chcielibyśmy ją poznać. Niech zostanie u nas, bo dom jest duży, a wam pewnie ciasno mówiła Helena, planując wszystko.
Ślub był huczny i liczny. Gospodarz, prowadzący, artyści, fajerwerki. Irmina nie myślała o kosztach, a Helena machnęła ręką:
Nie martw się, damy radę! Jesteś żoną mojego syna, chcę, by to było prawdziwe święto. Odpocznij i nie stresuj się, to niezdrowe.
Irmina nie mogła uwierzyć w swoje szczęście. Słyszała o trudnych relacjach zięci z teściami, zwłaszcza gdy panna pochodzi z biedniejszej rodziny, ale u niej było inaczej. Masz szczęście, córeczko! prawie łzawiła jej starsza matka przyjeżdżająca na wesele. Nie czuła się komfortowo w blasku, ale Helena dbała, by atmosfera była lekka, żartowała i dziękowała za taką córkę.
Rozpoczęło się życie rodzinne w oczekiwaniu na dziecko. Podczas pierwszego USG lekarz powiedział, że będzie zdrowa dziewczynka. To znaczy, że następnym razem wrócimy po chłopca uśmiechnął się Maksymiljan, marząc o spadkobiercy.
Helena była zachwycona. Miałaby już wnuczkę od lat marzyła o córce. Kupiła mnóstwo różowych sukienek i kostiumów.
Irmina z radością przyglądała się zakupom i wyobrażała, jak już ubrze swoją córeczkę, wychowując ją w miłości i pełnej rodzinie. Helena już planowała balet, zajęcia plastyczne i rozwój wczesny.
Irmina nie sprzeciwiała się. Wręcz była szczęśliwa, że jej jeszcze nienarodzone dziecko jest tak pożądane. Podczas jednego z badań wykryto zagrożenie utratą ciąży. Rozpoczęła walka o utrzymanie dziecka, a teść zapewnił najlepszych lekarzy.
Irmina czuła się fatalnie. Nudziła się nawet wodą, straciła na wadze. Drugi trymestr zamiast ulgi przyniósł jedynie pogorszenie. Leżała w szpitalu, a w domu o nią dbała Helena gotowała, sprzątała, ganiła syna za bierność. Irmina była wdzięczna, bo nie mogła nic zrobić.
Maksymiljan coraz częściej oddalał się praca, przyjaciele, telefon. Irmina mówiła tylko o badaniach, zabiegach, niepokoju, a on się nudził. Marzył o synu, a dostał ciężko obciążoną żonę. Do tego wpadła ładna studentka
Ukrywał romans przed rodzicami, bo bał się ich reakcji. Helena żyła nadzieją na wnuczkę, nie ukrywała, że chciała córkę, a dostała dwóch synów.
Nagle Irrminy wody zatrzymały się miesiąc przed terminem. Wpadła na porodnię. Ból był nie do zniesienia. Lekarze pomagali, a potem wezwano do modlitwy. Irmina zebrała siły dla swojej córeczki.
Dziewczynkę urodzono, ale od razu zabrano. Lekarze coś dyskutowali. Irmina zrozumiała, że stało się coś strasznego. W jej pokoju została sama. Nie spała nocą, nie chciała dzwonić nikomu.
Rano dyrektor poinformował: dziecko ma zespół Downa. Żadne USG tego nie wykazało. Jesteś jeszcze młoda, możesz mieć zdrowe dziecko. To lepiej oddać do domu dziecka. Proponowano.
Irmina była w szoku, ale stanowczo odmówiła. Zażądała, by jej córka została w jej ramionach. Nazwała ją Anielką.
Zadzwoniła Helena. Wiem wszystko powiedziała zdenerwowana. Przejdziemy razem! Dziękuję wam! odpowiedziała Irmina. Znalazłam dobrego psychologa, który pomoże ci zapomnieć o tej sytuacji. Dostaniesz kolejną? Co? Anielka jest żywa! Nie rozumiesz Napisz odmowę. Powiemy, że dziecko nie żyje. Nie odrzuciła Irmina telefon.
Maksymiljan nie chciał oddać dziecka. Dlaczego matka może się poddać, a ojciec nie? Jestem młody, po co mi taki ciężar? Helena dzwoniła kilka razy, namawiała. W końcu postawiła ultimatum: albo odrzucenie, albo Irmina nie ma miejsca w rodzinie.
Irmina zrozumiała zostanie sama z córeczką. Ostatnią nadzieją było, że zobaczyć dziecko, Maksymiljan się zmieni. Ale przy wypisie nikogo nie czekał. Brzegła z torbami do przystanku.
W domu znalazła płaszcz nieznajomej. Z kuchni wyszła dziewczyna w koszulce Maxa. Kim jesteś? odpowiedziała Irmina, zbierając rzeczy.
Anielka leżała w łóżeczku z baldachimem, otoczona drogimi prezentami, które kupiła Helena. Nikt już jej nie potrzebował, oprócz Irminy.
Irmina z córką przeprowadziła się do domu mamy. Mimo trudności wzięła się w garść i wspierała dziewczynkę. Anielka rosła dobra i artystyczna, mimo prognoz zaczęła mówić i recytować wiersze.
Irmina wzięła za mąż Fiodora, kolegę ze szkoły, który zawsze ją kochał. Przyjął Anielkę jak własną. Mieli jeszcze dwójkę synów. Irmina nie wstydziła się Anielki, prowadziła bloga i dzieliła się życiem.
Pewnego dnia reżyser warszawskiego teatru dla osób z zespołem Downa zobaczył filmik z wierszem Anielki, zaprosił ją na spektakl. Została aktorką. Rodzina przeprowadziła się do stolicy, zabierając z sobą babcię.
Kiedy Anielce skończyło siedemnaście lat, na jej występ przyszedł Maksymiljan z kwiatami, prezentami i łMaksymiljan ukląkł przed sceną, spojrzał w oczy Anielki i szczerze przeprosił, przyznając, że prawdziwe szczęście odkrył dopiero dzięki jej odwadze i miłości.
